Φόβος: Ο Δούρειος 'Ιππος της Εξουσίας | Fear: The Trojan Horse of Power

7/2: Ημέρα κατά του Φόβου

2011-02-25T17:45:00.001+02:00

Φόβος: Ουσιαστικό.
Αλλά και ουσιαστικός.

Διαχρονικός και πανανθρώπινος.
Ικανός, να κάμψει κάθε αντίσταση,
να παγώσει και την πιο αποφασιστική δύναμη, να αναστείλει την εξέλιξη.

Ο φόβος είναι φυσικό, κοινό συναίσθημα. Όλοι φοβούνται.
Και οι μεν και οι δε. Και οι πάνω και οι κάτω.
Το στοίχημα είναι πάντα το ποιος θα ελέγξει το φόβο
και θα τον διαχειριστεί προς όφελός του,
και πώς θα καταφέρει να μετατρέψει
ένα εργαλείο χειρισμού συνειδήσεων σε μηχανισμό προστασίας.

Η εποχή της πλαστής ευδαιμονίας μαζί με τις ψευδαισθήσεις της τελείωσε.
Ήρθε η ώρα της πληρωμής.
Τώρα καλείται να πληρώσει όποιος φοβηθεί πρώτος.
Και αυτός είναι πάντα όποιος έχει να χάσει τα περισσότερα.

Σήμερα γράφουμε για τον φόβο προσπαθώντας να τον ξορκίσουμε.
Τον βάζουμε απέναντί μας.
Τον αναγνωρίζουμε, για να μπορέσουμε να τον απομυθοποιήσουμε
και να τον αντιμετωπίσουμε.
Όλα τα νομίσματα έχουν δύο όψεις:
τίποτα δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό, πολύ ή λίγο,
σημασία έχει με πόση σοφία ή λογική διαχειριζόμαστε καθετί.

Ο φόβος δεν ανήκει σε κανέναν, γι' αυτό εύκολα αλλάζει κατεύθυνση.

Image by: Lish-55 on www.deviantart.com

---------------------------------------------------------------------
Λίστα (με αλφαβητική σειρά) των blogs που συμμετέχουν:

{Α}
Αβίαστα: Και μετά τον φόβο, τι; (theodota nantsou)
Agrampelli: Ο κ.Φόβος
Ακροβάτης: ο πεχλιβάνης αέρας που παρασέρνει το φόβο,δηλαδή την αγάπη
Aliceland: Φόβε φόβε είσαι εδώ; (ALICE)
Anna-Silia: Φόβος… Γνώση ή Άγνοια;
Ante Quem: Δωμάτιο 101 (coerdia)
Απόλλων Εκάεργος: Φόβος και Θυμός (ΑΠΟΛΛΩΝ)
Απόπειρα Εκφρασης: Δεν φοβάμαι να φοβάμαι (island)
Arkoudos.com #GrFear (arkoudos)
Aura Voluptas: The Fear

{Β}
Βελούδινη σκιά: Οι φοβιτσιάρες βίδες κι άλλα νευρικά εξαρτήματα (Coco)
Blow your head off: φοβοφοβία (kopoloso)
BLUES HAND: http://grfear.blogspot.com
Bourek: Τα φοβερά μη (Sulpice)

{C}
Celin: ΦΟΒΟΣ ( ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ.)

{D}
Désillusion: φόβος. θέλω το χέρι σου

{Ε}
Έγκλημα και τιμωρία: Φόβος (Νίνα Κουλετάκη)
El Sombrero: …σιγά μην φοβηθώ... (duendes)
Ελεύθερος Δικτυογράφος: Φοβάμαι ότι... (Elikas)
Εlf: Ο Φόβος των Φίλων μου Ι
Εξεγερμένο το 2009: Φ _ β_ ς (HappyHour)
Eskarina: Αρνούμαι να φοβάμαι
Έφηβος: Σιγά μη φοβηθώ!!!

{G}
Gatouleas: David Bowie feat. Nine Inch Nails – I'm Afraid Of Americans (Ημέρα Ενάντια στόν Φόβο)
GiagiaDuck's Posterous: #Φόβος (GiagiaDuck)
Grep Alt: # (Stazybo Horn)

{H}
Η Θεία Απ' Το Σικάγο: Ήρθαν τα άγρια να φοβίσουν τα ήμερα! (στο τέλος θα φοβόμαστε και τη σκιά μας)
Η Ωραία Σέλιτσα: Έμφοβο παραλήρημα (Σελιτσάνος)
Herr K. φοβάμαι (ότι κατέληξα διδακτικός)

{I}
Indiblog: Φόβος (indictos)
Innerscapes: Φόβος: ο πιο ύπουλος ~~νικημένος~~ εχθρός μου (Spy)
It's the end of the world as we knew it: η εξουσία του φόβου (mamma)

{K}
Καλώδια: καιρός είναι τους γυρίσουμε όλους τους φόβους μας πίσω (καλώδιο)
Καμηλοκαβαλαρίες: Φόβος, ο δορυφόρος του ανθρώπου (Darthiir the Abban)
Κανάλι: Μη σε φοβίζουν. Τρόμαξέ τους!!! (Kanali)
Κατά της επιλόχειας κατάθλιψης: Ξορκίζω τον φόβο... !! ... (Καλλη)
Κατερίνα: Φοβάσαι; Και εγώ!
Κόκκινο μπαλόνι: Ο φόβος φυλάει τα έρμα
Κούκος (μονος): Ο φόβος του μπλόγκερ πριν από την ανάρτηση
Κουπέπκια ατάκτως τυλιγμένα: Περιμένοντας τον φόβο (k2)
Kovovoltes: ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΣΤΟ ΦΟΒΟ... (kovo voltes...)
Кроткая: τι φοβάσαι;
Κυνοκέφαλοι: να καταγγέλουμε το φόβο είναι ίσως "εύκολο" (γρηγόρης στ.)
Κυρ-ι-λούμπεν: Ο φόβος ως καταναλωτικό προϊόν και ως μέσο συντηρικοποίησης της κοινωνίας (chmarni)

{L}
Λάσπη στ' αστέρια: Τhe Τρόμος Show (των 8) (μούργος)
Latecomer: Φοβάμαι φοβισμένο να σε δω
L' Enfant de la Haute Mer: Φόβος, Φόβοι... Όχι !
Lixnos: Πρέπει να φοβάσαι, παιδί μου. Έτσι θα γίνεις νομοταγής πολίτης. (olvios)
loutrakinow: Φόβος: Ο Δούρειος ίππος της εξουσίας

{M}
Μαμά...ετών 39..! Φόβος; (νατασσάκι)
Mamma El: Ξορκίζω τον φόβο............
Μανώλης Μεσσήνης: Φόβος
Margo: κατά του φόβου
Masterpcm: "Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες"
Μαύρος Γάτος - Το Ταξίδι Της Επιστροφής: Ο Φ>ό<ΒΟΣ (Μαύρος Γάτος)
Memoryland: Η πολιτική του φόβου ή ο φόβος της πολιτικής (Γεράσιμος)
MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης: κάτι σαν Φόβος (kkmoiris)
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα Blog: Η περί φόβου αυταπάτη (Nicholas)
Μοσχαρία: Να φοβάσαι! (Conko)
Mousikopodilato: δυο λόγια για το φόβο ενός πεσιμιστή... (Nikolas)
Μπαμπάκης: Μια ανάκριση στον Φόβο (mpampakis)
Μπλογκ της Αντίδρασης και του Αχαλίνωτου Σεξ: Μπας και φοβάσαι; (Αntidrasex)

{N}
News on the rocks: ΕΠΙΚΑΙΡΟΦΟΒΙΑ η αρρώστια της εποχής μας.... (Dimitris)
No Budget blog: Τώρα πια δεν φοβάμαι.. (asinnerman)
No particular reason: Περί φόβου (konstantinos)

{Ξ}
Ξανά Ξανθιά: Φόβος: αρχαία ελληνική λέξη, ουσιαστικό, γένους αρσενικού... (vatraxokoritso)

{O}
O Antista/Chef προτείνει... Μην εκτίθεσαι στο φόβο (Antista/Chef)
O βιβλιοθηκάριος: Τα επιμύθια του φόβου (Γιώργος Κατσαμάκης)
Ο δύτης των νιπτήρων: Μικρό μονόπρακτο για το φόβο. (Δύτης των νιπτήρων)
Όλα στα κάρβουνα: Το σκιάχτρο (Δημήτρης Ρουσουνέλος)
Old Boy: Ποιον φόβο αγάπησα πάλι
Ονειροπαγιδευμένος: Φόβος vs Λογική (Μάνος)
Ό,τι φας κι ό,τι πιεις: Ο φόβος της σιωπής (KitsosMitsos)
Ουδέν αμιγές: Ο φόβος μου, του φόβου σου, τον φόβο του (Riski)

{Π/P}
Πεντανοστιμη: Συλλαβίζοντας το Φ Ο Β Ο (pentanostimi)
Περιβάλλον: Ο παρεξηγημένος Φόβος (Παντελής)
Πο Πο Culture! Ο φόβος μας φέρνει πιο κοντά
Ποίηση στη σκάλα: ο προβολέας της (manos)
Πρόσωπα – Ρίτσα Μασούρα: Η τέχνη και η τεχνική του φόβου (ριτς)
Psi-action: Ημέρα ενάντια στο φόβο

{Ρ/R}
Radioblogspot: βαγγέλης μίχος - εδώ: download
Ροΐδη Εμμονές: Θρησκεία, η ιδεολογία του Κενού κι ο Φόβος (Ροΐδης)
Roadartist......in Athens: Ο ιός του φόβου (roadartist)
Rodia: Ο φόβος φυλάει τα έρημα ή τα... ελέγχει;
Rodia Mixer: Η Μουλίν φοβάται τα ραμόνια (Rodia)
Rorschach's Journal: Ο κύκλος των Χαμένων Φοβικών (G. Rouvas)
Rubies and Clouds: Ο φόβος να πεθάνει πρώτος (nefosis)

{Σ/S}
Σελιδοδείκτης: Nothing to Fear... (Δημήτρης Τερζής)
Silentcrossing's Blog: Ο φόβος στα χρόνια της Σ.Σ.Σ.* (silentcrossing)
Σκληρο-Πυρηνικός Κόσμος: Φόβος: το Κλουβί (Σκληρο-Πυρηνικός Φυσικός)
Sobreviviendo of the past-del pasado: φόβος (Juanita La Quejica)
Sofistis: Ο φόβος του ανώνυμου Μπλόγκερ
Sophia's Blog: Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι (Sophia)
Σούπα από κόκκαλο: Ατρόμητος ή καπετάν Τρομάρας; (ζαϊρα)
Spilt Milk: Φόβος και Τρόμος (Evan5)
Στάχτη και Burberry: Η πλατεία Ταχίρ ως αντίδοτο στο φόβο (El Romandante)
Strange Journal: ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΣΕ ΦΟΒΙΖΕΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ (Stranger)
Swimming Around: Φοβάμαι... (An-Lu)
Σύνδεση με Κάιρο: ονειροφοβία (aqua)
ΣΥ.ΡΙΖ.Α Εργαζομένων ΕΥΔΑΠ: Στήριγμα του σοκ και δέους (ftanei_pia)

{Τ}
Τα δικά μου γράμματα: Conquering fear (Glavkos)
The art of Pessimism: Ο φόβος...της Εξουσίας (Zed)
Το βυτιο: χάι λάιφ
Το μπλογκ της Αγκνιρας: Τι χρώμα έχει ο φόβος;
Το τραγούδι μας σχηματίζει τον κόσμο: the woman who talked to fear (γιούλη κουγιά)
Του κανενός το ρόδο: Του Αγίου Φόβου (NIEMANDSROSE)
Τουρνέ στα νησιά: ο φόβος φυλάει τα έρ(η)μα.
Τραβα Καζανακι: 13 και τυχερό (tougo)
Τραπέζι: Δέκα μονάδες φόβου (Χρηστος Α. Μιχαηλ)
Truestories: Fear factor (sirina)
Τσαλαπετεινός: blog day Φ\Ο/Β\Ο/Σ

{Χ}
χ-Κομματια: Φοβάσαι; (Moloch)
Χασοδίκης (ο): Ασύμμετρη απειλή, ασύμμετρος φόβος (xasodikis)

{Υ}
Year of the Dragon: Φόβος (KnowDame)
Your painted smile: Η ασφυξία του φόβου (Προκόπης Δούκας)
Υπάρχει Λόγος: Ο Φόβος φυλάει τσίλιες........για του φόβου το αληθές (Μάγια Φουριώτη)

{Ζ}
Zoo: Να φοβάσαι ρε! Τι σου ζητάνε; (Λουίζα Κορνάρου)
--------------------------------------------------------

Όλα τα παραπάνω ποστ από τα ιστολόγια που συμμετείχαν,
έχουν επαναδημοσιευθεί κι εδώ, με αντίστροφη αλφαβητική σειρά.

Nα φοβάσαι ρε! Τι σου ζητάνε;

2011-02-25T17:31:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Zoo (Λουίζα Κορνάρου)

Ασύμμετρη απειλή, ασύμμετρος φόβος

2011-02-25T17:27:00.001+02:00

Από το ιστολόγιο:
Χασοδίκης (ο): (xasodikis)

Σύμφωνα με δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε το Νοέμβριο του 1995 για λογαριασμό του CNN και του Time, το 55 % του αμερικανικού λαού πίστευε ότι "η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει γίνει τόσο ισχυρή, ώστε αποτελεί απειλή για τα δικαιώματα του μέσου πολίτη". Τρεις ημέρες μετά την 11η Σεπτεμβρίου, το 74 % δήλωσε ότι "Θα ήταν απαραίτητο, οι Αμερικανοί να παραιτηθούν από κάποιες ατομικές ελευθερίες τους".

(Γκορ Βιντάλ, "Διαρκής πόλεμος για διαρκή ειρήνη", εκδ. Scripta, Αθήνα 2003)

Φόβος. Ξαφνικά, εκατομμύρια τηλεθεατές σε όλον τον κόσμο παρακολουθούν σε ζωντανή μετάδοση την πτήση 175 της United Airlines να συντρίβεται στον δεύτερο από τους δίδυμους πύργους του Παγκοσμίου Κέντρου Εμπορίου. Υποθέτω ότι δεν ήμουν ο μόνος που σκέφτηκε ότι βλέπει μπροστά στα μάτια του το Γεγονός που, σε μερικές δεκαετίες, θα μνημονεύεται στα βιβλία της Ιστορίας ως η αφορμή έναρξης του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο οποίος, ευτυχώς βέβαια, δεν ξεκίνησε. Ξεκίνησε όμως άλλος πόλεμος, ο Πόλεμος εναντίον της Τρομοκρατίας. Μπήκαν στη ζωή μας έννοιες όπως "θεολογία της ασφάλειας" και "ασύμμετρη απειλή". Ο καλοντυμένος μελαμψός κύριος που κάθεται στη διπλανή θέση του αεροπλάνου δεν είναι πια απλώς άλλος ένας επιβάτης, έγινε ξαφνικά υποψήφιος μαχητής της Τζιχάντ, που ονειρεύεται τα πιλάφια και τα ουρί του μωαμεθανικού παραδείσου και, προκειμένου να τα απολαύσει μια ώρα αρχύτερα, δεν θα τό 'χε και σε τίποτα να πάρει μερικές δεκάδες αθώους ταξιδιώτες στο λαιμό του. Και τι είναι αυτό το ύποπτο σωληνάριο που κουβαλάει στο τσαντάκι του; Μοιάζει με αθώα οδοντόκρεμα, αλλά ποιος ξέρει αν δεν είναι κάποιο σατανικό, μη ανιχνεύσιμο εκρηκτικό;

Ο Φόβος που προκάλεσαν τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου αποτέλεσε τη νομιμοποιητική βάση για μια σειρά μέτρων περιορισμού των ατομικών ελευθεριών σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Μέτρα αστυνόμευσης, περιστολής συνταγματικών δικαιωμάτων και δικονομικών εγγυήσεων, μέτρα που δύσκολα θα επιβάλλονταν αν η τηλεοπτική εικόνα του μοιραίου αεροπλάνου, παιγμένη εκατομμύρια φορές στις τηλεοράσεις όλου του πλανήτη, δεν είχε εδραιώσει τη θέση του Φόβου.

Μη χαμογελάς κάτω από τα μουστάκια σου, καχύποπτε αναγνώστη, δεν θα βρεις εδώ καμία από τις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας που κυκλοφόρησαν μετά την καταστροφή. Έχε όμως υπ' όψη σου ότι η ανθρώπινη ιστορία είναι σε μεγάλο βαθμό η ιστορία μιας αέναης σύγκρουσης ανάμεσα σε Εξουσιαστές και Εξουσιαζόμενους. Οι σύγχρονες αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες δυτικού τύπου φαίνεται βέβαια να έχουν βάλει αυτή τη σύγκρουση στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, είναι όμως έτσι; Μήπως η σύγκρουση έχει απλώς αλλάξει μορφή; Μήπως η τάξη των Εξουσιαστών αυτονομείται όλο και περισσότερο από την τάξη των Εξουσιαζομένων, μήπως προσκολλάται όλο και περισσότερο σε δυνάμεις για τις οποίες ο δικός μας Φόβος είναι ευκαιρία για καλές μπίζνες;

Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι. Σίγουρες απαντήσεις δεν υπάρχουν, καλό είναι όμως να θυμόμαστε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο, αυτά που σήμερα θεωρούμε θεμελιώδη και κατοχυρωμένα δικαιώματά μας δεν υπήρχαν από πάντα, προέκυψαν μέσα από μια μακρά διαδικασία εξέλιξης ως μέτρα περιορισμού της εξουσίας με σκοπό ακριβώς την προστασία των πολλών από την αυθαιρεσία των λίγων (ή και του ενός). Γι' αυτό και οφείλουμε να τα περιφρουρήσουμε όσο μπορούμε, τόσο για τους εαυτούς μας όσο και για τους επόμενους. Και ο Φόβος της κατάχρησης αυτών των δικαιωμάτων από έναν αόρατο εχθρό, από μια ασύμμετρη δύναμη που απεργάζεται το κακό μας, είναι ο πιο πειστικός λόγος για να γίνουμε πιο ελαστικοί στην περιφρούρηση, πιο δεκτικοί στην καταστρατήγηση ή την απεμπόλησή τους, πιο διαφανείς απέναντι στην Εξουσία, και τελικά πιο ευάλωτοι.

(εικόνα από εδώ)

Φοβάσαι;

2011-02-25T17:24:00.002+02:00

Από το ιστολόγιο:
χ-Κομματια (Moloch)

Φοβήθηκα το Γενάρη του 2010 ότι έχω καρκίνο. Τελικά είχα.
Φοβήθηκα λίγο αργότερα όταν είδα ότι 40% των ασθενών με σάρκωμα Ewing δεν τη βγάζουν καθαρή. Για την ώρα είμαι καλά.
Δε φοβάμαι πλέον εύκολα τη δυσκολία του να βρω δουλειά, το αν θα καθυστερήσω τη διπλωματική, μην παρεξηγηθεί ένας "φίλος", αν θα μου γρατζουνίσουν το αυτοκίνητο.

Φοβάμαι μόνο μην επιστρέψει το θηρίο στη μέση κάποιου ονείρου μου, σαν το σπίτι που φτιάχνω τώρα και με ξυπνήσει άγρια σαν τηλεφώνημα μέσα στη νύχτα, από εκείνα που κάνουν την καρδιά να τρέχει και να σου παίρνει ώρα να επιστρέψεις, ένα χρόνο ίσως, ίσως πάλι και ποτέ.

Ο Φόβος φυλάει τσίλιες... ...για του φόβου το αληθές

2011-02-25T17:23:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Υπάρχει λόγος σοβαρός (Μάγια Φουργιώτη)

Ημέρα αφιερωμένη σε μια εκτεταμένη συζήτηση για το φόβο.
Από πολλά ιστολόγια (ο κατάλογος παραπλεύρως) και το δικό μου.
Ας μιλήσουμε για το φόβο.
Και πάνω απ'όλα για το ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.
Τα σχόλια είναι ελεύθερα λόγω της ημέρας.

Ο φόβος του άγνωστου της παιδικής ηλικίας

Ο Φόβος της μοναξιάς που μας πάει στην αγάπη...........

(Για να ακούσετε τη μελοποίηση του ποιήματος συνδεθείτε εδώ)

Το σκοτάδι, οι νεραϊδες που σου παίρνουν τη λαλιά, η βροντερή φωνή του ιερέα εκ του άμβωνος, ο Κάϊν και ο 'Αβελ, οι νυχτερίδες, τα ύψη, τα θηρία, το σχοινί που κόβεται, "ο θεός που βλέπει τα πάντα", η αποτυχία, η απογοήτευση, η αρρώστια, η μοναξιά, η ανεργία, ο βυθός, οι απώλειες, τα σκοτεινά πρόσωπα, οι μαφιόζοι, οι νυχτερινές επιθέσεις, ο εαυτός, η απόρριψη, ο θάνατος, το σύμπαν, αυτό το θηρίο που κατοικεί μέσα μας. Τόσο ανακατωμένοι οι φόβοι.
Να τελειώνουμε με όλα αυτά (ψιθυρίζω) Πως να τελειώνουμε;
'Ερχονται καταιγίδες, θλίψεις, πρόσωπα πιό σκοτεινά και από το μαύρο σκοτεινό, με πράξεις ωσάν το έρεβος, σχεδιάζουν το μέλλον εξουσιάζοντας και εξουσιάζουν εκβιάζοντας τις νύχτες και τις μέρες μας.Γιατί έχουν τόσο σκοτεινά βλέμματα;
Μα αυτούς και με αυτά πρέπει να τελειώνουμε.
Αλλά πως;
Μιλήστε, φωνάξτε, γράψτε για να μοιραστούμε αυτό το πως.

Ευχαριστώ τους συνιστολόγους και ιδιατέρως τον Κορίνθιο ''Βιβλιοθηκάριο'' που μου χάρισε το εισητήριο για πολλά και ατρόμητα πράγματα.

Η ασφυξία του φόβου

2011-02-25T17:21:00.001+02:00

Από το ιστολόγιο:
Your painted smile (προκόπης Δούκας)

Ο φόβος είναι εσωτερικός, είναι δομικός. Χτυπάει μέσα στα σωθικά, εκεί που οι αγγλοσάξωνες λένε “guts”. O φόβος είναι η έλλειψη της αυτοπεποίθησης, της αίσθησης οτι “θα τα καταφέρεις”.

Θα τον καταφέρω τον κερατά. Η αλήθεια θα λάμψει. Η αξία θα επιβληθεί. Δεν μπορεί, η κοινή λογική θα επικρατήσει. Κάποιος από πάνω θα βρεθεί να στείλει στο “πυρ το εξώτερον” τις εμμονές των κομπλεξικών. Η κοινή λογική θα θριαμβεύσει.

Κι αν αυτό που σου λέει η “λογική” σου, δεν είναι παρά ένα υποκειμενικό “wishful thinking”; Γιατί πάντα είναι πιο δύσκολο να κρίνεις και να εκτιμήσεις σωστά, για τον εαυτό σου; Εκεί χτυπάει ο φόβος. Και η ανασφάλεια γίνεται το μικρό, πράσινο ανθρωπάκι που σε καταδιώκει.

Ποιός φοβάται πιο πολύ, αυτός ή εγώ; Θα φύγει νύχτα, δεν θα φύγει; Ή μήπως είναι ακόμα πολύ νωρίς; Κι αν εν τω μεταξύ, εμένα με χαντακώσει; Κι αν μου καταστρέψει τη ζωή, την καριέρα, την ψυχική μου ηρεμία; Κι αν από πίσω του βρίσκονται άλλοι, κρυφοί θρασύδειλοι εχθροί, που απαξιούν να βγουν στο φως της ημέρας;

Κι αν έχω κάνει αλλεπάλληλα λάθη, αν έχω ποντάρει σε “λάθος άλογα”, έχω φερθεί χαζά και απρόσεκτα, έχω καταστρέψει πολύτιμες συμμαχίες; Κι αν έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου; Κι αν αυτό που επιδιώκω έχει τελειώσει προ πολλού - κι εγώ δεν το έχω πάρει χαμπάρι; Κι αν αρνούμαι να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα; Μήπως παραμυθιάζομαι, όπως εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι που δεν μπορούν να εξηγήσουν την αποτυχία τους - και παριστάνουν στον εαυτό τους τα θύματα;

Κι αν η κρίση με πάρει από κάτω - και δεν μπορώ να ορθοποδήσω; Κι αν έχω πάρει “τη ζωή μου λάθος”; Κι αν στα σταυροδρόμια έκανα τις λάθος επιλογές; Κι αν κλώτσησα ένα σωρό ευκαιρίες; Κι αν νομίζω οτι με το σταυρό στο χέρι, ανυποχώρητος και “αλαζόνας”, θα καταφέρω κάτι; Κι αν ακόμα κι ο πιο άξιος να είμαι, περάσω απλώς στο πάνθεον των “εκτιμώμενων, αλλά εκτοπισμένων”;

Κι αν τα λεφτά δεν φτάνουν για τίποτε; Κι αν βυθίζομαι, με μαθηματική ακρίβεια, στη μιζέρια; Κι αν φτάσω να αναπολώ συνέχεια τα προηγούμενα χρόνια - “κάθε πέρσυ και καλύτερα”; Κι αν πρέπει να τα ξεπουλήσω όλα, να συμβιβαστώ με μια ζωή φοβισμένη, μικρή, ανέμπνευστη, χωρίς περιπέτεια - σαν ασφυκτικό καμαράκι;

Κι αν χάσω την ελπίδα; Κι αν τίποτε δεν βελτιώνεται πια - κι όλα μόνο χειροτερεύουν; Κι αν όλα όσα πρεσβεύω είναι εκτός εποχής, ξεπερασμένα; Κι αν δεν υπάρχει σωτηρία, αλλά μπαίνουμε σε μια σκοτεινή εποχή; Μήπως είμαστε σαν κι αυτούς που έζησαν την Belle Epoque - και μετά τους έπνιξε ο πόλεμος στη δυστυχία;

Όχι. Η καλύτερη θεραπεία για την “κατάθλιψη” είναι να περπατάς πολύ, να γυμνάζεσαι και να φροντίζεις το σώμα σου. Δεν θα μας πάρει από κάτω. Η Ευρώπη θα κάνει αυτό που πρέπει, έστω και την τελευταία στιγμή: Θα ενωθεί. Ή τέλος πάντων, θα βαδίσει προς την οικονομική και πολιτική ενοποίηση. Κι εμείς θα τα καταφέρουμε - έχουμε περάσει πολύ χειρότερα. Φτάνει να σταματήσουμε να αντιδρούμε σπασμωδικά και να αρχίσουμε γρήγορα τις “επισκευές” στο σαραβαλάκι μας...

Ο φόβος δεν είναι ο δούρειος ίππος της εξουσίας. Ο φόβος είναι ο εσωτερικός εχθρός - και το όπλο του κάθε είδους αυτουργού της αυθαιρεσίας. Δεν θα μας πάρει την αισιοδοξία. Ούτε την ανάσα. Η ζωή θα νικήσει...

Το post αυτό γράφτηκε για την "Ημέρα ενάντια στο φόβο".
Δείτε περισσότερα (μαζί με ένα εκπληκτικό video) εδώ.

H φωτό είναι από τις πεταμένες μάσκες του Chernobyl και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται (προσέξτε τους στίχους) από το "Fear And Love", από το δεύτερο και καλύτερο άλμπουμ των Βρετανών Morcheeba.

Φόβος

2011-02-25T17:18:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Year of the Dragon (KnowDame)

“όποιος φοβάται την αυγή, τη νύχτα ξαγρυπνάει” - Ενδελέχεια

[...] Αν ο νους μας, αντί να προσπαθεί να ελέγξει μια σκέψη μας με άλλες σκέψεις -που σχεδόν πάντα αφορούν το παρελθόν και το μέλλον, δηλαδή χρονικές περίοδοι που δεν υφίστανται στην ουσία της ζωής μας!- μετακινηθεί σ’ αυτόν τον «παρατηρητή», τότε θα δούμε ότι η ατμόσφαιρα του φόβου εξαφανίζεται, και τη στιγμή που ο φόβος παύει να είναι παρών, σταματάει και η ανάγκη μας για έλεγχο!

Κάποιοι πιστεύουν ότι το αντίθετο συναίσθημα της Αγάπης είναι το μίσος. Αυτό δεν είναι αλήθεια: Ο αντίποδας της Αγάπης είναι ο φόβος! Φανταστείτε τον εαυτό σας σαν ένα άδειο μπουκάλι.

Αν επιλέγετε κατά τη διάρκεια της ζωής σας να γεμίζετε το «μπουκάλι» σας με φόβο, τότε δεν θα περισσεύει καθόλου χώρος για την Αγάπη. Αντίθετα, εάν «ανοίξετε» το «μπουκάλι» σας και το γεμίζετε, σε κάθε ευκαιρία, με Αγάπη, τότε δεν θα υπάρχει καθόλου χώρος μέσα σας για να αναπτυχθεί ο φόβος!

* * * * * * * * *

“Βία σημαίνει φόβος. Βία χρησιμοποιεί αυτός που φοβάται”.
“Τον λυπάμαι, αυτός ο άνθρωπος έχει προβλήματα μεγάλα.
Πρόβλημα με την ψυχή του, τον εαυτό του. Έχει εγωισμό και φόβο”.

“Σ΄ εμένα το κακό φαίνεται, σ΄ εκείνον δεν φαίνεται,
αυτός τραβάει πολύ περισσότερα από μένα. Είμαι σίγουρη.
Όταν κάνεις επίθεση σε έναν άνθρωπο, αυτό πολλαπλασιάζεται και γυρνάει σε σένα”.

“Όχι, δεν ασχολούμαι με κόμματα. Κάθε κόμμα είναι ένα πλαίσιο
και κάθε άνθρωπος που συμμετέχει
στο κόμμα είναι μια τελεία μέσα στο πλαίσιο.

Υπάρχει ιεραρχία εκεί μέσα, κατά συνέπεια υπάρχει και
ανταγωνισμός- ποιος θα πάρει την πρώτη θέση.
Και αυτός ο ανταγωνισμός βγαίνει έξω, στην κοινωνία,
και τελικά μεταδίδεται ένα άρρωστο πνεύμα σε όλη την κοινωνία”.

“Μη χαλάς κάτι που δεν μπορείς να το φτιάξεις ξανά ο ίδιος».

Κ. Κούνεβα

Αυτή η ανάρτηση γράφτηκε για την “Ημέρα ενάντια στο φόβο“.
Δείτε τα όλα εδώ.

Blog day Φ\Ο/Β\Ο/Σ

2011-02-25T17:12:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Τσαλαπετεινός (Τσαλαπετεινός)

“Η έννοια Φόβος, στην καθημερινή της χρήση έχει μια σαφώς αρνητική συμπαραδήλωση. Ωστόσο αυτό το συναίσθημα δεν είναι αρνητικό καθώς πρόκειται για ένα απο τα αμυντικά συστήματα του οργανισμού που ο άνθρωπος το μοιράζεται με τα άλλα θηλαστικά. Η ύπαρξη αυτού του μηχανισμού άμυνας δημιουργεί τις προϋποθέσεις της θετικής χρήσης του φόβου. Είναι αυτό που λέει η παροιμία ο φόβος φυλάει τα έρμα”.

“Ατρόμητος είναι αυτός που ξέρει να φοβάται, που ξέρει να διαχειρίζεται τον φόβο. Αυτός που έχει εκπαιδευτεί κατάλληλα- απο την οικογένεια, το σχολείο, την πολιτεία -ώστε αντιμετωπιζει τους κινδύνους που δημιουργούν το συναισθημα του φόβου. ”

“Στην καθημερινή, την τρέχουσα χρήση της έννοιας φόβος εμπεριέχεται και η έννοια της φοβίας. Φοβία ειναι η αίσθηση της παντοδυναμίας των γεγονότων, η αίσθηση οτι οτιδήποτε και να κάνουμε θα επέλθει το κακό, η καταστροφή. Πρόκειται για το ίδιο κανάλι αντίδρασης με το φόβο με τη βασική διαφορά ότι ο κίνδυνος δεν είναι κατ` ανάγκην πραγματικός, ή δεν είναι τόσο σοβαρός.”

"Ο άνθρωπος φοβόταν πάντα πάρα πολύ, σε όλες τις εποχές. Στην νέα εποχή με την παγκόσμια οικονομική κρίση παρούσα οι αιτίες του φόβου είναι υπαρκτές. Στην χώρα μας πλέον η ανεργία καλπάζει. Η πληροφόρηση είναι ανεπαρκής, η εκπαίδευση αντιμετώπισης του φόβου ανύπρακτη, έτσι ο καθένας προσεγγίζει και αναλύει το θέμα όπως μπορεί, με όσα ξέρει."

“Ο φόβος σε μια κοινωνία που δεν είναι εκπαιδευμένη να τον διαχειριστεί, μπορει να ενισχυθεί από τα Μέσα και από τους μέσα. Στη συνέχεια ανακυκλώνεται γιατί ο ένας μεταδίδει το φοβο στον άλλο και συνολικά αυξάνεται η έντασή του με γεωμετρική πρόοδο. Το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει στην ψυχολογία του όχλου – που το είπε ο Le Bon παλιότερα και στην συνέχεια ο Freud – είναι ότι αυτό είναι μεταδοτικό. Ιδιαίτερα σε μια κοινωνία που διέπεται απο την ανομία. Κι η ανομία παράγει φόβο.”

“Υπάρχει διάχυση του φόβου στο κοινωνικό σύνολο και η ευθύνη των ΜΜΕ είναι τεράστια καθώς αναπαράγουν τον φόβο. Τα περισσότερα κανάλια έχουν υιοθετήσει το στυλάκι της αμερικάνικης εμπορικής τηλεόρασης και εμφανίζονται ως εισαγγελείς. Πέρα απο την ίδια την ιεράρχηση και την παρουσίαση των ειδήσεων, ο τρόπος ομιλίας των δημοσιογράφων είναι επικρουστικός. Ο ρυθμός τους καταιγιστικός και η ένταση διαρκής. Μια ανελέητη τυμπανοκρουσία. Αν θέλεις να τρομάξεις κάποιον, μπορείς να βάλεις να χτυπάνε τύμπανα ρυθμικά κάτω απ΄το παράθυρό του.”

“Η κοινωνία μας χαρακτηρίζεται από απώλεια ταυτότητας. Όμως δεν είναι στενά ελληνικό το φαινόμενο. Αν σκεφτεί κανείς ότι η Ιταλία διοικείται από τον Μπερλουσκόνι, ένα γελοίο καραγκιόζη. Η Γαλλία μετά από έναν Ντε Γκολ κι ένα Μιτεράν διοικείται απο τον άλλο καραγκιόζη τον Σαρκοζί. Επομένως το έλλειμα ταυτότητας είναι γενικότερο χαρακτηριστικό της εποχής. Κι όλα αυτά έχουν ένα όνομα. Είναι ο καπιταλισμός και ο μετακαπιταλισμός. Τελεία. Για να μην κουραζόμαστε.”

“Γυρίσαμε στην Ελλάδα το `78 με μια ιδεολογία. Με διάθεση να βοηθήσουμε. Προσπαθήσαμε όσο μπορούσαμε, αλλά μάλλον αποτύχαμε. Ο προσωπικός μου εθνικός ύμνος είναι αυτό το τραγούδι του Νιόνιου που αρχίζει : Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι... Τώρα πρέπει να αναζητούμε νησίδες. Στη γειτονιά μας στην παρέα μας... Το βασικο που μπορούμε να κάνουμε είναι ο καθένας βοηθώντας τον άλλον να βγάλουμε το καλαμάκι έξω απο το βάλτο για να αναπνεύσουμε. Αυτό που κάνετε εσείς με τα μπλογκς καλή ώρα. Είναι ένα μικρό έργο. Θα αλλάξει την κοινωνία; Όχι. Αλλά σήμερα είσαστε 70, αύριο μπορεί να γίνετε 300. Αυτό είναι η ελπίδα.”

Το κείμενο είναι αποσπάσματα συζήτησης με τον Θανάση Τζαβάρα ψυχίατρο ψυχαναλυτή, Ομότιμο Καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το φωτογραφικό υλικό συγκεντρώθηκε τις τελευταίες δέκα μέρες. Ζήτησα από περίπου 40 ανθρώπους να γράψουν σε ένα χαρτί τί τους φοβίζει σήμερα. Το έκαναν οι δέκα. Από αυτούς μόνο οι δύο δέχτηκαν να φαίνονται τα πρόσωπά τους. Όσοι δεν συμμετείχαν, αρκέστηκαν να πουν ότι φοβούνται την ανεργία και τη μοναξιά.

Ο Τσαλαπετεινός με αυτή την ανάρτηση μετέχει μαζί με δεκάδες άλλα ιστολόγια στην “Ημέρα ενάντια στο Φόβο”. Όλα τα ιστολόγια θα τα βρείτε εδώ.

Δείτε το βίντεο “Φόβος: Ο Δούρειος Ίππος της Εξουσίας”

Μουσική: Σύνθεση του Marco Antonio Guimaraes από το soundtrack της ταινίας Blindness

update: η έκτακτη συμμετοχή του πολυτονικού Μαύρου Γάτου στην "έρευνα" του τσαλαπετεινού για το Φόβο.

Fear factor

2011-02-25T16:57:00.001+02:00

Από το ιστολόγιο:
Truestories (sirina)

Από μικρό κοριτσάκι είχα άγνοια κινδύνου. Ποτέ δε με θυμάμαι να φοβάμαι το σκοτάδι ή τι βρίσκεται κάτω από το κρεβάτι. Μετά που μεγάλωσα, ποτέ δεν φοβήθηκα να περπατήσω μονή σε σκοτεινούς δρόμους και όταν έγινα οδηγός ποτέ δεν με πανικόβαλαν οι δυσκολίες της οδήγησης. Όλα αυτά βεβαία, είχαν σαν αποτέλεσμα, πολλές φορές να τρομάζω εγώ τους άλλους ή να τους κάνω να ανησυχούν, αλλά το θέμα είναι ότι ο φόβος είναι κάτι που νόμιζα ότι μπορώ να ελέγξω.

Ωστόσο, μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα ότι ο φόβος δεν είναι μονό για αυτά τα προφανή και τα εύκολα. Φόβος υπάρχει μέσα μας καθημερινά και είναι αυτή η δύναμη που μας περιορίζει στις αποφάσεις μας και μας δεσμεύει στα όνειρα.

Ο φόβος της απόρριψης από κάποιον, μας κάνει να μη μιλάμε για πολύ καιρό, χάνοντας πολύτιμο χρόνο μαζί του. Άλλωστε ακόμα και αν την φάμε την χυλόπιτα, καλύτερη δεν είναι η γνώση?

Ο φόβος μήπως δεν βρουν κάτι άλλο καλύτερο έχει δεσμεύει κόσμο και κοσμάκη σε σπουδές που δε θέλουν, δουλεία που δεν αγαπούν ή σχέση που δεν τους ολοκληρώνει. Ο φόβος του αγνώστου και της αρχής από το μηδέν, αποτελεί βάρβαρο φρένο στην διψά μας για παρακάτω, και άραγε πόσες φόρες όλοι μας δεν είπαμε «καλά είμαι μωρέ που να τρέχω» και μετά απλά αφήσαμε τον χρόνο να κυλίσει?

Ο φόβος ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί στο οτιδήποτε, μας γεμίζει ανασφάλεια και μας ρίχνει σε συμπεριφορές και καταστάσεις που μόνο κακό μας κάνουν.

Ο φόβος της μη αποδοχής από το κοινωνικό σύνολο, μας κάνει να μην θέλουμε να ξεχωρίζουμε και απλά να γινόμαστε ένας από τους πολλούς. Μη πούμε κάτι διαφορετικό, μη ντυθούμε λίγο αλλιώτικα, μη διασκεδάσουμε με άλλο τρόπο. Μα τι θα πει ο κόσμος?

Ο φόβος ότι δε θα προλάβουμε να τα κάνουμε όλα σωστά. Ο φόβος ότι δε θα μπορέσουμε. Ο φόβος ότι κάνεις δεν νοιάζεται. Ο φόβος ότι κάνεις δε είναι εκεί για μας. Ο φόβος ότι είμαστε απλά περαστικοί από τις ζωές των ανθρώπων που αγαπάμε και ότι είτε είμαστε είτε όχι, δεν κάνει καμία διάφορα.

Ο φόβος ότι χάθηκαν οι ευκαιρίες, ότι μπορούσαμε να είχαμε πράξει κάτι αλλιώτικο, ότι το λάθος δε θα διορθωθεί ποτέ.

Τελικά, ο φόβος είναι παντού και πουθενά. Κρύβεται στο καθημερινό άγχος της μάμας, στο τρομαγμένο βλέμμα του παιδιού όταν πέφτει για ύπνο και δε μπαίνει φως από κάπου, φωλιάζει στο νου του καθενός μας όταν σκέφτεται το μέλλον σε μια χώρα με δυσοίωνο παρόν. Άραγε όμως υπάρχει γιατρικό? ‘Η απλά το «σκάσε και κολύμπα» είναι και εδώ η ενδεδειγμένη συμβουλή?

Το post αυτό γράφτηκε για την "Ημέρα ενάντια στο φόβο". Δείτε περισσότερα (μαζί με ένα εκπληκτικό video) εδώ

Δέκα μονάδες φόβου

2011-02-25T16:54:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Τραπέζι (Χρήστος Α. Μιχαήλ)

"Κι ο πιο μεγάλος φόβος μου

φοβάται μην και δεν τον φοβηθώ..."

Γιάννης Αγγελάκας

Είναι μόδα οι απολογισμοί, ειδικά τα τελευταία χρόνια που συνηθίζουμε να τους μοιραζόμαστε ακόμα και αν δεν γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Λεπτά, ημίωρα ή ώρες στις οποίες επιδίδεσαι σχεδόν υπνωτισμένος σε μια ανασκαφή στο χρόνο∙ με φτυάρια, με κασμάδες, αλλά πολύ συνηθέστερα με τα ίδια σου τα νύχια. Τις περισσότερες φορές δεν ξέρεις τι ψάχνεις, ξεσκαρτάρεις τα χώματα σε μια προσπάθεια αναγνώρισης. Ποια από αυτά τα κομμάτια γης σου ήταν τα πιο γόνιμα, ποια τα πιο σάπια, πια τα άνυδρα και ποια τα ανεκμετάλλευτα;

Ο χρόνος που πέρασε ήταν ένας χρόνος δύσκολος. Μη διανοηθείς ωστόσο να ξεγελαστείς∙ ο επόμενος θα είναι ακόμα δυσκολότερος. Αν η λεγόμενη κρίση περνώντας με φόρα μας άφησε δύο γρατζουνισμένους αγκώνες, μέσα στο χρόνο που έρχεται πιθανόν να μας πάρει και το κεφάλι. Αν οι άνεργοι στον ορίζοντά σου ανέρχονταν στους δέκα, ετοιμάσου να δεις την ανεργία σπαρμένη σε κάθε γωνιά της έκτασής που σε περιέχει. Και προπάντων, μην είσαι καθόλου σίγουρος ότι εσύ θα βρίσκεσαι κάπου ψηλά και θα αγναντεύεις. Το παιχνίδι παίζεται ακόμα, που λέει και το τραγούδι, αλλά παίζεται με ζαβολιές στις οποίες- μάντεψε- δεν μπορείς να συμμετέχεις. Θυμάσαι όταν ήσουν πιτσιρικάς στο σχολείο και σου έβαζε γκολ ο μεγαλύτερος μάγκας της γειτονιάς, έχοντας πρώτα κλαδέψει τη μισή ομάδα χωρίς να υπάρξει φάουλ; Φαντάζομαι δεν διανοήθηκες να μιλήσεις τότε. Τώρα γιατί να το κάνεις; Συνεννοηθήκαμε λοιπόν.

Το 2010 που με τόσο νταλκά και καημό στείλαμε σο διάολο πριν ακόμα τελειώσει η αντίστροφη μέτρηση στην τηλεόραση (γεια σου δήμαρχε), δεν ήταν το χειρότερο έτος που έχουμε περάσει σαν λαός. Δεν ήταν καν από τα μέτρια: όλοι βρήκαμε χρόνο και χρήμα για δυο καφέδες και 2 ποτά την εβδομάδα. Βάλε τσιγάρα, βενζίνες και μια μουσική σκηνή/ θέατρο/ μπουζούκι/ κλαμπ. Συγκρίνεται αυτό με των γονιών μας την άγρια εποχή; Επίσης θαρρείς πως συγκρίνεται με ό,τι θα κληθούμε να ζήσουμε στο μέλλον. Αν είσαι από εκείνους που εξακολουθούν να βλέπουν αυτή την παρακμή ως ευκαιρία για κοινωνικό ξεσκαρτάρισμα, ξεκίνα να κλαις από τώρα την ώρα που θα βρεθείς με το κεφάλι στο δάπεδο σε ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών.

Έχει περάσει ένας μήνας και 7 ημέρες από τότε. Τι είναι λοιπόν αυτό που μας έκανε να μισήσουμε το έτος που έφυγε; Το 2010 δεν μας έριξε στη φτώχια. Τα επόμενα μάλλον θα το κάνουν. Το 2010 μας στέρησε την ελπίδα. Επέβαλε τον φόβο ως επικρατούσα κατάσταση στα μάτια όλων. Ακόμα και όσων δεν έχασαν ή δεν προβλέπεται να χάσουν άμεσα. Ακόμα και οι λεγόμενοι λεφτάδες, τα διάσημα λαμόγια ή οι παππού προς πάππου καθώς πρέπει ευκατάστατοι ξυπνάνε με τον φόβο τού αύριο. Σήμερα έχουμε, αύριο όμως ξέρουμε ότι δεν θα έχουμε. Τουλάχιστον όχι τόσα (αλλά πόσα;). Το ξέρουμε σχεδόν σίγουρα και είναι αυτό που μας καθηλώνει μπροστά στο ρολόι παρακολουθώντας τις ώρες που μας απομένουν και ψάχνοντας γωνίες στους καναπέδες και κούφια πλακάκια να κρύψουμε ένα μάτσο πενηντάευρα.

Σε φόβισα;

Δεν ξέρω τι στ’ αλήθεια μας μένει να κάνουμε. Μάλλον επιβάλλεται όσο ποτέ να κάνουμε όσα δεν κάναμε μέχρι τώρα. Καθένας από τη μεριά του, καθένας όσο μπορεί και όσο του πρέπει. Όπως του πρέπει. Ποια είναι η συνταγή αυτή μη με ρωτήσεις να σου πω. Καλό θα ήταν να μην ρωτήσεις κανένα, ο δρόμος είναι μέσα σου και ο νόμος σου είσαι εσύ. Αν υπάρχει καλό και κακό είναι μια φιλοσοφία που δεν με αφορά στην παρούσα φάση. Με αφορά το μετά μου, το μετά σου, το μετά όλων μας. Για χαρακτηρισμούς και φιλοσοφίες χρόνος υπάρχει. Για πράξεις δεν υπάρχει. Κάποτε υπήρξε, τώρα είμαστε χρεωμένοι με χαμένο χρόνο. Ξεκινάμε από το πλην δέκα και οι δέκα αυτές μονάδες που μας χωρίζουν από την αφετηρία είναι μονάδες φόβου. Να ισοφαρίσουμε τα τέρματα ίσως να μη γίνεται, αλλά σίγουρα μας παίρνει να μειώσουμε το σκορ για να αυξήσουμε την ελπίδα πρόκρισης στον δεύτερο γύρο. Γιατί μπορεί το μισοάδειο ποτήρι σου να είναι σε αυτή την κατάσταση επειδή ήπιες μονορούφι το άλλο μισό, αλλά υπάρχει ακόμα η υπόλοιπη μεζούρα που δεν έχει καταναλωθεί. Φρόντισε να την πιεις γουλιά- γουλιά και με μέτρο για να ξεδιψάσεις και όχι για να κάνεις κεφάλι. Γιατί σήμερα κεφάλι έχεις να ζαλίσεις. Αύριο θα παρακαλάς να μην είχες, σαν τον αλκοολικό που ξερνώντας μετανιώνει επίπονα μία- μία τις στάλες αλκοόλ που του ροκανίζουν το αίμα. Από φόβο για τα χειρότερα. Ίσως και από τρόμο για τα πεπραγμένα.

*Το κείμενο αυτό έχει γραφτεί στα πλαίσια της "Ημέρας ενάντια στο φόβο".

Δείτε περισσότερα στο http://grfear.blogspot.com/.

Ο φόβ(ο)ς φ(υ)λά(ει) τα έρ(η)μα.

2011-02-25T16:48:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Τουρνέ στα νησιά (Τουρνέ στα νησιά)

ένα ποστ για τον φόβο.

στο χωρίο μου λένε "ο φόβ(ο)ς φ(υ)λά(ει) τα έρ(η)μα" (τα εντός παρένθεσης δεν προφέρονται)

ο φόβος ποιανού ?
ο φόβος γιατί ?
ο φόβος για ποιόν?
δεν ξέρω και δεν θέλω να σας πω ψέματα.

Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι ο φόβος φυλάει την εξουσία
και όσο θα φοβόμαστε τόσο η εξουσία θα είναι καλά προστατευμένη και φυλαγμένη.

τον φόβο τον γεννάει η άγνοια ( και εγώ δυστυχώς έχω πολλά να μάθω ακόμα)

Υ.γ γιατί ο φόβος να είναι γένους αρσενικού?

περισσότερα για τον φόβο εδώ

Του Αγίου Φόβου

2011-02-25T16:45:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Του κανενός το ρόδο (Niemandsrose)

Μονάκριβή μου εσύ στον κόσμο, όπως έγραφε κι ο Χικμέτ μέσα απ' τις φυλακές, σήμερα είναι του Αγίου Φόβου, του ερημοφυλάκτη. Του Αγίου για όσους τον προσκυνούν. Του απατεώνα για όσους τον αντιμάχονται. Έτσι οι φοβομάχοι κήρυξαν την 7η του Φλεβάρη πόλεμο στους φοβοκλάστες. Σωστά μάντεψες, ψυχή μου. Πάλι δε τα κατάφερα να ανήκω σε κάποια από τις δυο ομάδες. Μάλλον πάσχω από belongingphobia. Αν και η συμπάθειά μου προς τους φοβομάχους είναι μάλλον φανερή. Κουβεντιάζοντάς το όμως μαζί σου, κάπου θα καταλήξω. Έτσι δεν κάνουμε πάντοτε;

Ο Άγιος Φόβος είναι ο προστάτης των αδυνάτων. Έτσι διαδίδουν οι δυνατοί και οι πιστοί τους υπηκόοι. Φυλάει τα έρημα. Όσους ζουν μετά φόβου Θεού. Οι πιστοί του Αγίου Φόβου συνήθως έχουν λιγοστά και τρέμουν μη τα χάσουν. Αν έχεις πολλά, φοβάσαι λιγότερο την απώλεια. Κι αν έχεις καταστραφεί και δεν έχεις πια τίποτε να χάσεις, τότε πια είσαι επικίδυνος, όπως έλεγε στο Μοιραίο Πάθος η Ζυλιέτ Μπινός, κατεβαίνοντας τις σκάλες με το πτώμα του εραστή της να κείται νεκρό στο πάτωμα. Τότε πια όμως τότε πια έχεις απελευθερωθεί από τον φόβο. Οι πιστοί του Αγίου Φόβου. Τους βλέπεις πώς διπλοκλειδώνουν τις πόρτες, πώς μισούν ό,τι κι όποιον δε γνωρίζουν, πόσο βαθιά σκύβουν στον ισχυρό, πόσο γαντζωμένοι είναι στους θεούς, πόσο σφιγμένα είναι τα χείλη τους, πόσο εγκρατείς είναι στο δόσιμό τους, πόσο επιφυλακτικό είναι το βλέμμα τους, πώς σε ζυγίζουν, πώς σε μετρούν, πώς σε υποπτεύονται, πόσους σταυρούς φορούν, πόσες βαμβακερές φανέλλες, πόσα φυλαχτά, πόσος κρύος ιδρώτας στις ράχες τους, πώς περπατούν προσεκτικά, πώς έχουν το νου τους, πώς δεν έχουν την καρδιά τους, πόσο δεν καταστρέφονται, πόσο ανέραστοι μπορούν να γίνουν, πόσο δηλητηριάζουν τα παιδιά τους, πόσο φυλάγονται από το άγνωστο. Δε θα τους έβρισκες ποτέ στο Whisky a Go Go του Los Angeles να ουρλιάζουν με τον Τζίμ Μόρρισον "The future is uncertain and the end is always near", ξορκίζοντας τον κοινό, τον πανανθρώπινο φόβο. Τον μόνο σεβαστό. Του θανάτου.

Ο φόβος. Ένα τέρας με απροσδιόριστη μορφή, όταν το βλέπεις να' ρχεται από μακριά. Όταν το βλέπεις. Όσο είναι ακόμη μακριά. Όταν παρέλθει, όταν συντελεστεί ο ερχομός του, οταν πραγματωθεί το φεύ, δεν είναι παρά ένα βίωμα. Δεν είναι παρά άλλη μια εμπειρία, συχνά μάλιστα λιγότερο πικρή από την αναπάντεχη, αυτή που δε φοβήθηκες πως θά'ρθει. Κι αργότερα, που ο χρόνος θα τα σμιλέψει όλα, θα στρογγυλέψει τις αιχμές τω γεγονότων, θα γίνει απλώς μια ανάμνηση. Ο φόβος, αυτό το πελώριο τέρας με τη θολή μορφή, παίρνει μορφή και περιεχόμενο όταν γίνει βίωμα. Ξέρεις το πρόσωπό του και συνήθως δεν σε ξεπερνά στο ανάστημα. Είναι ίσα μ' εσένα. Γι' αυτό επιβίωσες.

Όσο είναι μακριά, κάπου στο μέλλον, κάπου στη σκέψη, κάπου στη φαντασία μας, υπάρχει. Μετά φλαπ, σκάει σα μπαλόνι. Από μακριά παίρνει την τερατώδη του μορφή αυτή που σου κόβει τα γόνατα, που σε βουλιάζει στις μαύρες σκέψεις, που σε απελπιζει. Κι έπειτα, όταν περάσει, η όψη του κατά κανόνα γίνεται λιγότερο επιβλητική, λιγότερο άγρια. Από το φίδι, μέχρι τον θάνατο του αγαπημένου άλλου, από την αρρώστια κι ως την ανεργία, αν έχεις αναμετρηθεί μ' αυτό που φοβόσουν, πια ξέρεις πως δε χάθηκε ο κόσμος. Αυτός θα χαθεί άπαξ, για τον καθένα, και τότε φοβαμαι δε θα' μάστε εδώ να μιλάμε πια ούτε για φόβο, ούτε για τίποτα.

Φοβάμαι πως θα ξυπνήσεις σε λίγο, μικρή μου και θα διακοπεί αιφνίδια αυτή η κουβέντα που κάνω μαζί σου ως συνομίληκή μου, σχεδόν. Κι έτσι πρέπει να συντομεύω. Τίποτα δεν είναι βέβαιο. Ο φόβος προστατεύει. Αν φοβάσαι μην καείς δε θα πέσεις στη φωτιά. Ο φόβος φυλακίζει. Αν φοβάσαι πως θα καείς, κι αν ακόμα δε πέσεις στη φωτιά, θα' χεις χάσει μια ζωή υπόδουλος στο τέρας, ανελεύθερος, μια ζωή αβίωτη. Χωρίς βίωμα. Αυτό που τόσο σε έσκιαζε δε το έζησες , δεν ήρθατε πρόσωπο με πρόσωπο, δε το γνώρισες. Φοβόσουν το ανύπαρκτο. Και δε ξέρω αν αξίζει.

Ο φόβος έχει πάντοτε ένα διακύβευμα. Έρχεται σα ληστής και σαν προστάτης. Θα μείνεις άνεργος σου λέει. Σκάσε λοιπόν. Δούλευε σα σκυλί. Και γλείφε. Και μη δαγκώνεις το χέρι που σε ταϊζει. Γιατί θα πάψει να σε ταϊζει. Και τι θα απογίνεις; Έρχεται και σε προστατεύει. Σου μαθαίνει πως για να μη συμβεί το φοβερό κακό θα κάνεις αυτό κι εκείνο. Και την ίδια στιγμή σου ληστεύει την αξιοπρέπειά σου. Που αξίζει. Όσο τίποτα, λατρεία μου. Γι' αυτό σου λέω, όταν έρχεται, στάσου όρθια απέναντί του και ρώτα τον ποιο είναι το διακύβευμα. Αυτό μη το φοβηθείς.

η μαμά
η blogger
ο άνθρωπος. :)

Η γυναίκα που μιλούσε με το φόβο

2011-02-25T16:42:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Το τραγούδι μας σχηματίζει τον κόσμο (aeglie)

«Ένας πλάνης, αυτό είναι, ένας ζητιάνος,» έλεγε ήσυχα η γυναίκα που μιλούσε με το φόβο.

Την είχα συναντήσει το πρωί στην πόρτα του σχολείου. “Το νου σας μακριά από φόβο,” είπε στα παιδιά της και χαμογέλασε στην έκπληκτη όψη μου. Συστήθηκε και με προσκάλεσε σπίτι της το απόγευμα.

«Έρχεται στο κατώφλι του νου και ζητιανεύει τον οβολό του: την υποταγή μας.
«Έρχεται κρυμμένος μέσα σε παραινετικές συνταγές. “Πρόσεχε!” είναι η λέξη που αποτελεί το θεμελιώδες, παραπλανητικό συστατικό του.
«Έρχεται, μικρούλης κι ασθενικός, μια τόση δα σκιά – και θρέφεται με την αγωνία, την έγνοια, τον κόπο, τον πόνο, το μόχθο. Μέρα τη μέρα αυξάνει και διογκώνεται, επεκτείνεται κι εξαπλώνεται, καταλαμβάνει.»

Γέμισε τα ποτήρια δροσερή λεμονάδα.

«Τον φιλοξένησα πολύ καιρό. Είχε εγκατασταθεί για τα καλά στους χώρους μου. Ο αγαπημένος μου τόπος μαραινόταν μες στη σκοτεινιά του.

«Αίφνης, ένα πρωί, αποφάσισα να παραιτηθώ από τις σκοτούρες. Έμεινε νηστικός όλη τη μέρα. Το άλλο πρωί, ο νους μου είχε ξαστερώσει. Ωστόσο, τον φιλοξενούσα ακόμα. Πριν επιστρέψει στην ανυπαρξία, απ’ όπου είχε έρθει, προσπάθησε να παρακινήσει τον οίκτο μου. Μα είχα αποφασιστικά παραιτηθεί από τα βάσανα και δεν τα κατάφερε να με πείσει να τον λυπηθώ. Κίνησε, όμως, την περιέργειά μου. Ή, ίσως, ήθελα μόνο ν’ ακούσω μια καλή ιστορία – έτσι, για διασκέδαση.»

Έφερε ένα μπολ από την κουζίνα και το γέμισε βερίκοκα, από ένα δέντρο στην αυλή της τη φορτωμένο με χρυσαφένια, παχουλά, ζουμερά φρούτα.

«Δεν υπάρχει. Αυτή είναι η αλήθεια του: δεν υπάρχει. Μου το ομολόγησε ο ίδιος. Είναι μία πλάνη. Μια πλάνη που προκλήθηκε από ένα αρχαίο λάθος, αναπτύχθηκε μέσα σε κάποιο αρχαίο σκοτεινό κενό, πολύ παλιά, στην αρχή του κόσμου – και ρουφάει ζωή. Η ζωή αυτή του είναι άχρηστη, αφού δεν είναι δική του. Ούτε μπορεί να έχει δική του ζωή, αφού δεν έχει δημιουργηθεί. Για να διατηρείται απασχολημένος και να νιώθει χρήσιμος, είναι τα δικά του λόγια, αχρηστεύει τη ζωή των όντων. Η ανθρωπότητα διάγει το βίο της μέσα στην ατέλεια και την ασθένεια, γιατί οι άνθρωποι θρέφουν την πλάνη του φόβου.»

Άπλωσε το χέρι της στην ανθισμένη μηλιά, που μας φιλοξενούσε στη δροσιά της και είπε, “εσύ, αγαπητή μου, σίγουρα ξέρεις τι θα ‘θελα τώρα πιο πολύ.” Σε λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου ένα κόκκινο, στρογγυλό μήλο γέμισε τη χούφτα της.

«Αρκεί να τον αφήσεις νηστικό,» κατέληξε – και δάγκωσε το τραγανό φρούτο.

english version

συμμετοχή στην ημέρα υπέρ της απελευθέρωσης από το φόβο

Ο Φ>ό<ΒΟΣ

2011-02-25T16:30:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Το Ταξίδι Της Επιστροφής (Μαύρος Γάτος)

Η - καθυστερημένη - συμμετοχή μου

στην υλοποίηση της εξαιρετικής ιδέας του Τσαλαπετεινού
για την Ημέρα κατά του Φόβου

Τι χρώμα έχει ο φόβος;

2011-02-25T16:29:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Το μπλογκ της Αγκνιρας (αγκνιρα)

Η Ελβετία είναι μια χώρα με φοβισμένους ανθρώπους. Ακούγεται εξωφρενικό και παράλογο, αλλά έτσι είναι.
Παραδείγματα υπάρχουν πολλά: Η Ελβετία είναι ο παράδεισος των ασφαλιστικών εταιρειών κάθε είδους. Όταν κανείς φοβάται ότι θα χάσει το σπίτι του, τα λεφτά του, τις διακοπές του, το αυτοκίνητό του, την υγεία του τα ασφαλίζει για να αισθανθεί καλύτερα. Ακόμα και ασφάλεια αυτοκινήτων για τις βλάβες που κάνουν οι νυφίτσες υπάρχει.
Αλλο παράδειγμα: Οι Ελβετοί είναι οι καλύτεροι πελάτες των τουριστικών γραφείων. Όταν ετοιμάζονται για διακοπές προετοιμάζουν το ταξίδι τους με το νι και με το σίγμα και κλείνουν τα πάντα από πριν, ώστε να αποκλείσουν το ενδεχόμενο να τους συμβεί κάτι απρόοπτο, να μην κινδυνέψουν καποια στιγμή να μείνουν ξεκρέμαστοι χωρίς πρόγραμμα.

Και άλλο ένα: Στην Ελβετία αφήνουν οι άνθρωποι ο ένας τον άλλο ήσυχο. Ο καθένας κάνει την δουλειά του και δεν πολυπλησιάζει τους άλλους. Ακόμα και οι φίλοι μεταξύ τους δεν είναι ιδιαίτερα αυθόρμητοι. Και δεν είναι θέμα αδιαφορίας: Γενικά φοβούνται τις έντονες ανθρώπινες επαφές, τα δυνατά συναισθήματα, γυρεύουν την απόσταση, χωρίς όμως πραγματικά να την θέλουν. Βέβαια αυτό έχει και τα καλά του, ιδίως άμα είσαι ξένος γιατί σε αποδέχονται και δεν σε ενοχλούν.
Ο φόβος των Ελβετών δεν είναι βέβαια τόσο εμφανής. Πιστεύω ότι ούτε οι ίδιοι τον πολυσυνειδητοποιούν.
Όταν μιλώ στους Ελβετούς γνωστούς και φίλους για κάτι δυσάρεστο, για κάτι που με φοβίζει (όπως αυτά που γίνονται τώρα στην Ελλάδα) ακούνε προσεκτικά, στεναχωριούνται και αυτοί μαζί μου. Αλλά μόνο για λίγο. Ο φόβος τους, μήπως «κολλήσουν» και αυτοί την δυστυχία των άλλων είναι πιο μεγάλος από την συμπαράσταση ή την συμπόνια που θα αισθανθούν.
Ζώντας σε μια τέτοια χώρα τόσα χρόνια αλλάζει κανείς. Μαθαίνει να κρατάει τον φόβο βαθιά μέσα του, να τον αποφεύγει. Γιατί λόγοι για να φοβάσαι υπάρχουν και εδώ. Και σ΄έναν τέτοιο τόπο είσαι πραγματικά μόνη με τον φόβο σου.
Τι χρώμα έχει ο φόβος; Γκρίζο, μπλε-γκρι.

Χάι λάιφ

2011-02-25T16:25:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Το βυτίο (το βυτίο)

ποστ για την ημέρα ενάντια στο φόβο.
δες εδώ

Ο φόβος...της Εξουσίας

2011-02-25T16:10:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
The art of Pessimism (Zed)

Είναι γνωστό, σύμφωνα με αυτά που ξέρουμε, ότι ο φόβος συνιστά ένα μηχανισμό άμυνας και αυτοπροστασίας από πιθανούς κινδύνους. Σ' αυτό τον κόσμο, κυρίαρχο ρόλο δεν έπαιζαν ποτέ οι εξουσίες, αυτοί που διευθύνουν· αλλά το πλήθος της ανώνυμης συλλογικότητας, όπως το βλέπουμε σήμερα στην τρομακτικής σημασίας εξέλιξη της επανάστασης που κορυφώνεται στην Αίγυπτο. Οι εξουσίες το μόνο που είναι σε θέση να κάνουν είναι να τρομοκρατούν το κοινωνικό σύνολο· να δημιουργούν φόβο. Φυσικά, στο βαθμό που εμείς όλοι αδιαφορούμε, δημιουργείται το πεδίο εκείνο που επιτρέπει την πρωτοβουλία των κινήσεων για την εξουσία. Η ανώνυμη συλλογικότητα όμως αναδύεται, συγκροτείται, διευρύνεται και αλλάζει την κοινωνία, τον εαυτό της: αλλάζει τις σημασίες της και τα νοήματα της, υπόρρητα βέβαια, όμως πραγματικά. Οπότε, τι είναι αυτό που μας στερεί τη δυνατότητα να το πράξουμε και ρητά, συνειδητά και κατ' επιλογή μας;

Σ' αυτή την πολυδιάστατη χρονικότητα που μας περιβάλλει, δεν υπάρχει μόνο η δημιουργία, αλλά και ο θάνατος. Αν μπορούμε να μιλήσουμε για τον έσχατο φόβο, αυτός είναι προϊόν της παράστασης που συγκροτείται στη φαντασία μας από τον θάνατο. Όμως, το ότι είμαστε πεπερασμένοι και θνητοί, πράγμα που γνωρίζουμε, είναι αυτό που μπορεί να μας ωθήσει να αποφασίσουμε: το νόημα πρέπει να το δώσουμε εδώ και τώρα - ρητά. Ας μην ξεχνάμε αυτό που έλεγε ο Μισελέ για τη Γαλλική Επανάσταση, ότι «την ημέρα εκείνη όλα ήταν δυνατά..., το μέλλον έγινε παρόν..., δεν υπήρχε πια χρόνος, μόνο μια αναλαμπή αιωνιότητας». Όμως μας αρκεί μια νύχτα έρωτα ή μας χρειάζεται ολόκληρη ζωή;

Σ' αυτό δεν αρκεί να απαντήσει κανείς μόνος του, αλλά πρέπει να τεθεί συλλογικά. Αν θέλουμε να το πετύχουμε, οφείλουμε να έρθουμε σε ρήξη με το φόβο. Εμείς και από κοινού, χωρίς να σημαίνει ότι το εμείς συνθλίβει το άτομο. Απλώς το εμπεριέχει. Πέρα από ιδεολογίες και χρεοκοπημένες θεωρίες, που χωρίζουν τους ανθρώπους, διχοτομώντας την κοινωνία, αλλά και πέρα από αντικειμενικά αξιώματα όπου οι αξίες μου ταυτίζονται με τις αξίες, ας βρούμε τα δικά μας νοήματα συλλογικά, προς μια δημοκρατική και αυτόνομη κοινωνία.

Οι Αιγύπτιοι το έκαναν. Κανείς δεν φοβάται, ούτε καν το θάνατο. Πρωτίστως το θάνατο. Και τώρα τίποτα δεν μπορεί να τους σταματήσει...

Εμείς;

Στα πλαίσια της Ημέρας ενάντια στο φόβο,

δείτε περισσότερα εδώ: http://grfear.blogspot.com/

Conquering fear

2011-02-25T16:04:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Τα δικά μου γράμματα (Γλαύκος)

7/2: Ημέρα κατά του Φόβου

Φόβος: Στήριγμα του Σοκ και Δέους

2011-02-24T21:37:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Εργαζομένων ΕΥΔΑΠ (ftanei_pia)

7/2: Ημέρα κατά του Φόβου

(Αναδημοσίευση από Φόβος: Ο Δούρειος Ιππος της εξουσίας)

`

Φόβος: Ουσιαστικό.
Αλλά και ουσιαστικός.

Διαχρονικός και πανανθρώπινος.
Ικανός, να κάμψει κάθε αντίσταση,
να παγώσει και την πιο αποφασιστική δύναμη, να αναστείλει την εξέλιξη.

Ο φόβος είναι φυσικό, κοινό συναίσθημα. Όλοι φοβούνται.
Και οι μεν και οι δε. Και οι πάνω και οι κάτω.
Το στοίχημα είναι πάντα το ποιος θα ελέγξει το φόβο
και θα τον διαχειριστεί προς όφελός του,
και πώς θα καταφέρει να μετατρέψει
ένα εργαλείο χειρισμού συνειδήσεων σε μηχανισμό προστασίας.

Η εποχή της πλαστής ευδαιμονίας μαζί με τις ψευδαισθήσεις της τελείωσε.
Ήρθε η ώρα της πληρωμής.
Τώρα καλείται να πληρώσει όποιος φοβηθεί πρώτος.
Και αυτός είναι πάντα όποιος έχει να χάσει τα περισσότερα.
Σήμερα γράφουμε για τον φόβο προσπαθώντας να τον ξορκίσουμε.
Τον βάζουμε απέναντί μας.
Τον αναγνωρίζουμε, για να μπορέσουμε να τον απομυθοποιήσουμε
και να τον αντιμετωπίσουμε.
Όλα τα νομίσματα έχουν δύο όψεις:
τίποτα δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό, πολύ ή λίγο,
σημασία έχει με πόση σοφία ή λογική διαχειριζόμαστε καθετί.

Ο φόβος δεν ανήκει σε κανέναν, γι’ αυτό εύκολα αλλάζει κατεύθυνση.

Ονειροφοβία

2011-02-24T21:33:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Σύνδεση με Κάιρο (aqua)

“Πώς φαντάζεσαι τη ζωή σου σε δέκα χρόνια;”

… Ακόμη τρέμω την απάντηση. Κι ακόμη χειρότερα, δεν υπάρχει απάντηση…

Πώς μπορώ να παραδεχτώ ότι φοβάμαι να ονειρευτώ ένα όμορφο μέλλον . Όχι τόσο μακρινό. Να, δέκα χρόνια… Και δεν είμαι μόνη. Είμαστε πολλοί. Πώς μας φανταζόμαστε σε δέκα χρόνια;

Από μέρα σε μέρα. Να, αυτό κάνουμε. Προγραμματίζουμε το πολύ για ένα χρόνο. Άντε δύο. Ούτε δουλειά, ούτε σχέση, ούτε σπίτι. Για κάποιους ούτε πατρίδα. Για θρησκεία δεν το συζητάμε.

Σε δέκα χρόνια… Άραγε θα κρατάμε κανένα χαρτοφύλακα; Θα έχουμε μια δουλίτσα λίγο πολύ σταθερή, απ’ την οποία θα γυρνάμε στο σπιτάκι μας (νοικιασμένο ή χρεωμένο στις τράπεζες) και θ’ ανοίγουμε την τηλεόραση που ποτέ πριν δεν είχαμε; Κι όταν θα περνάει η πορεία κάτω απ’ το σπίτι μας, θα κλείνουμε τα παράθυρα για να μην είμαστε σ’ αυτούς που τώρα κοιτάνε την πορεία; Εννοείται ότι καμιά από τις σχέσεις μας δεν θα έχει αντέξει μέχρι τότε. Τόσοι πέρασαν που πλέον μας είναι άγνωστοι, και με κανέναν δεν έχουμε ανάγκη να μιλήσουμε (τι λυπηρό αλήθεια! πόσες φορές άραγε ακόμη μπορούμε να πιστέψουμε πως τωρινός έρωτας ήρθε για να μείνει;). Και οι φίλοι; Κι αυτοί στην τηλεόρασή τους… Συγχρονιζόμαστε όλοι μαζί στο κλείσιμο των παραθύρων. Για να μην κοιτάει κανένας την πορεία…

“Ελπίζω πως δεν θα ζω μέχρι τότε”, έρχεται η γενναία απάντηση. Και η κρυφή ελπίδα ότι κάποια κινητοποίηση θα είναι μοιραία. Εκεί, στις επάλξεις. Πριν προλάβω να πεθάνω ζωντανή. Και δεν είμαι μόνη. Στους δρόμους που έχω περπατήσει, οι μελλοθάνατοι με χαιρετούν. Στην Παλαιστίνη, στο Κάιρο, στη Σάναα, στη Σιουδάδ Χουάρες, στην Τσιάπας, στην Πόλη του Μεξικού, φίλοι που περπατήσαμε για λίγο παρέα, σαν έτοιμοι από καιρό. Δέχονται απειλές, βαδίζουν σε δρόμους επικίνδυνους κι όμως συνεχίζουν. Είναι άραγε μόνο η πίστη στις αρχές; στον αγώνα; σε ένα καλύτερο μέλλον; για τους άλλους; πόσο εφήμερα είναι τα όνειρά τους; έχουν άραγε όνειρα; μπορούν να φανταστούν τους εαυτούς τους σε δέκα χρόνια; Μήπως φοβούνται κι αυτοί όπως κι εγώ τη μέρα που θα χρειαστεί ν’ αλλάξουν μπαταρία στο τηλεκοντρόλ; Τη μέρα που θα κλείσουν το παράθυρο; Τη μέρα που θα έχει τελειώσει ένας ακόμη έρωτας; Τη μέρα που δεν θα χρειάζεται να οργανωθεί τίποτα πια;

Ονειροφοβία… Πίσω από το προφίλ που αψηφά το θάνατο κρύβεται ο τρόμος για τη ζωή. Ίσως και να ‘ναι τυχεροί λοιπόν όσοι τον φοβούνται. Γιατί ίσως αγαπούν τη ζωή και μπορούν ακόμη να ονειρεύονται. Οι υπόλοιποι, εμείς οι ατρόμητοι, πώς εσωτερικεύσαμε τόσο το σύστημα; Πώς επιτρέψαμε να μας κλέψουν τα όνειρα;

Ξεμπροστιάζομαι λοιπόν σ’ αυτό το συλλογικό μπλογκάρισμα για το φόβο, για το δικό μου βαθύ φόβο, για να τον ξορκίσω.

Σε δέκα χρόνια λοιπόν, στα 43 μου (“πολλά είναι ρε γαμώτο!” “σκάσε και γράφε”) θα έχουμε χτίσει εκείνο το αυτόνομο χωριό, κάπου στον πλανήτη. Θα έχουμε επαφές και φίλους αγαπημένους σε όλο τον κόσμο, που θα περνούν να μας βλέπουν και θα πηγαίνουμε να τους βλέπουμε. Θα έχω μια δουλειά που θα μ’ αρέσει και θα προσφέρει στο σύνολο. Δεν θα έχω χαρτοφύλακα. Θα συνεχίσω να πηγαίνω σε πορείες, να συμμετέχω σε συνελεύσεις και να ταξιδεύω. Θα συνεχίσω να μην καπνίζω (“το γάμησες τώρα” “σκάσε λέμε”) και ν’ αγωνίζομαι καθημερινά κόντρα στη βλακεία μου/μας. Και μπορεί ο τωρινός μου έρωτας να μη μείνει (γιατί δεν ξέρω αν είναι εφικτό τελικά να μένουν οι έρωτες), αλλά πάντα θα υπάρχουν όμορφοι άνθρωποι στον κόσμο για να μπορούμε να περπατάμε αντάμα και να ερωτευόμαστε.

Ξεμπροστιάζομαι και ζητώ υποστήριξη! Αλλιώς δεν έχει νόημα, έτσι δεν είναι; Σήμερα ξορκίζουμε το φόβο και τολμάμε να ονειρευτούμε. Γιατί αν μη τι άλλο είναι επαναστατικό! Για πες λοιπόν… Ποιο είναι το κρυφό όνειρο που δεν τολμάς να ομολογήσεις; Ποιο είναι το όνειρο που άφησες να σου κλέψουν; Γράψε το σε αυτό το ποστ, με ψευδώνυμο αν θες, αλλά γράψτο! Κι αν φοβάσαι να το γράψεις, αναγνώρισε τουλάχιστον ότι φοβάσαι… Είναι κι αυτό ένα πρώτο βήμα. Κάποια στιγμή θα έρθει και το όνειρο…

Αφιερωμένο στην Ακ. που μου έκανε την ερώτηση και με τριβελίζει από τότε. Στη Ακ. που επίσης φοβάται να ονειρευτεί. Και δεν είναι μόνη…

Το παρόν ποστ συμμετέχει στην “Ημέρα ενάντια στο φόβο”. Δείτε περισσότερα στο http://grfear.blogspot.com/

Φοβάμαι...

2011-02-24T21:29:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Swimming Around (An-Lu)

...οτι έχω ξεχάσει πώς να γράφω...

περισσοτερα για το φοβο εδω

Το μόνο που σε φοβίζει είναι ο φόβος

2011-02-24T21:27:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Strange Journal (Stranger)

To πιο παλιό και απαραίτητο εργαλείο στα χέρια κάθε εξουσίας. Το Α και το Ω της χειραγώγησης. Όπως περιγράφει και στο βιβλίο της “Το δόγμα του σοκ” η Naomi Klein, πάντα υπάρχουν ενορχηστρωμένες επιθέσεις εναντίον της δημόσιας σφαίρας ύστερα από καταστρεπτικά συμβάντα (τεχνητά ή μη) τα οποία αντιμετωπίζονται ως “επιχειρηματικές ευκαιρίες”. Αυτός είναι ο καπιταλισμός της καταστροφής. Ο φόβος προωθείται μεθοδευμένα από τα ΜΜΕ. Οι ξένοι, η ανεργία, κάθε είδους σύμπλεγμα και ανασφάλεια μεταδίδονται για να μείνουν οι πολίτες σε καταστολή. Το φοβισμένο ον δέχεται ευκολότερα οποιοδήποτε μέτρο “ασφάλειας”. Ο Μακιαβέλι στον “Ηγεμόνα” υποστήριζε πως τα πλήγματα έπρεπε να επιφέρονται όλα μαζί.

Έτσι εν μέσω κρίσης (άλλη μια λέξη συνώνυμη του φόβου), γίνεται εμπόριο καταστολής-χθες κάμερες, σήμερα φράκτες-και προσπάθεια ελέγχου προσωπικών δεδομένων (λέγε με κάρτα του πολίτη), ενώ τα δικαιώματα των ανθρώπων προσβάλονται σα να είναι κοινοί εγκληματίες μάλιστα με την συγκατάθεσή τους.
Η 11η Σεπτεμβρίου άλλαξε τον κόσμο με τρόπο που δεν περιμέναμε. Δημιούργησε μια βιομηχανία φόβου, όπου ο πόλεμος και η οικονομία είναι οι δύο βραχίονες ελέγχου. Η τρομοκρατία από την άλλη αποτέλεσε το καλύτερο παραπέτασμα για τα σκοτεινά σχέδια των ελίτ. Πριν από καμιά δεκαετία τα όσα συμβαίνουν θα είχαν βγάλει μιλούνια στους δρόμους. Σήμερα, απλά παρακολουθούν από την tv.

Ο φόβος ήταν το πιο επιδραστικό κατασταλτικό για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Η αστυνομία επίσης βοήθησε στο να αισθάνεται ο πολίτης ένοχος ακόμη και όταν δεν έχει κάνει κάτι. Αναίτιες συλλήψεις, τραμπουκισμοί και χημικά αποτρέπουν τους πολλούς να βγουν στον δρόμο, ενώ ακόμη και η περιβολή σου μπορεί να θεωρηθεί ύποπτη. Οι μετανάστες από την άλλη είτε θα είναι εγκληματίες είτε εχθροί που σπιλώνουν την ομοιομορφία του έθνους. Αν τους υποστηρίξεις σε λένε “αντεθνικό” ή “κνίτη”. Φοβάσαι να υποστηρίξεις επομένως τους άλλους. Η “δημοκρατία” επιβάλεται με το ζόρι. Λέξεις και αποδιοπομπαίοι τράγοι είναι υλικά του φόβου. Όπως επίσης η άγνοια. Οι κυβερνήσεις θέλουν να μας σοκάρουν μέσω διαφόρων τεχνικών ώστε να είμαστε πιο δεκτικοί στις αποφάσεις τους, ενώ εκείνοι κάνουν ταξίδια στην Ελβετία και συμμετέχουν σε κοσμικά πάρτι.

Όταν ο φόβος δεν πιάνει αρχικά, τότε το σύστημα σε εμβολιάζει με ενοχή. Το ΔΝΤ μας έκανε να πιστέψουμε πως έχουμε άρρωστο ψυχισμό κι ότι χρήζουμε θεραπείας. Μας έκαναν κυβέρνηση-τρόικα να πιστέψουμε πως είμαστε συνένοχοι. Αυτή η τακτική είναι πάγια αρχή των εξουσιών. Πρέπει να πείσουν την κοινωνία πως πάσχει από μια παθογένεια (την οποία ορίζουν οι ίδιοι) κι ότι πρέπει να έχουμε ανάγκη τους “ειδικούς”. Θέλουν να πείσουν πως είμαστε ανίκανοι, πως ευθυνόμαστε εμείς για την κατάσταση που έχουμε περιέλθει και να απενοχοποιηθεί η ελεύθερη αγορά. Οι υποστηρικτές του καπιταλισμού θέλουν σταδιακά μέσω του φόβου, να ιδιωτικοποιήσουν όλα όσα σήμερα θεωρούμε πως πρέπει να είναι δημόσια και το κράτος να περιοριστεί μόνο στα σώματα ασφάλειας. Το σύστημα έχει χρεοκοπήσει παντού και κυρίως ιδεολογικά.

Τι μπορούμε να κάνουμε; Μάλλον να μην σκεφτόμαστε τον φόβο. Ν’ αλλάξουμε συμπεριφορά, τολμώντας όσα ως τώρα δεν κάναμε. Σ’ αυτή την αναζήτηση του εσώτερου εαυτού αλλά και της συλλογικής συνείδησης, δεν χωρούν καθοδηγητές και βιβλιαράκια με οδηγίες χρήσεων. Κυρίως ας μην φοβόμαστε το μέλλον. Η συγκροτημένη κυριαρχία, το κράτος, συνεχώς εφευρίσκει τρόπους για να εξαπατά τους ανθρώπους, απαραίτητη προϋπόθεση για την διατήρησή της. Έτσι κατασκευάζει κάποια “δικαιώματα” και επιβάλλει μια ψευδο-πειθώ όσο αφορά την υπακοή στους νόμους και την αποδοχή των μηχανισμών του Κράτους.

Για να φτάσουμε σε μια κατάσταση κοινωνικής απελευθέρωσης είναι σημαντικό να αρνηθούμε κάθε ρόλο και να σπάσουμε κάθε διαχωρισμό ανάμεσα σε “ανώτερους” και “κατώτερους”. Η Εξουσία δεν είναι μόνο μια κατάσταση συμφερόντων, αλλά και κοινωνική. οποιαδήποτε επανάσταση με τις μέχρι τώρα γνωστές μορφές δεν προσφέρει τίποτα, γιατί απλά οι εξουσιαστές βρίσκουν με αφορμή την κάθε εξέγερση να αντικαταστήσουν τους κρίκους της αλυσίδας με άλλους και να τους βαφτίσουν διαφορετικά απ’ ότι πριν προκειμένου το πλήθος να συνεχίσει να παραμένει κοιμισμένο. Έτσι κάθε φορά τα δεσμά έχουν για όνομα “λαϊκή δημοκρατία”, “σοσιαλισμός”, “συμμετοχική δημοκρατία” κοκ. Πρέπει να δράσουμε χωρίς φόβο, να κινητοποιήσουμε τους διπλανούς μας και να περάσουμε στα διάφορα περιβάλλοντα την συγκρουσιακή νοοτροπία.

ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ

Συμμετέχοντας στην μέρα ενάντια στον φόβο...
http://grfear.blogspot.com/

Η πλατεία Ταχρίρ ως αντίδοτο στον φόβο

2011-02-24T21:23:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Στάχτη και Burberry (El Romandante)

Οι Γαλάτες φοβόντουσαν μόνο μη πέσει ο ουρανός στα κεφάλια τους. Όλοι οι υπόλοιποι έχουμε πολύ περισσότερα πράγματα να φοβηθούμε. Τα χειραγωγούμενα από την εξουσία μέσα ενημέρωσης κατευθύνουν το φόβο ανάλογα με τα συμφέροντα των πατρόνων τους. Αν δε έχεις πεθάνει απ' τη γρίπη θα χάσεις σύντομα τη δουλειά σου, αν δε σε έχουν κατακτήσει οι Τούρκοι όπου να' ναι θα χρεοκοπήσεις, αν δε βούτηξες στη πολιτική αστάθεια σου μένει να σε φάνε ζωντανό οι λιμασμένοι Αφγανοί. Η τρομοκρατία της πολιτικής, οικονομικής, εργασιακής, εθνικής απώλειας λειτουργεί ως το οπλοστάσιο της εξουσίας να επελαύνει προς όφελος των συμφερόντων της. Η κοινωνία, οι άνθρωποι, οι εργαζόμενοι πρέπει να παραμένουν παράλυτοι απ' το φόβο, κάθε στιγμή, παραδομένοι στο δίλημμα ποιας απώλειας θα εκλιπαρούν να μην έχουν, πόσα να χάσουν για να μη χαθούν, πόσο "θα φτωχύνουν για να μη πτωχεύσουν".

Η απάντηση στον φόβο είναι τριπλή:

1. Η συναίσθηση και αποδοχή της ύπαρξής του, όχι μόνο του δικού μας αλλά και εκείνον της ίδιας της εξουσίας. Ο δικός μας φόβος είναι φυσιολογικός. Μπορούμε να τον νιώσουμε, να τον αναλύσουμε, να τον κάνουμε δικό μας, να τον ανατομήσουμε και να τον υπερβούμε. Αλλά οφείλουμε με την ίδια πυγμή και να κατανοήσουμε: Οι εχθροί των εργαζομένων δεν είναι γαλάτες. Διαθέτουν ακόμα τη πανοπλία των σωμάτων καταστολής, τη ευχέρεια της νομοθέτησης και της νομική προστασίας, τη θρασύτητα του να επιβάλλεσαι με μια παράλογη νομοτέλεια. Αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι σε θέση να καλύψει τον δικό τους φόβο όταν αυτός εμφανίζεται. Το δικό τους φόβο τον κάνουν να φαίνεται αφύσικος αλλά είναι μόνο υπαρκτός. Και σε αντίθεση με των εργαζομένων, ο δικός τους είναι το ένα και μόνο ευάλωτο σημείο τους.

ο φόβος στα μάτια του, υπάρχει

ο φόβος στα μάτια τους, υπάρχει

2. Σύγκρουση, ως μέσο συμφιλίωσης με το δικό μας φόβο και ως τρόπος να ορθώσουμε τον δικό τους μπρος στα μάτια τους.

3. Αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη που ανεξάρτητα από το χρώμα, το φύλο, την ηλικία, τη φυλή αναπτύσσεται ανάμεσα στους εργαζόμενους με την άμεση και άνευ όρων αλληλοβοήθεια και συμπαράσταση. Η αλληλεγγύη που βγαίνει μέσα από τα καθημερινά πράγματα, που είναι μόνο μια ανθρώπινη ανάγκη, τόσο επιτακτική για τη κοινωνία όσο η στέγη και η τροφή για το σώμα, τόσο απαραίτητη για την έξοδο από τη σκλαβιά και τη μιζέρια. Αλληλεγγύη για τους εργαζόμενους να αποτινάξουν τη υποταγή στην αρπακτικότητα του κεφαλαίου, αλληλεγγύη για τον μετανάστη, τον ξένο, τον αποδέκτη του μίσους και της πολλαπλής εκμετάλλευσης, για τον πολίτη που στέκει υπόδουλος στο σύμπλεγμα της κρατικής τρομοκρατίας και του ελληνορθόδοξου σκότους και τη μεσαία-αστική τάξη που οδηγείται μετά βεβαιότητας στον φασισμό.

Η εξέγερση των Αιγυπτίων και η πολυήμερη κατάληψη της πλατείας Ταχίρ στο κέντρο του Καΐρου, με τη δυναμική, την επιμονή, την ευθεία σύγκρουση και την αλληλεγγύη που κοχλάζει στην έκτασή της, μοιάζει με αυτό που αντιλαμβάνομαι ως ρήξη με τον φόβο στην αληθινή ζωή. Είναι τόσο δύσκολο μα τόσο απίστευτα κατορθωτό.

ΥΓ. Το "Στάχτη και Burberry" συμμετέχει στη δράση ενάντια στο φόβο με την επωνυμία «Φόβος : ο δούρειος ίππος της εξουσίας» στην οποία συμμετέχουν και δεκάδες άλλα ιστολόγια.

Φόβος και Τρόμος

2011-02-24T21:19:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Spilt Milk (EVAN5)

Το παρακάτω κείμενο είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε αυτή την υπέροχη Αθηναία που είπε στον κανακάρη της "έλα να φας γιατί θα σε δώσω στους Πακιστανούς". Δεν ξέρουμε αν θέλουμε να ευχηθούμε να της καεί το σπίτι, ή απλά σε 10 χρόνια ο κανακάρης της να τα φτιάξει με Αφγανή και–μόλις το μάθει–η μάνα να πάθει εγκεφαλικό.

Φόβος

Ο Φόβος και η Ελπίδα είναι δύο από τις κινητήριες δυνάμεις της Φαντασίας. Τον τελευταίο καιρό διαπιστώνουμε ότι οι πράξεις μας καθορίζονται περισσότερο από το φόβο, παρά από την επιθυμία. Κατεβαίνουμε στο δρόμο επειδή φοβόμαστε ότι θα μας κάνουν το ένα ή το άλλο. Έχουμε σταματήσει να διεκδικούμε αυτά που επιθυμούμε (και ναι, ναι, προφανώς μιλάμε εδώ κατά βάση, υπάχουν και εξαιρέσεις, δεν είμαστε τυφλές).

Σε αυτή την κατάντια είμαστε συνένοχες. Τον καιρό που δεν είχαν ανοίξει οι ασκοί του Αιόλου, τα αιτήματά μας ως "χώρος" (ό,τι κι αν είναι αυτό) ήταν κυρίως συντεχνιακά. Και, πολύ φοβόμαστε, παραμένουν τέτοια και τώρα. Προφανώς και καλώς υπάρχει το "Δεν Πληρώνω". Ο λόγος όμως που υπάρχει, είναι ότι τόσο καιρό υπήρχε το "Πληρώνω".

Γιατί πληρώναμε;

Γιατί μάλλον δεν μας ένοιαζε. Όσο υπήρχε ένα τάλιρο στην τσέπη, όλα ήταν καλά. Τώρα, θα βγούμε να ζητήσουμε να πέσει ο φιπιάς και να αυξηθεί ο μισθός μας, για να μπορέσουμε να αγοράσουμε περισσότερα προϊόντα και να πληρώσουμε περισσότερους τόκους στις τράπεζες. Και προφανώς σε λίγο καιρό θα βγει κάποιος σοσιαλιστής να αυξήσει τους μισθούς και να ρίξει τον φιπιά για να πλουτίσουν οι τράπεζες και οι έμποροι.

Γιατί πληρώναμε;
Γιατί είχαμε πιστέψει στην ορθολογική ανάπτυξη και κυριαρχία επί της φύσης. Οι επιχειρήσεις και η τεχνολογία ήταν ντεμέκ ουδέτερα ορθολογιστικά μέσα, που ανάλογα με τη χρήση τους γίνονταν καλά ή κακά. Βλέπουμε όμως τώρα ότι, ξες, τελικά κάτι πρέπει να προϋποθέτει την αλλαγή χρήσης του και ότι δεν μπορούμε να παρέμβουμε σε κλειστότητες. Και μάλλον δεν μπορούμε να κάνουμε παραγωγικά πράγματα με τα "ουδέτερα" μέσα. Μόνο αναπαραγωγικά άλλοθι δημοκρατικότητας.

Γιατί πληρώναμε;
Γιατί είχαμε κλειστεί στην εικονική πραγματικότητά μας. Και φοβηθήκαμε τον Άλλον. Τόσο, που τρομάξαμε.

Τρόμος

Ο τρόμος είναι κάτι βαθύτερο από το φόβο. Αν έχει σφυρίξει σφαίρα δίπλα σου, αν ήσουν σε παραλίγο θανατηφόρο τροχαίο, ξέρεις για τι μιλάμε. Τρόμος είναι να είσαι ο Άλλος.

Τρόμος είναι να είσαι πρόσφυγας, φυλακισμένη, πόρνη, αλλόθρησκος. Τότε η κρίση δεν σε χτυπά ως φτωχό, αλλά ως πρόσφυγα, φυλακισμένη κλπ.

Τρόμος είναι ο "χώρος" να σε βλέπει επίσης ως 'Αλλον, ως ένα εξωτικό επαναστατικό υποκείμενο. Αλλά ταυτόχρονα να μην ενδιαφέρεται για σένα, να ενδιαφέρεται μόνο για το πορτοφόλι του.

Τρόμος είναι τα παρακάτω να έχουν καταντήσει να είναι μια μετριοπαθής περιγραφή της νεοελληνικής πραγματικότητας ως προς το τι μπορεί να πει ένας πρόσφυγας στους ελληνεπαναστάτες αριστεροαναρχικούς:

Κρίση. Δεν έχετε τη παραμικρή ιδέα τη σημαίνει κρίση. Έχετε ένα χρόνο χωρίς δουλειά? Εμείς έχουμε τουλάχιστον πέντε που δουλεύουμε όποτε λάχει. Και αυτό δεν σημαίνει απλά το να μην έχω να πληρώσω τις δόσεις του δανείου, το φροντιστήριο του κανακάρη μου, τα εξοχικά και τις διακοπές μου. Σημαίνει να μη μπορώ να πληρώσω το νοίκι, τα ένσημα (τα οποία είναι απαραίτητα για να μπορώ να υπάρχω και να γράφω αυτές τις αράδες στη χώρα σου) και να βγάζω από το σχολείο τα παιδιά μου για να επιβιώσουμε. Κρίση δε σημαίνει να μη μπορώ να πληρώνω τα μπουζούκια, την αμαξάρα, τα περμανάντ μου και τον αλβανό και τον πακιστανό μου, οπότε κόβω τους τελευταίους. Σημαίνει να κάνεις, όπως πάντα όλες τις σκατοδουλιές, μέσα σε συνθήκες που ακόμα δεν καταδέχεσαι, για να μπορείς να με λες αλβανόφατσα.

Ρίχνουμε εμείς τα μεροκάματα? Χωρίς να έχετε ζήσει τον 1/10 αυτών που μας οδήγησαν στο να έρθουμε εδώ, χωρίς να έχετε να πληρώνετε κάθε χρόνο τουλάχιστον από 1000 € για το δικαίωμα παραμονής σε μια χώρα που σε μισούν, με τα σπίτια και τις δουλίτσες σας στο δημόσιο, ήδη δουλεύετε με 500 και 400 € ανασφάλιστοι και λέτε κι ευχαριστώ γιατί τουλάχιστον δεν καθαρίζετε τζάμια στα φανάρια.

Ταξική αλληλεγγύη? Η μόνη αλληλεγγύη που υπηρετείτε με συνέπεια σε αυτή τη χώρα είναι η εθνική και σε αυτή εμείς δεν θέλουμε να συμμετάσχουμε. Δεν μπορούμε να έχουμε αλληλεγγύη όταν δεν έχουμε καν τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα με τον έλληνα, κατά βάση προϊστάμενο κι αφεντικό μας. Δεν μπορούμε να έχουμε αλληλεγγύη με τον ντόπιο εργάτη, ο οποίος θα είναι ο πρώτος που θα πετάξει τη πέτρα εναντίον μας. Αν και καμιά φορά αυτή η πέτρα γύρισε και του έσπασε τα μούτρα... Δεν μπορούμε να έχουμε αλληλεγγύη με τους ανθρώπους που προσπαθούν χωρίς καμία τσίπα να μας πείσουν ότι τα προβλήματα μας είναι κοινά και μόνο μαζί μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Μιλάνε πάντα για τα δικά τους.

[...]

Έξω οι ξένοι από την ελλάδα. Αν ακολουθήσεις συγκεκριμένη ερμηνευτική προσέγγιση αυτό λένε και οι λεγόμενοι επαναστάτες. Έξω από εδώ, στη χώρα σας, για να πολεμήσετε τον εθνικό σας καπιταλισμό (διότι εδώ έχουμε πληθώρα επαναστατών και τον έχουμε στριμώξει τον ντόπιο καπιταλισμό) αλλιώς σας βάζουμε μπόμπες. Εννοείται ότι τις πρώτες τις βάλανε στα σπίτια των γονιών τους, για να μπορούν να κατηγορούν τους μετανάστες και πρόσφυγες για ενδείξεις μικροαστισμού.

Αυτό που αγνοούν, διότι μέσα στα Εξάρχεια και στο indymedia λίγο δύσκολο να έρθεις σε επαφή με την πραγματικότητα, είναι ότι όταν τόσοι μετανάστες είχαν παραβεί το μισό ποινικό κώδικα της χώρας σου, εσύ άντε να έπαιρνες καμιά αποβολή διότι βαριόσουν στη τάξη. Όταν οι ξένοι παίζανε με σφαίρες και νάρκες στα σύνορα της χώρας σου, εσύ άντε να έπαιζες καγγελάκι στο πολυτεχνείο, με τη μισή κοινωνία να ανησυχεί για το τι σε οδήγησε εκεί.

Δεν δεχόμαστε μαθήματα και διαταγές από κανέναν και αυτά που θέλουμε θα τα διεκδικήσουμε με τον ίδιο τρόπο που διεκδικήσαμε την είσοδο και παραμονή μας εδώ, με νύχια και με δόντια. Σε όλους αυτούς που βρίσκουμε σε μια τέτοια απόσταση απέναντι μας απαντάμε αξιοπρεπώς κάθε μέρα, και μόνο η παρουσία μας ακόμα εδώ είναι απόδειξη για αυτό. [1]

Φόβος και Τρόμος

Ο μεγαλύτερος φόβος και τρόμος μας είναι ότι πάλι θα περάσει και αυτή η κρίση, όπως και οι προηγούμενες, και δεν θα έχουμε μάθει τίποτα. Πάλι θα αποκοιμηθούμε μέσα στην πλασματική ευμάρεια και θα γράψουμε κανονικά τον Άλλον. Απλά ας μην το κάνουμε αυτό. Να μην νικήσει ο φόβος. Ούτε υπερεπαναστατικά συνθήματα χρειάζονται ούτε τίποτα. Είναι επιλογή μας.

Η σημερινή μέρα είναι αφιερωμένη στο Φόβο. Μπορείτε να βρείτε τις αναρτήσεις των άλλων βλογερες για την ημέρα αυτή εδώ. Παρακαλώ, αν τουητάρετε κείμενα, χρησιμοποιείστε το hashtag #grfear.

[1] Ανθελληνικές Ορδές Ξένων [Δεκέμβριος / 2010] Η σιωπή μας κρύβει μέσα της την οργή http://www.terminal119.gr/show.php?id=522

Ατρόμητος ή καπετάν Τρομάρας;

2011-02-24T21:16:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Σούπα από κόκκαλο (ζαϊρα)

ΠΟΣΟ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΣ ΕΙΣΑΙ;

ένα ερωτηματολόγιο αυτοαξιολόγησης για το φόβο ως πολιτικό εργαλείο
και πώς θα το αχρηστέψουμε

01 Απολύουν το συνάδελφό σου. Τι λες;

α) Ας πρόσεχε. Καλύτερα αυτός παρά εγώ.

β) Τον καημένο. Εχει και παιδιά να θρέψει. Αλλά κάτι θα έκανε κι αυτός για να απολυθεί...

γ) Σήμερα αυτός, αύριο εμείς. Πρέπει να απεργήσουμε για να ανακληθούν οι απολύσεις.

02 Πρέπει να πας να κάνεις εκείνο το τσεκ-απ που λέγαμε. Τι σκέφτεσαι;

α) Πού να τρέχω τώρα. Κι αν βγει ότι έχω πίεση, ζάχαρο και το κακό συναπάντημα; Ασ' το καλύτερα για μετά τις γιορτές.

β) Θα το κλείσω αμέσως. Αλλά, κάτσε να δεις, δεν προλαβαίνω· γιορτάζει η θεία η Νίκη, και μετά ο φίλος μου ο Σπύρος και μετά έρχονται Χριστούγεννα... Του χρόνου...

γ) Τώωωρα; Το έχω ήδη κάνει και εφαρμόζω κατά γράμμα τις οδηγίες του γιατρού. Χωρίς φόβο και πάθος...

03 Θυμάσαι τότε που πήγαινες σχολείο; Τι έκανες όταν τα άλλα παιδάκια σε πείραζαν ή σε κορόιδευαν ή σου έπαιρναν την κασετίνα;

α) Δεν έκανα τίποτα. Καλύτερα να μη μιλάς για να περνάς απαρατήρητος.

β) Το έλεγα στη μαμά μου, στη δασκάλα ή στο διευθυντή. Και τους έδειχναν αυτοί.

γ) Κανένα παιδάκι δεν τόλμαγε να με πειράξει. Του έδειχνα εγώ.

04 Δίνεις πρώτη φορά εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης. Πώς νιώθεις;

α) Τρέμω σαν το ψάρι. Τα χέρια μου τρέμουν, τα γόνατά μου τρέμουν, το φυλλοκάρδι μου τρέμει.

β) Εχω τρακ, αλλά δεν έγινε και τίποτα. Κι αν με κόψουν... θα ξαναδώσω.

γ) Σιγά μη δεν το πάρω. Αφού είμαι οδηγάρα.

05 Το αφεντικό σου σε καλεί στο γραφείο. Δεν ξέρεις αν είναι για καλό ή για κακό.

α) Κάνε, θεέ μου, να μη με απολύσει. Κι αν μου πει να μειώσω το μισθό μου... θα πω ναι. Εχω οικογένεια, δάνειο, νοίκι, άρρωστους γονείς...

β) Δεν έχει νόημα να φοβάμαι πριν μάθω τι με περιμένει. Κάτσε να ακούσω τα νέα, και αντιδρώ αναλόγως.

γ) Αν μου ζητήσει να δουλεύω παραπάνω με τα ίδια λεφτά, θα αρνηθώ. Εχουμε και μια αξιοπρέπεια.

06 Τα συνδικάτα καλούν σε γενική απεργία και πορεία ενάντια στα νέα μέτρα. Τι κάνεις;

α) Πάω στη δουλειά μου όπως και οι άλλοι συνάδελφοι. Οι απεργίες είναι για τους δημόσιους υπαλλήλους.

β) Κάνω απεργία αν με καλύπτει το σωματείο, αλλά δεν κατεβαίνω και στην πορεία. Δεν έχει νόημα.

γ) Απεργώ, διαδηλώνω, φωνάζω, αντιδρώ με κάθε τρόπο που μπορώ να σκεφτώ. Εδώ μας κουρελιάζουν τις ζωές, τη βόλεψή μας θα σκεφτόμαστε;

07 Η απεργία αναστέλλεται, διότι κρίνεται «παράνομη και καταχρηστική». Τι κάνεις;

α) Σιγά μη γινόταν απεργία. Αφού οι εργατοπατέρες τα έχουν κάνει μαντάρα, τι περιμένουν από μας;

β) Αναμενόμενο. Ελπίζω την άλλη φορά να μη βγει παράνομη και θα συμμετάσχω.

γ) Οι εργατοπατέρες τα έκαναν μαντάρα. Πρέπει να αναλάβουμε δράση εμείς. Πώς οργανώνεται απεργία από τα κάτω;

08 Στο χώρο που δουλεύεις έχουν ξεκινήσει ομαδικές απολύσεις, αλλά το αφεντικό σου διαβεβαιώνει ότι «εσύ και οι όμοιοί σου δεν κινδυνεύετε».

α) Αφού το λέει το αφεντικό, έτσι θα είναι. Σκάω και δουλεύω.

β) Κάνω ότι τον πιστεύω. Τουλάχιστον θα κερδίσω λίγο χρόνο.

γ) Δεν τρώμε κουτόχορτο. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στο πλευρό των απολυμένων, προτού η καμπάνα χτυπήσει και για μας.

09 Η κατάσταση με τον/τη σύντροφό σου είναι άσχημη. Τι κάνεις;

α) Τουμπεκί. Δεν είναι καιροί για ήρωες.

β) Κάποιος τρόπος θα υπάρχει να τα βρούμε. Αφού κατά βάθος αγαπιόμαστε.

γ) Αν δεν εξηγηθούμε τώρα στα ίσα, τι θέλει ο καθένας, θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα. Καλύτερα να χωρίσουμε, παρά να ζούμε αποξενωμένοι.

10 Βγήκε εκείνο το τσεκ-απ που λέγαμε. Τα αποτελέσματα δεν είναι καλά. Τι κάνεις;

α) Δεν ξέρεις καν ποια είναι τα αποτελέσματα. Δεν έχεις κάνει ποτέ τσεκ-απ. Ο,τι έχεις θα το δείξει η νεκροψία.

β) Κάποιο λάθος θα έχει γίνει. Να πάρεις μια δεύτερη γνώμη;

γ) Ο,τι και να είναι, θα το αντιμετωπίσεις με θάρρος. Κανείς δεν ζει για πάντα.

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Σημείωσε τα γράμματα α, β ή γ των απαντήσεων που έδωσες. Ανάλογα με το γράμμα που εμφανίζεται τις περισσότερες φορές, βρες σε ποια κατηγορία ανήκεις. Σε περίπτωση ισοψηφίας διάλεξε έναν από τους παρακάτω ήρωες: Κακοφωνίξ, Αστερίξ, Οβελίξ. Αν διάλεξες τον πρώτο ανήκεις στην Α κατηγορία, τον δεύτερο στη Β, τον τρίτο στη Γ.

Κατηγορία Α

Να σε πω χέστη ή θα γίνω υπερβολική; Φοβάσαι και το ξέρεις. Μη νιώθεις άσχημα. Ο Μανόλης Αναγνωστάκης είχε πει ότι «η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους». Αρα, σύμφωνα με τον ποιητή, πρέπει να έχεις πολλή αγάπη μέσα σου. Εκτός και αν δεν το εννοούσε έτσι ακριβώς, αλλά εσένα αυτό σε συμφέρει να πιστεύεις.

Κατηγορία Β

Δειλό δεν θα σε έλεγα. Αλλά ούτε και άφοβο. Ζυγίζεις καταστάσεις και δρας ανάλογα. Δεν πας τοίχο τοίχο, αλλά ούτε οδεύεις τρέχοντας στον γκρεμό. Ξέρεις από διαπραγματεύσεις, συμβιβασμούς... και μάλλον είσαι καλός και στο σκάκι. Θα ήθελα να σε έχω φίλο, αλλά δεν θα στηριζόμουν πάνω σου αν παιζόταν το κεφάλι μου.

Κατηγορία Γ

Δεν φοβάσαι κανέναν και τίποτα. Ομως δεν κάνει κακό καμιά φορά να χαλιναγωγείς το αυθόρμητο θάρρος σου. Οι περισσότεροι το μπερδεύουν με το θράσος κι αυτό -ξέρεις- τους τρομάζει. Καμιά φορά τα πρόβατα που βελάζουν πιστεύουν πιο εύκολα το λύκο ότι δεν θα τα φάει, παρά εσένα που τα προειδοποιείς πως πάνε χαρούμενα προς τη σφαγή. Καμιά φορά το θάρρος δεν φτάνει για να πεις την αλήθεια. Χρειάζεται και εξυπνάδα, κι εσύ την έχεις. Χρησιμοποίησέ την.

της Αφροδίτης Πολίτη βασισμένο στο βιβλίο του καθηγητή COREY ROBIN, «Φόβος: Η ιστορία μιας πολιτικής ιδέας»

Η ανάρτηση αυτή (ξανα)έγινε για την “Ημέρα ενάντιο στο φόβο”. Περισσότερα κείμενα εδώ. http://grfear.blogspot.com

Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

2011-02-24T21:10:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Sophia's Blog (Sophia)

"Terror—what Hunter Thompson calls "fear and loathing"—often arises from a pervasive sense of disestablishment; that things are in the unmaking. If that sense of unmaking is sudden and seems personal—if it hits you around the heart-then it lodges in the memory as a complete set."

(Stephen King, Danse Macabre)

"We will each write a ghost story," said Lord Byron; and his proposition was acceded to. There were four of us....I busied myself to think of a story -- a story to rival those which had excited us to this task. One which would speak to the mysterious fears of our nature, and awaken thrilling horror -- one to make the reader dread to look round, to curdle the blood, and quicken the beatings of the heart. If I did not accomplish these things, my ghost story would be unworthy of its name. I thought and pondered -- vainly. I felt that blank incapability of invention which is the greatest misery of authorship, when dull Nothing replies to our anxious invocations. Have you thought of a story? I was asked each morning, and each morning I was forced to reply with a mortifying negative.

...Night waned...and even the witching hour had gone by, before we retired to rest. When I placed my head on my pillow, I did not sleep, nor could I be said to think. My imagination, unbidden, possessed and guided me, gifting the successive images that arose in my mind with a vividness far beyond the usual bounds of reverie. I saw -- with shut eyes, but acute mental vision -- I saw the pale student of unhallowed arts kneeling beside the thing he had put together. I saw the hideous phantasm of a man stretched out, and then, on the working of some powerful engine, show signs of life, and stir with an uneasy, half vital motion. Frightful must it be; for supremely frightful would be the effect if any human endeavour to mock the stupendous mechanism of the Creator of the world. His success would terrify the artist; he would hope that, left to itself, the slight spark of life which he had communicated would fade; that this thing, which had received such imperfect animation, would subside into dead matter; and he might sleep in the belief that the silence of the grave would quench for ever the transient existence of the hideous corpse which he had looked upon as the cradle of life. He sleeps; but he is awakened; he opens his eyes; behold the horrid thing stands at his bedside, opening his curtains, and looking on him with yellow, watery, but speculative eyes.

I opened mine in terror. The idea so possessed my mind, that a thrill of fear ran through me, and I wished to exchange the ghastly image of my fancy for the realities around....I could not so easily get rid of my hideous phantom; still it haunted me. I must try to think of something else. I recurred to my ghost story -- my tiresome unlucky ghost story! O! if I could only contrive one which would frighten my reader as I myself had been frightened that night!

Swift as light and as cheering was the idea that broke in upon me. "I have found it! What terrified me will terrify others; and I need only describe the spectre which had haunted my midnight pillow." On the morrow I announced that I had thought of a story. I began that day with the words, It was on a dreary night of November, making only a transcript of the grim terrors of my waking thoughts."

(Mary Shelley's 1831 introduction to Frankenstein)

ΠΕΡΙ ΦΟΒΟΥ

Φοβάμαι, μήπως δειλιάσω ψυχή μου
και κρύψω την αλήθεια πιο κάτω απ’ τη φωνή μου
πιο χαμηλά κι απ’ την ανάσα που αφήνω εγώ χαλάλι
ζωγραφιστή στο προσκεφάλι.
Φοβάμαι, ρε, αλήθεια μονάχα μια στιγμή
που θα με στείλει ν’ αγκαλιάσω το σκοτάδι την ντροπή
φοβάμαι την στιγμή που θ’ αντέχω στα μάτια να τους δω
φοβάμαι που είμαι ακόμα ρε εδώ.
Φοβάμαι μήπως δειλιάσω ψυχή μου
και λυπηθώ να σου χαρίσω την ρημάδα τη ζωή μου
φοβάμαι μην ποζάρω για ένα πλάνο κοντινό
κι εκείνη τη φορά που το μικρόφωνο κλειστό θα βρω.
Φοβάμαι που έχω αρχίσει να ξυπνάω μετά τον ήλιο
φοβάμαι δεν θυμάμαι τον πιο καλό μου φίλο
φοβάμαι χωρίς λόγο να φοβάμαι γιατί
η μοναξιά μου έχει γίνει ξένη κι αυτή.
Φοβάμαι μήπως μάθω με τα φώτα να ζω
φοβάμαι μήπως φτιάξω ένα τραγούδι χαζό
φοβάμαι το κασέ και την τιμή μου να βρώ
και μ’ αρνηθώ, με σιχαθώ.
Μη σου κολλήσω φοβάμαι την κάνη στο κεφάλι
και προλάβεις και τραβήξεις την σκανδάλη
φοβάμαι φοβισμένο να σε δω
φοβάμαι μήπως και σε λυπηθώ.

Φοβάμαι αν είσαι ακόμα μαζί μου
μήπως δειλιάσω ψυχή μου

Φοβάμαι μήπως δειλιάσω ψυχή μου
και κρύψω την αλήθεια πιο κάτω απ’ την φωνή μου
φοβάμαι αν είσαι ακόμα μαζί μου
μήπως δειλιάσω ψυχή μου.

Δε φοβάμαι όμως ρε όσο υπάρχει βυνίλιο
δε φοβάμαι όταν βρέχει στο μεγάλο προσήλιο
δε φοβάμαι όταν πνίγει η ομίχλη τ’ αστέρια
θα 'χει κι αύριο πολλά είναι τόση η μιζέρια.
Δε φοβάμαι το λάθος μου εγώ να πληρώσω
δε φοβάμαι το ξέρω, δε μπορώ να γλιτώσω
δε φοβάμαι Σωτήρη θα την βρείς την αλήθεια
δε φοβάμαι το φόβο που είναι μόνο συνήθεια.
Δε φοβάμαι το χρήμα, αλλά αυτό με φοβάται
ούτε κι αν την ξεχάσω γιατί αυτή με θυμάται
δε φοβάμαι τα χέρια μου αντέχουν ακόμα
ζωγραφίζω στιγμές με το χρόνο για χρώμα.
Δε φοβάμαι τα ξύδια μόνο τ’ άλλα φοβάμαι
δε φοβάμαι τη νύχτα γιατί μέρα κοίμαμαι
δε φοβάμαι ψυχή μου να χαθεί το τομάρι
δε φοβάμαι ν’ αφήσω κάτι απ’ όσα έχω πάρει.
Δε φοβάμαι κανένα παρά μόνο εμένα
όταν τά ’χω χαμένα και κολλάει η πένα
δε φοβάμαι να δώ αν είσαι ακόμα μαζί μου
ή πρίν αρχίσω είχες δειλιάσει ψυχή μου.

Active Member

Ο φόβος του ανώνυμου Μπλόγκερ

2011-02-24T21:07:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Sofistis (sofistis)

Μια φορά και έναν καιρό ένας ανώνυμος μπλογκερ είδε μια νύχτα στον ύπνο του έναν τρομερό εφιάλτη.

Είχε, λέει, βρεθεί σε μια παράξενη κοινωνία. Τα πάντα, άνθρωποι, ζώα και πράγματα είχαν το όνομα τους καρφιτσωμένο στο πέτο τους σαν μέλη συνεδρίου διεθνούς οργανισμού.. Ολοι οι bloggers έγραφαν με το πραγματικό τους όνομα. Πάνος Καραπάνος, Σοφιστής.. Στα λεωφορεία και στο μετρό οι επιβάτες είχαν κρεμασμένο στο πέτο τους ένα ταμπελάκι με το όνομα τους. Κώστας Βασιλείου εργάτης. Ελένη Αργυρίου εκπαιδευτικός. Στους δρόμους δεν υπήρχε πια αυτό το γνωστό και ανώνυμο πλήθος. Όλοι έφεραν εμφανώς την πινακίδα τους θεωρημένη από το υπουργείο. ΥΑΒ Κώστας Πετρίδης. ΙΗΕ Μιχάλης Κωστόπουλος. Στις διαδηλώσεις κάθε διαδηλωτής κρατούσε ένα πλακάτ με το όνομα του. Νίκος Μπάχαλος κουκουλοφόρος. Γιώργος Κωλοπαίδης Σέχτα Επαναστατών. Στα σούπερ μάρκετς οι καταναλωτές είχαν εμφανώς αναρτημένα τα ονόματα τους όπως τα προϊόντα στα ράφια, στις δε εκλογές ο πολίτης έγγραφε με ενθουσιασμό και το όνομα του στο ψηφοδέλτιο. Γιώργος Βασιλείου Πασόκ..

Όλα ήταν επώνυμα, έγκυρα και υπεύθυνα. Μια κοινωνία του brand name που είχε αντικαταστήσει τις παραδοσιακές κοινωνικές τάξεις με τις τάξεις των ονομάτων. Στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας φάνταζαν τα ονόματα των μεγαλοδημοσιογράφων, πανελιστών, μοντέλων, παιχτών ριάλιτι και ποδοσφαιριστών. Πάρα κάτω τα golden boys των μεγάλων επιχειρήσεων. Πιο κάτω των πρωθυπουργών, υπουργών, πολιτικών. Πιο κάτω των καλλιτεχνών και διανοουμένων. Ακόμα πάρα κάτω των επιστημόνων και φυσικά στο κατώτατο σκαλί τα ονόματα των απλών πολιτών. Οι περιοχές ήταν επίσης χωρισμένες ιεραρχικά αναλόγως την αξία των ονομάτων που τις επισκέπτονταν ή κατοικούσαν σε αυτές. Εκάλη, Μύκονος, Αράχωβα.
Οι ψευδείς φήμες και οι συκοφαντίες ήταν σπάνιες σε αυτήν την κοινωνία και αν υπήρχαν αντιστοιχούσαν στην ιεραρχία. Αρχίζοντας δηλαδή από κάτω προς τα πάνω οι περισσότεροι απατεώνες, κοπρίτες, συκοφάντες και διασπορείς ψευδών φημών ήταν οι απλοί πολίτες. Ακολουθούσαν οι επιστήμονες, ακόμα λιγότερους έβρισκες στους πολιτικούς, ακόμα λιγότερους στα golden boys και φυσικά απολύτως κανέναν στην κορυφή των μεγάλων ονομάτων του θεάματος, μεγαλοδημοσιογράφων, μοντέλων και παιχτών ριάλιτι, που αποτελούσαν το πλατωνικό αγαθό, το πρότυπο και ιδανικό όλων των άλλων στις κατώτερες κλίμακες..

Παντού στα κτίρια ήταν κρεμασμένα τεράστια banners πού προέτρεπαν ότι τα επώνυμα προϊόντα είναι και τα καλύτερα. -Μην παίρνετε ανώνυμο λάδι σε ντενεκέ! -Προτιμάτε τις επώνυμες σερβιέτες! Ονοματοκρατία.(καμία σχέση με το νομιναλισμό του Οκαμ) Η αξία των πάντων κρίνονταν απ το όνομα τους. “Πάν μέτρο όνομα” πού θάλεγε και ο προπάππος μου ο Πρωταγόρας.. Η επιτυχία, η εντιμότητα και υπευθυνότητα ήταν συνδεδεμένη με το μέγεθος του ονόματος. Όσο πιο επώνυμος τόσο και πιο άξιος. Οι πάντες επιδίδονταν μετά μανίας στο κτίσιμο του brand name τους και έτσι έκτιζαν ταυτοχρόνως και την πρόοδο και το μέλλον αυτής της παράξενης κοινωνίας..

Αυτός ήταν ο εφιάλτης του ανώνυμου μπλόγκερ. Όλοι οι επώνυμοι κυνηγούσαν να εξοντώσουν τούς εναπομείναντες ανώνυμους που αποτελούσαν τη “μάστιγα” της κοινωνίας και κρύβονταν σαν τα ποντίκια στους υπονόμους της.. Εκεί είχε κρυφτεί και ο δυστυχής μπλόγκερ και άκουγε ήδη τα γαβγίσματα των σκυλιών να πλησιάζουν..
«Κάποιος θα πρέπει να συκοφάντησε τον Γιόσεφ Κ., διότι χωρίς να έχει κάνει τίποτα κακό, ένα ωραίο πρωί συνελήφθη».. Φ. Κάφκα.

ΣΗΜ: “Το ποστ αυτό έχει αναρτηθεί στα πλαίσια της “Ημέρας ενάντια στο φόβο. Είναι ένα παλιό κείμενο που έχω γράψει πριν από κάποιο καιρό. Το ξαναδημοσιεύω για να το αφιερώσω στη σημερινή ημέρα. Εύχομαι ο εφιάλτης του ανώνυμου μπλόγκερ να μην γίνει ποτέ πραγματικότητα..

Φόβος

2011-02-24T21:01:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Sobreviviendo of the past-del pasado (Juanita La Quejica)

Μέρα του Φόβου στα blogs σήμερα.

Η επιγραφή στον τάφο του Καζατζάκη, τα λέει όλα:
Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι λέφτερος.

Όταν έχεις μάθει να ζεις με τον Φόβο από παιδί, αποκτάς ένα ανεκτίμητο πλεονέκτημα που σε βοηθά να επιβιώσεις: ο φόβος γράφεται πλέον με μικρά γράμματα, ξορκίζεται και παίρνει τελείως διαφορετικό πρόσωπο. Γίνεται φίλος καλός.

Έτσι, δεν φοβάσαι τίποτα πια.

Ή,σχεδόν τίποτα.

Φοβάμαι, φοβάμαι τη νύχτα
φοβάμαι μην έρθει η αυγή
φοβάμαι μαζί με τη νύχτα
αγάπη μου θα φύγεις κι εσύ.

Φόβος: το Κλουβί

2011-02-24T20:59:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Σκληρο-Πυρηνικός Κόσμος (Σκληρο-Πυρηνικός Φυσικός)

7/2/2011 : Ημέρα κατά του Φόβου

«Μην τρως τα νύχια σου, γρουσουζιά. Μη στηρίζεις το κεφάλι στα χέρια σου, γρουσουζιά. Μη σταυρώνεις τα χέρια σου, γρουσουζιά.»

Κάπως έτσι περνά από την οικογένεια σε μας ο φόβος.

Ήμασταν παιδιά ακόμα και αυτές είναι φράσεις που πολλοί από εμάς ακούγαμε επί χρόνια ολόκληρα. Αρκετοί από μας ,μάλιστα, θα τις αναπαραγάγουμε και στα δικά μας παιδιά. Είναι μια σαχλή και νοσηρή μορφή Παράδοσης .

Όταν ρωτούσαμε «γιατί είναι γρουσουζιά;» ,η απάντηση που παίρναμε είναι «έτσι».

Μεγαλώνοντας, άλλαξαν πολλά: ο τρόπος που σκεφτόμαστε, ο τρόπος που φοβόμαστε, ο τρόπος που πράττουμε, αλλά ένα έμεινε ίδιο: αυτό το «έτσι».

Αυτό το αδιόρατο, απροσδιόριστο «κακό» που παραμονεύει πίσω από κάθε τέτοια πράξη.

Κι αν αυτά τα παραδείγματα σας φαίνονται «αθώα» και «χαζά» , υπάρχουν άλλα που έχουν πολύ πιο σκοτεινό ,υποχθόνιο και σκόπιμο υπόβαθρο.

Από μικροί έχουμε γαλουχηθεί με το φόβο.

Όχι με εκείνον το φόβο που μπορεί να σου σώσει τη ζωή σε μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ή αυτόν που σε αποτρέπει από το να κρεμαστείς από το μπαλκόνι σου στον 5^ο .

Πρόκειται για έναν άλλο φόβο, μέσα στον οποίο έχεις μουλιάσει και μαζί με σένα έχει σαπίσει κάθε αίσθησή σου για Ελευθερία και αυτονομία.

Πρόκειται για το φόβο που έχει έτσι περαστεί στον εγκέφαλό σου, ώστε να σε κρατάει περιορισμένο στα στενά, «ανθρώπινά» σου όρια.

Αυτόν που σου υποτάσσει να κοιτάς χαμηλά, να καταπατάς την ετυμολογία του όρου «Άνθρωπος» (άνω θρώσκω = κοιτάω ψηλά).

Από τη Θρησκεία μέχρι την Πολιτεία, σε έχουν μάθει να σκέφτεσαι ενοχικά για καθετί που μπορείς να κατακτήσεις. «Απαρνήσου τις απολαύσεις και τις ηδονές για να γίνεις Θεός μετά θάνατον», «υπάκουσε στα όρια που σου θέτω για να ζήσεις Ζωή αξιοπρεπή και νόμιμη».

«Μην αναζητάς περισσότερα απ’ όσα σου έχουν δοθεί, μα να είσαι ευγνώμων και για αυτά τα λίγα που έχεις».

Μια Χρυσή Φυλακή που έχει περίτεχνα χτιστεί γύρω σου για να μην μπορείς να ατενίσεις με όρεξη την απεραντοσύνη της ύπαρξής σου. Όρια που μπαίνουν για να σε κρατήσουν μέσα σε ένα πεπερασμένο κόσμο που βολεύει αυτούς τους οποίους τον δημιούργησαν.

Μην μπερδεύεστε: δεν έχει να κάνει με το «μέτρον άριστον» των Αρχαίων. Όχι.

Δεν πρόκειται για Μέτρο. Πρόκειται για χαλινάρι.

Αντίθετα, σε ωθούν να απελευθερώσεις τις ικανότητές σου για να πλουτίσεις. «Απόκτησε!» σου λένε. «Φτιάξε αμύθητη περιουσία, να χαρείς τις απολαύσεις τις Ζωής», σε παροτρύνουν.

Μα κανείς δε μιλάει για την πνευματική σου ένδεια. Κανείς δε σου λέει να ανοίξεις το νου σου. Κανείς δε σε προτρέπει να πας πέρα από τα κατεστημένα.

Γιατί;

Μα γιατί έτσι σε θέλουν: να πιστεύεις ότι μπορείς να γίνεις Βασιλιάς ,αποκτώντας όλα τα αγαθά του Κόσμου, ενώ στην ουσία θα είσαι πιο κενός κι από τρύπα πολεμίστρας.

Και, μιλώντας για πολεμίστρα, σου έμαθαν ποτέ να πολεμάς για αυτά που θεωρείς αυτονόητα;

Σε έμαθαν ποτέ να πολεμάς για την ανάγκη σου να σκέφτεσαι; Για την ανάγκη σου να υπάρχεις;

Όχι. Σου έφτιαξαν σύνορα, σε πέταξαν μέσα και σου είπαν «εσύ θα είσαι Έλληνας/Αλβανός/Αμερικάνος/Γερμανός και θα πρέπει αυτά τα σύνορα να υπερασπιστείς μέχρι που να πεθάνεις».

Σε βάφτισαν Χριστιανό/Μουσουλμάνο/Ινδουιστή/Βουδιστή και σου είπαν «αυτή είναι η Αλήθεια, ενώ όλα τα άλλα Ψέμα».

Σε έστρεψαν ενάντια στον Αδερφό σου. Ενάντια στη μόνη βιολογική σου συγγένεια σε τούτον τον Πλανήτη: τον Άνθρωπο.

Δεν είναι πλέον συνάνθρωπός σου ο Τούρκος, μα είναι απλά ένας ακόμα που θέλει να σου αφαιρέσει την Ελευθερία σου. Μια Ελευθερία που δεν είχες ποτέ σου ουσιαστικά. Και δεν πάλεψες ποτέ για αυτή σου την φαντασματική ελευθερία, παρά μόνο έχυσες γενιές και γενιές αίματος σε χώματα που εξ’ αρχής άνηκαν και σε σένα και στον αντίπαλό σου, γιατί ήταν απλά ανθρώπινα.

Κι ο φόβος φωλιάζει ακόμα μέσα σου…

Αν δεν είσαι καλός Χριστιανός/Μουσουλμάνος/Ινδουιστής/Βουδιστής δε θα ανταμοιφθείς και θα πας σε κάποια Κόλαση. Θα χάσεις το προνόμιο της αγαλλίασης στη Ζωή Μετά.

Σε απειλούν με κυρώσεις σε μια Ζωή που ούτε αυτοί- αλλά ούτε κι εσύ- γνωρίζουν αν υπάρχει. Παίζουν με τον Φόβο σου για το άγνωστο. Με αυτόν το φόβο που σου είχε καλλιεργηθεί από την παιδική σου ηλικία μέσω της οικογένειας και με τον οποίο ξεκίνησες την ανάγνωση αυτού του άρθρου.

Κι εσύ;

Εσύ τι κάνεις;

Συνεχίζεις να φοβάσαι το Άγνωστο;

Συνεχίζεις να αμφιβάλλεις για το ακατόρθωτο;

Ή απλά συνεχίζεις να μην σκέφτεσαι τις Ελευθερίες που πραγματικά σου αξίζουν;

Την Ελευθερία σου στην Έκφραση, την Ελευθερία σου στη Γνώση, την Ελευθερία σου στα Πιστεύω, την Ελευθερία σου στην Αγάπη, την Ελευθερία σου στο Σεβασμό, την Ελευθερία σου στην Ελευθερία.

Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ ακόμα πιστεύω πως κάτι είναι πολύ λάθος σε αυτόν τον κόσμο. Αλλά είμαι διατεθειμένος να αντιμετωπίσω αυτόν το φόβο μου.

Εσύ;

Υ.Γ. : Αφορμή για τη συγγραφή αυτού του άρθρου υπήρξε το ιστολόγιο "Φόβος,ο Δούρειος Ίππος της Εξουσίας", το οποίο σας προτείνω να επισκεφθείτε και να διαβάσετε άρθρα από διάφορους δημιουργούς-ιστογράφους, που συμμετέχουν σε αυτή την κίνηση για τον "εξορκισμό" του Φόβου.

Η εικόνα και το βίντεο είναι παρμένα από το πιο πάνω Ιστολόγιο.

Ο φόβος στα χρόνια της Σ.Σ.Σ.*

2011-02-24T20:53:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Silentcrossing's Blog (silentcrossing)

Που και που τα βράδια ακούω από το παράθυρο μου φωνές, κάποιον να καλεί απεγνωσμένα σε βοήθεια. Κοιτάω από τις γρίλιες, αλλά συνήθως δεν βλέπω κανένα. Μόνο φώτα να σβήνουν από τα γύρω διαμερίσματα και φοβισμένες σκιές να χάνονται σε κάποιο χολ. Όταν πρωτο-μετακόμισα κοντά στο Γενικό Αρχηγείο Διαβίου Αποκτήνωσης (Γ.Α.Δ.Α.) νόμιζα ότι στη γειτονιά υπάρχει μεγάλη εγκληματικότητα. Σιγά σιγά κατάλαβα ότι είναι τα ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ με τις κουκούλες που βασανίζουν ΥΠΗΚΟΟΥΣ μές στην άγρια νύχτα. Παλιότερα αγνοούσα την ύπαρξη τους, όμως πια τους γνωρίζω πολύ καλά. Εμφανίζονται αργά το βράδυ, όταν οι περισσότεροι ΥΠΗΚΟΟΙ έχουν προλάβει να κρυφτούν και, αφού κάνουν τη δουλειά που τους αναθέτει το κράτος σύντομα και μεθοδικά, σβήνουν τα ίχνη τους. Για παράδειγμα, πριν μερικά βράδια κάποιος ΥΠΗΚΟΟΣ σταμάτησε με το αυτοκίνητο του έξω από το φαρμακείο της γειτονιάς για να δει τα διανυκτερεύοντα. Αμέσως εμφανίστηκαν οχτώ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ, τον ακινητοποίησαν κολλώντας του όπλα στο λαιμό και τον έδεσαν πισθάγκωνα πάνω στο καπό του αυτοκινήτου. Αυτό βέβαια γίνεται σχεδόν κάθε βράδυ, το ξέρω γιατί τους βλέπω όταν βγάζω βόλτα το σκύλο μου. Τα ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ με τις κουκούλες είναι ο αστικός στρατός του κράτους. Μια πολυπληθής αγέλη καλοταϊσμένη με χουντικά αποφάγια και τεστοστερόνη στο εκτροφείο του κράτους, χαμηλά στην ιεραρχία του συστήματος και εντελώς αναλώσιμη, σχεδιασμένη κυρίως να φέρνει σε πέρας την εφαρμογή «Σοσιαλισμός Νούμερο Ένα». Η εφαρμογή αυτή στόχο έχει να εντοπίζει όσους ΥΠΗΚΟΟΥΣ της Πολιτείας δεν φοβούνται αρκετά και να τους επαναρυθμίζει προς τη σωστή κατεύθυνση.
Αν η εφαρμογή δεν έχει αποτέλεσμα, τότε αναλαμβάνουν οι επόμενες ομάδες, με τις εφαρμογές «Σοσιαλισμός Νούμερο Δύο» και «Σοσιαλισμός Νούμερο Τρία», παράλληλα πάντα με μία πειραματική εφαρμογή «Σοσιαλισμός Νούμερο Τέσσερα», αν και κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα για τον ακριβή τρόπο λειτουργίας της. Ξέχασα όμως να σας πω για την Πολιτεία μου: είναι η Πολιτεία με τον κωδικό Σοσιαλιστική Συνομοσπονδία Σιωπής (Σ.Σ.Σ.) και ονομάστηκε έτσι πριν από πολλά χρόνια γιατί οι ΥΠΗΚΟΟΙ της πάντα σιωπούσαν στο φόβο.

Τα ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ λοιπόν συμμετέχουν σε ένα πρωτοποριακό project του κράτους με τον κωδικό «Ζαρντινιέρα». Συνήθως εμφανίζονται πολλά μαζί σε ανύποπτο χρόνο, όταν για παράδειγμα κάποιος ΥΠΗΚΟΟΣ βρίσκεται στη δουλειά του ή στο δρόμο για το φροντιστήριο, πάντα μόνος ωστόσο, και προγραμματίζουν με βία το φόβο μέσα του. Αν έχουν αρκετό χρόνο στη διάθεση τους μπορεί να χρησιμοποιήσουν περισσότερο προωθημένες μεθόδους, όπως το ηλεκτροσόκ ή ο δημόσιος εξευτελισμός, η εφαρμογή όμως «Σοσιαλισμός Νούμερο Ένα» περιλαμβάνει κυρίως τη σωματική βία, αφού υπεύθυνοι για πιο πολύπλοκες μεθόδους είναι άλλοι τομείς του συστήματος.

Πριν προχωρήσω στην περιγραφή των επόμενων εφαρμογών, οφείλω να κάνω μία μικρή αναφορά στην ιεραρχία του συστήματος. Όπως είπαμε, στον πάτο της ιεραρχίας είναι τα ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ, που κάνουν τη δουλειά τους στο δρόμο. Στο επόμενο σκαλοπάτι της ιεραρχίας βρίσκονται τα αφεντικά τους, τα ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΙΑ, που για πολλά χρόνια εκπαιδεύονται σκληρά σε ένα μηχανισμό με τον κωδικό Σύστημα Απονομής Δικαιοσύνης. Τα ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΙΑ είναι στην πραγματικότητα η πιο πολυπληθής συνομοταξία του συστήματος και απαρτίζεται από εξειδικευμένα στελέχη, από πρώην ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ που επέζησαν από τη μηχανή του κιμά και πήραν προαγωγή, αλλά και από ΥΠΗΚΟΟΥΣ που συμμετέχουν στο Σύστημα εθελοντικά. Δουλειά όλων τους είναι βέβαια να υπακούν στις εντολές του κράτους, που βρίσκεται στο αμέσως επόμενο σκαλί της ιεραρχίας. Τα ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΙΑ ζουν και εργάζονται στη Γ.Α.Δ.Α., όπου και εξασκούνται στην εφαρμογή «Σοσιαλισμός Νούμερο Δύο», που βασίζεται σε ψυχολογικά κυρίως βασανιστήρια, στην κατασκευή ψεύτικων στοιχείων για τους ΥΠΗΚΟΟΥΣ που δεν φοβούνται αρκετά, αλλά και στον εγκλεισμό όσων δεν καθίσταται δυνατό να επαναπρογραμματιστούν. Παράλληλα, τα ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΙΑ συμμετέχουν σε άτυπες δραστηριότητες εγκλήματος, όπως το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών, η αγοραπωλησία ΥΠΗΚΟΩΝ, η προστασία νυχτερινών κέντρων και άλλα, κάποιες φορές σε συνεργασία με το κράτος και κάποιες άλλες μόνα τους, χωρίς ωστόσο να φοβούνται μήπως τιμωρηθούν.

Στο επόμενο σκαλοπάτι της ιεραρχίας βρίσκεται το ίδιο το κράτος. Το κράτος είναι, θα λέγαμε, η οργανωμένη μαφία της Σ.Σ.Σ. και αποτελείται από τα ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΑ που εκλέγει με ψηφοφορία το 10% των ΥΠΗΚΟΩΝ. Όπως όλοι οι παράνομοι του κόσμου, το κράτος φροντίζει να αλλάζει συχνά ονόματα και διευθύνσεις, ώστε να μην βρίσκει εύκολα κανείς τα ίχνη του. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η κωδική του ονομασία είναι Παρακρατικό Σωφρονιστικό Κίνημα (ΠΑ.ΣΩ.Κ.), όμως αναμένεται να αλλάξει και πάλι όνομα, όταν φέρει σε πέρας την αποστολή του. Θεωρείται μεγάλη τιμή να συμμετέχει κάποιος στο κράτος γιατί ως ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΟ έχει πρόσβαση σε εκλεκτούς μεζέδες, κοκαλάκια πρώτης ποιότητας, ενώ παράλληλα το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ του επιτρέπει να του γλύφει που και που τα χέρια ή και να κοιμάται στο χαλάκι του μπάνιου του. Ωστόσο, επειδή οι μεζέδες σήμερα λιγοστεύουν, στην αγέλη των ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΩΝ δεν λείπουν και οι τσακωμοί. Όπως ήδη θα υποψιάζεστε, το κράτος είναι υπεύθυνο για την εφαρμογή «Σοσιαλισμός Νούμερο Τρία», που δεν είναι τίποτα άλλο από την εφαρμογή των νόμων που αποφασίζει το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ και εκτελούν τα ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ και τα ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΙΑ. Είναι σαν να λέμε «διαμεσολαβητής» ανάμεσα στο ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ και τους ΥΠΗΚΟΟΥΣ.

Στο προτελευταίο σκαλοπάτι βρίσκεται ακόμα ένα πειραματικό project, που μέχρι στιγμής έχει εφαρμοστεί μόνο σε ουρακοτάγκους Pongo Pygmaeus και στους ΥΠΗΚΟΟΥΣ της Σ.Σ.Σ.: είναι η περιβόητη εφαρμογή «Σοσιαλισμός Νούμερο Τέσσερα». Αποτελείται από ηλεκτρονικά ΟΛΟΓΡΑΜΜΑΤΑ που στέλνουν ραδιοκύματα από την οθόνη της τηλεόρασης, απελευθερώνοντας αγγειοσυσταλτικές ορμόνες όπως η αδρεναλίνη, η νοραδρεναλίνη και η κορτιζόλη, και στόχο έχουν τον έλεγχο του φόβου. Να σημειώσουμε ότι τα ΟΛΟΓΡΑΜΜΑΤΑ αυτά δεν είναι πραγματικοί άνθρωποι, αλλά ρομπότ σχεδιασμένα από μια γερμανική εταιρία προγραμματισμού με το όνομα Siemens, ώστε να ελέγχουν τα ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΑ και να διασφαλίζουν ότι θα φέρουν σε πέρας τις εντολές του ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟΥ. Ο «Σοσιαλισμός Νούμερο Τέσσερα» δεν έχει μελετηθεί επαρκώς, κι έτσι δεν μπορεί να συνάγει κανείς ασφαλή συμπεράσματα για τον ακριβή τρόπο λειτουργίας του, από μυστικές ωστόσο έρευνες έχει βρεθεί ότι στο επίκεντρο αυτού του πολύπλοκου μηχανισμού χειραγώγησης των ΥΠΗΚΟΩΝ βρίσκονται δύο μικροσκοπικές δομές του εγκεφάλου: το ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΟΛΓΑ ΤΡΕΜΗ και το ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ. Εικάζεται ότι η εφαρμογή «Σοσιαλισμός Νούμερο Τέσσερα» εκπέμπει μία ακτινοβολία που στοχεύει στην συστηματική καταστροφή μιας περιοχής του εγκεφάλου ανάμεσα στον ινιακό και τον κροταφικό λοβό, που ονομάζεται συνείδηση: πρόκειται για εγκεφαλική δομή που προκύπτει από τη στενή διασύνδεση διαφορετικών νευρικών πυρήνων που βρίσκονται στο βάθος του εγκεφάλου και αποστολή της είναι να συντονίζει τις αποκρίσεις του εγκεφάλου σε όλα τα φοβικά ερεθίσματα που δέχεται.

Επειδή είναι κάπως πολύπλοκο, θα επιχειρήσω να το αναλύσω λίγο περισσότερο: Όταν ο εγκέφαλος του ΥΠΗΚΟΟΥ λαμβάνει ένα μήνυμα από ένα ερέθισμα που υποδεικνύει φόβο, λόγου χάρη ότι η Σ.Σ.Σ. βρίσκεται σε κατάσταση κρίσης, το μήνυμα κινδύνου κατευθύνεται πρώτα στον υπο-θάλαμο του εγκεφάλου. Από εκεί, η πληροφορία στέλνεται στο ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΟΛΓΑ ΤΡΕΜΗ, που μετασχηματίζει το μήνυμα, ώστε υποσυνείδητα να φτάσει πίσω στους ΥΠΗΚΟΟΥΣ η εντολή “μαζί τα φάγαμε”. Παράλληλα, η επεξεργασμένη αντιπροσώπευση του ερεθίσματος αντιπαρατίθεται με τα περιεχόμενα της έκδηλης μνήμης μέσω του ΟΛΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ, που είναι υπεύθυνο για το περιεχόμενο της μνήμης των ΥΠΗΚΟΩΝ, αλλά και για την καταστροφή μνημονικών κυττάρων. Για παράδειγμα, το ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ευθύνεται για το σβήσιμο από τη μνήμη των ΥΠΗΚΟΩΝ μιας σειράς λέξεων που θα έθεταν σε κίνδυνο το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ, όπως “Βατοπέδι”, “δομημένα ομόλογα”, “τηλεφωνικές υποκλοπές” κ.α. Το ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ βρίσκεται σε στενή επικοινωνία με το ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΟΛΓΑ ΤΡΕΜΗ, καθώς είναι από κοινού προγραμματισμένα στη διασπορά του φόβου στους ΥΠΗΚΟΟΥΣ, ώστε να σωπαίνουν σε κάθε εντολή του ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟΥ.

Και ερχόμαστε στην κορυφή της Σ.Σ.Σ., όπου κατοικοεδρεύει φυσικά το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ. Δυστυχώς δεν διαθέτω αρκετές πληροφορίες για να μιλήσω αναλυτικά γι’ αυτό, και επιπλέον φοβάμαι ότι δεν θα προλάβω να ολοκληρώσω το κείμενο (υπάρχει, βλέπετε, και η υπηρεσία καταπολέμησης του ηλεκτρονικού εγκλήματος, που ελέγχεται από τα ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΙΑ). Φήμες ωστόσο λένε ότι το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο, αλλά εικονικό, και δεν ζει καν στην Πολιτεία μας. Πηγαινοέρχεται από τη Μεσόγειο στην Ελβετία και από ‘κει στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπου τέλος πάντων υπάρχουν φήμες ότι οι ΥΠΗΚΟΟΙ δεν φοβούνται αρκετά. Αλλάζοντας συνεχώς ονόματα, μεταμφιέζεται σε χρηματοπιστωτικά καρτέλ, σε παγκόσμιες επενδυτικές τράπεζες, σε εικονικά ομόλογα, και σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα του. Ελέγχει τα μέσα υλικής και πνευματικής παραγωγής, ελέγχει την τροφή και τον φόβο των ΥΠΗΚΟΩΝ, ενώ όλοι μας εργαζόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε για να μεγαλώσει κι άλλο. Αυτές τις μέρες το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ βρίσκεται στην Αίγυπτο. Εκεί οι ΥΠΗΚΟΟΙ ονειρεύτηκαν τη μέρα που θα σταματήσουν να φοβούνται. Και, για πρώτη φορά, έκαναν το ίδιο το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ να φοβηθεί! Η Σ.Σ.Σ. θα τους ακολουθήσει;

*

“Αυτή η δημοκρατία, η τόσο τέλεια, κατασκευάζει από μόνη της τον εχθρό που τέλεια την βολεύει: την τρομοκρατία. Γιατί θέλει να κρίνεται με βάση τους εχθρούς της και όχι από αυτά που κάνει. Φυσικά, οι θεατές πληθυσμοί δεν επιτρέπεται να ξέρουν τα πάντα για την τρομοκρατία, αλλά επιτρέπεται να ξέρουν εκείνα που τους πείθουν ότι, σε σχέση με την τρομοκρατία, όλα τα άλλα είναι αρκετά αποδεκτά και σίγουρα πιο λογικά στη δημοκρατία”

Guy Debord

Το κείμενο αυτό γράφτηκε στα πλαίσια της Ημέρας ενάντια στο φόβο και αφιερώνεται στον Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ, που βασανίστηκε από το ελληνικό κράτος και πέθανε φοβισμένος.

Nothing to Fear...

2011-02-24T20:43:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Σελιδοδείκτης (Δημήτρης Τερζής)

Ο φόβος είναι ένας ψίθυρος που μπορεί να γίνει ουρλιαχτό. Ο φόβος είναι εκεί, υπάρχει πάντα μέσα μας, δημιουργώντας σκοτεινά βασίλεια στην ψυχή μας. Ο φόβος είναι το άγνωστο προσωποποιημένο.
Ο φόβος για το θάνατο, για το αύριο, για το σήμερα. Ο φόβος στην ασθένεια, στην καθημερινότητα, για όσα - όπως λέει το τραγούδι - γίνονται για εμάς, χωρίς εμάς. Ο φόβος στέκεται δίπλα μας, ειδικά όταν είμαστε ανήμποροι να ελέγξουμε τα πράγματα γύρω μας.
Και μας κυκλώνει.
Και μας τυλίγει.
Και μας παγώνει.
Και παλεύουμε να τον ξορκίσουμε.
Γιατί σχεδόν πάντα μετά το φόβο ακολουθεί ο πόνος...

Ο φόβος είναι μια κραυγή που από τη μια στιγή στην άλλη, μπορεί να μετατραπεί σε εκκωφαντική σιωπή. Και τότε γίνεται ακόμα πιο τρομακτικός. Τότε πραγματικά σε κυριεύει, γιατί νοιώθεις ότι δεν μπορείς να αντιδράσεις. Δεν έχεις άλλο τρόπο να αντιδράσεις...
Ο φόβος είναι ένα με τη συνέπεια. Εκεί που ενίοτε η λογική εισέρχεται, αντιλαμβάνεται τη συνέπεια, κάνει ένα βήμα παραπάνω δηλαδή, αφήνοντας πίσω τον φόβο. Δεν κάνω κάτι γιατί ΦΟΒΑΜΑΙ τις συνέπειες. Ή και πάλι το κάνω και ας ΦΟΒΑΜΑΙ τις συνέπειες. Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση να γίνει η να μην γίνει κάτι, παίρνεται επειδή ΦΟΒΑΜΑΙ και όχι επειδή συνειδητά θέλω να το κάνω.

Θα σταματήσουμε να φοβόμαστε όταν απλά μάθουμε ΠΩΣ να...φοβόμαστε. Τόσο περίεργα απλό. Οταν καταφέρουμε, όχι να βάλουμε ένα μεγάλο στοπ στον φόβο, αλλά όταν τον κατανοήσουμε και μαθαίνουμε να τον διαχειριζόμαστε. Ο φόβος πάντα θα υπάρχει γιατί είναι γραμμένος μέσα μας. Σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε εποχή.

"Διαβάστε" τον λοιπόν και ζήστε με αυτόν.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ http://www.grfear.blogspot.com

Ο φόβος να πεθάνει πρώτος

2011-02-22T18:34:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Rubies and Clouds (nefosis)

Η γιαγιά ήταν σίφουνας, ακόμα κι όταν σερνόταν, στηριζόμενη σε κάποιο απ’ τα πολλά της μπαστούνια. Είχε ένα μπαστούνι για κάθε περίσταση. Το γυαλιστερό για τις επισκέψεις, ένα απλό για το σπίτι και το πιο φθαρμένο απ’ όλα για την αγαπημένη της θάλασσα. Χειμερινή κουτσή κολυμβήτρια, το χρησιμοποιούσε για να φτάσει στα βαθιά κι όταν η άνωση την ελευθέρωνε απ’ το βάρος των πολλών παραπανίσιων κιλών, το εκτόξευε προς την ακτή και χάρη σ’ ένα μυστηριώδη αλλά απαραβίαστο κανόνα, το ανακτούσε πάντα στην έξοδό της.

Η αισιοδοξία της δεν άφηνε χώρο σε φόβους. Γι’ αυτό κι αποφάσισε την παράτολμη εγχείριση.

Δυο φορές έπαθε ανακοπή στο χειρουργείο και μεταφέρθηκε σε μαύρο χάλι στην εντατική.

Η γυναίκα που αντικρίσαμε ξαπλωμένη στο κρεβάτι, δεν είχε καμιά σχέση με τη γιαγιά. Μια σωσίας με τα χαρακτηριστικά της ήταν και ξένη έκφραση. Τα μάτια της είχαν γίνει τεράστια. Η έκπληξη απ’ όσα αντίκρισε στο σύντομο πήγαινε – έλα, τη σημάδεψε με τρόμο και θυμό.

Έχετε δει τα μάτια των ανθρώπων που τους ξέχασαν στα γηροκομεία; Είναι σα να έχουν αντικρίσει ήδη ένα μέλλον που δεν τους αρέσει καθόλου. Είναι ένα μέρος όπου δε θέλουν να πάνε. Το παρελθόν τους δεν έχει πια σημασία. Θα μπορούσε ν’ ανήκει σε κάποιον άλλον. Αυτό εκεί μπροστά δεν έχει καμιά σχέση μ’ όσα τους υποσχέθηκαν. Όλα αυτά τα μεγάλα και εξαπατημένα μάτια κάτι ξέρουν. Δεν θέλουν να μιλούν γι αυτό, αλλά η έκφραση τα λέει όλα.

Μετά την ανακοπή, οι γιατροί επανέφεραν την καρδιά, αλλά με την ελπίδα δεν τα πολυκατάφεραν. Το πρώτο ταξίδι της γιαγιάς στο θάνατο, δεν ήταν σ’ ένα κόσμο λουσμένο από φως.

Η επιστροφή δεν πρέπει να οφειλόταν μόνο στις συσκευές ανάνηψης. Γύρισε φοβισμένη αλλά κυρίως τσαντισμένη. Μια ζωή αρχηγός, δεν ήθελε να συνταξιδέψει με τον τρόμο. Κάπου στο δρόμο απαίτησε μια παράταση για να λογαριαστεί μαζί του.

Γι αυτό και δεν ήθελε να μας δει. Μας αγαπούσε κι οφείλαμε να το ξέρουμε. Τώρα δεν προλάβαινε ν’ ασχοληθεί άλλο μαζί μας. Χρειαζόταν χρόνο για την τελευταία μάχη και δεν χαλάλιζε λεπτό για κανέναν μας.

Χρειάστηκε να την πιέσω για ένα φιλί. Αυτή, που χωρίς κανείς να προλαβαίνει να της το ζητήσει, άπλωνε τα χέρια για να χωρέσει τους πάντες, τώρα μου έκανε χάρη για να μ’ αγκαλιάσει. Της ψιθύρισα για την αγάπη. Δεν μ’ έπαιρνε να μιλήσω μεγαλόφωνα. Κούνησε το κεφάλι της. Το ήξερε είπε.

Μου ζήτησε να μείνει μόνη. Κάτι ακαθόριστο ατένιζε. Κάτι περίμενε. Κάτι έπαιρνε σιγά - σιγά απόφαση. Έζησε όσο χρειαζόταν για να το κατανοήσει. Τι να κουβέντιαζε με το θάνατο; Δεν της αρέσανε τα λόγια του, ούτε κι η ανάσα του εκεί κοντά της. Φαινόταν στο βλέμμα της. Είκοσι μέρες συζήταγε μαζί του και την τελευταία το πρόσωπό της γαλήνεψε. Τα είχαν βρει.

Ο φόβος πέθανε πρώτος.

Σιγά μην τη νίκαγε!

Ανάρτηση για την "Ημέρα ενάντια στο φόβο".
Περισσότερα εδώ: http://grfear.blogspot.com/

Μία, του φόβου φτέρα

2011-02-22T18:31:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Roula Karamitrou (Roula Karamitrou)

Μιαν ιστορία θα σας πω
για τον με το στανιό πατρόν
που να κινά με το λοιπόν
και για το τέλος θα φυλά
ένα… για δυο… φιλιά πεπόν

και το λοιπόν…

Μια, που ποδέχτηκάν τη με ευκές, κορούα
να ζήσει, να μας εζήσει η κοπελούα
μια στέλα μια μπέλα
μια της μαμάς κοπέλα
μια που ποδέχτηκάν τη με ευκές κορούα

σ’ ένα δρομί καθόντουνε θλιμμένη
απ ‘ άκρη σ’ άκρη μπερδεμένη
και κοίταγε μιαν άλλη, μία του φόβου φτέρα
μιαν ακριβή, μια φιλενάδα του αγέρα
σ’ ένα δρομί καθόντουνε θλιμμένη

εκοίταγέν τη και εφώναζε
και έκλαιγε και μέριαζε
με το θυμό φοβιό
απ την εικόνα μερτικό
εκοίταγέν τη και εφώναζε

τη φτέρα που ελυσσούσε
και τ’αγεριού χιμούσε
τη φτέρα που φοβότανε
μη δεν εζήσει και ριχνότανε
τη φτέρα που ελυσσούσε

κουνί κουνί κουνίτσα
πάρε και με μπίνα μανίτσα
και πε του φιλενάδου σου τ’αγέρα
να με κεράσει και εμέ φοβέρα
κουνί κουνί κουνίτσα

να πίνει το φοβιό, να σπάζει
να δίνει στο φευγιό, ν’ αδειάζει
δρόμος να μου γενεί
τρελογυριό θεριό, φωνή
να πίνει το φοβιό, να σπάζει

η πεθυμιά σου προσταγή λέει η κούνια φτέρα
κι αρπάχτει της μαμάς της, τη θλιμμένη θυγατέρα
που εμπερδεύτηκε κι εγέλασε
σαν... μάνα φτέρα την εστέναξε
μα εντρεπόταν και πως κόμπιαζε!
λες και τη ρίζα της ξελόγιαζε
η πεθυμιά σου προσταγή λέει η κούνια φτέρα

έτσι τα φρύδια ρίχτει τ’ αγέρι και γρυλίζει
κορούες έφταξα κι εγώ να παίξουμε σφυρίζει
δεξά λαβώνω και ζερβά γιατρειές σας εσκορπάω
σβουράω και σιμώνω σας, τον πόνο σας ζητάω
έτσι τα φρύδια ρίχτει τ’ αγέρι και γρυλίζει

κράτα με κράτα με μάνα φτερούα
κράτα με να ξεφύγω η κοπελούα
μη με αφήσεις να σου φύγω
και τις ευκές της κούνιας μου να πνίγω
κράτα με κράτα με μάνα φτερούα

και πέμψε μεν της, γκρεμνολούλουδη κούνια φτερούα
πέμψε με ανεμώνα πεισμωμένη κοπελούα
να με φοβάται, μην απ το στανιό φοβιό, δε ζήσω
να με φοβάται, μην κι αυτή τη ζήση της χαρίσω

πέμψε με, της μάνας μου κούνια φτερούα
να μην φοβάται άλλο, μην της αποθάνω
μα να φοβάται μην εφοβιασμένη της μαράνω
πέμψε με της μάνας μου κούνια φτερούα

κρουνών ροή, του φόβου φτέρα
άλλη της ρίζας μου, ίδια μύχια μέρα
να χει θεριό νερό να πίνει
το φόβιο τέρας να μικρύνει
κρουνών ροή, του φόβου φτέρα

Έτσι τελεύει ως εδώ η ιστορία
μα μην του τάξεις του παιδιού
και δη φιλί, μόν’ από χρεία
ένα…για δυο;
φιλιά πεπόν…ε γαλαρία ;)

Το post αυτό γράφτηκε για την “Ημέρα ενάντια στο φόβο”.
Δείτε περισσότερα
http://grfear.blogspot.com/

Ο κύκλος των Χαμένων Φοβικών

2011-02-22T18:28:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Rorschach's Journal (G. Rouvas)

[Pablo Picasso - The Old Guitarist]

μέρισμα φόβου

πληρώθηκα απ' τον Διάβολο

τριάκοντα αργύρια

και δώρο ένα σκοινί

το πήρα, το περιεργάστηκα

ξεροκατάπια, και έξυσα

αμήχανα το κεφάλι μου

άψυχο έπεσε αυτό στη γή

ένας τυφλός το μάζεψε

"μην το ακουμπάς"

του είπε ο λεπρός

"και εγώ έτσι την έπαθα."

"κράτησε μόνο το σκοινί,

μπορεί να μας φανεί χρήσιμο"

Το post αυτό γράφτηκε για την "Ημέρα ενάντια στο φόβο". Δείτε περισσότερα εδώ

Η Μουλίν φοβάται τα ραμόνια

2011-02-22T18:23:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Rodia Mixer (Rodia)

«Να πρόσεχεις τα ραμόνια, Τεν!» φωνάζει με την τραγουδιστή σέξυ φωνή της η Μουλίν στον άντρα που ξεμακραίνει, κουνώντας του το μαντίλι.

Αυτός είναι ο συνηθισμένος της χαιρετισμός. Κάθε που φεύγει ο Τεν Μπακς για κάποια νέα μυστική αποστολή, τον αποχαιρετά με τον ίδιο τρόπο.

«Οέοοοο, αγάπη, μην ανησυχείς, θα γυρίσω!» φωνάζει ο Τεν και ορμά χοροπηδηχτά πάνω στο φτερωτό βουβάλι της Ρεντ Άι, της εθνικής εταιρείας αερομεταφορών με το μεγαλύτερο και ασφαλέστερο στόλο ιπτάμενων βουβαλιών παγκοσμίως.

Η Μουλίν, αγγίζοντας με σιγουριά τα δυο γεμάτα καναπουτσάρ που κρέμονται στερεωμένα δεξιά κι αριστερά στη ζώνη της -πρέπει να φυλάγεται κανείς τη σήμερον ημέρα- στρέφεται προς το ροζ πέτρινο σπίτι, να τελειώσει τον καφέ που άφησε μισοτελειωμένο. Πίσω από το σπίτι, ορθώνονται τα ροζ βουνά της οροσειράς των Υδρογονανθρακών, το φυσικό σύνορο της Νομανσλάνδης με την εχθρική χώρα των Απώνων. Στη χώρα αυτή, την Απωνία, την ξακουστή για τα ραμόνια της που καλλιεργούνται στα εκτροφεία του παραλιακού θερέτρου Μόδο, γίνονται οι συνηθισμένες αποστολές του Τεν. Κάνει το παν για τη σύσφιξη των σχέσων των δύο χωρών, ως μυστικός πράκτορας απευθείας εντεταλμένος του αυτοκράτορα Τσινγκ του Α΄. Οι Απωνες έχουν θετική άποψη για μια συμμαχία που θα ευνοήσει την ειρήνη μεταξύ των βουνίσιων κατοίκων της Νομανσλάνδης και των θαλασσινών Απώνων, αλλά την τελευταία λέξη θα την πουν οι λαοί -με δημοψήφισμα φυσικά.

Η ζωή κυλά ήρεμα και απαλά σαν ποταμάκι στην Κοιλάδα του Χρόνου, εκεί όπου κατοικούν η Μουλίν με τον άντρα των ονείρων της, τον θαρραλέο, σκληρό και συνάμα τρυφερό σαν καρδιά μαρουλιού, τον Τεν Μπακς, που πρόδωσε το σόι του για χατήρι της και δεν το μετάνοιωσε ποτέ του• γιατί ο Τεν, ως γόνος της αγέρωχης και περήφανης κάστας των Τσαλντεάνων και σπουδαγμένος ως εκτούτου στη Σχολή των Ταγιστών, ώφειλε να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της κάστας αυτής και όχι να συμπλέει με το λαουτζίκο. Ευτυχώς, οι Τσαλντεάνοι περιορίστηκαν απο τον αυτοκράτορα Τσινγκ τον Α΄ στο μοναστήρι του Ντιντάτσε, όπου έχουν το ελεύθερο να συνομωσιολογούν και να θυσιάζουν αρνάκια στο Γκράαλ, όσο και όταν τους κάνει κέφι. Υπάρχουν μεν, αλλά δεν εμποδίζουν το λαό της Νομανσλάνδης στην πορεία του προς το αύριο.

Το αύριο της Νομανσλάνδης ταυτίζεται με τη συμπαραγωγή ραμονιών, να δοκιμαστεί σε πρώτη φάση δηλαδή η καλλιέργειά τους στα ποτάμια της, μια και η χώρα αυτή δεν έχει θάλασσα. Στο σχέδιο αυτό αντιδρά μαζικά ο λαός, αλλά ο Τσινγκ ο Α΄ που επιθυμεί διακαώς να πραγματώσει το όραμά του έχει ξαμολήσει ακόμα και τον εθνικό συνθέτη Λεβόν Μποχεμιάν, αυτόν που έγραψε το εμβατήριο «Πάρε Πέντε», τον εθνικό ύμνο της χώρας, να βάλει τα δυνατά του. Ο Μποχεμιάν, αν και γερασμένος πλέον, έχει την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη του λαού εξαιτίας, όχι μονάχα της λαοπλάνας στιβαρής μουσικής του, αλλά και των παλαιών του αγώνων εναντίον των Τσαλντεάνων που τον παλιό καιρό, όταν κατείχαν την εξουσία πριν τον Τσινγκ τον Α΄, φορολογούσαν αγρίως τους νομανσλανδιανούς πολίτες και τσεπώναν τους φόρους για να ζουν κολυμπώντας στα πλούτη και στην πολυτέλεια. Οι κυρίως απόστολοι της ειρηνικής συνύπαρξης και συμμαχίας των δύο χωρών είναι, εκτός από τον αφανή Τεν Μπακς, ο εθνικός ευεργέτης, εφοπλιστής και τραπεζίτης Μπασέν ντε Λαντρ και ο δαιμόνιος Πράβο Γιάζντι, ο πρώην νταλικιέρης που κατάφερε να γίνει Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών της αυτοκρατορικής κυβέρνησης της χώρας, όταν πρότεινε την κατασκευή και εγκατάσταση αόρατων διοδίων, καθώς και αυτομάτως επισκευαζόμενων οδοστρωμάτων στις εθνικές οδούς.

Αν και η Μουλίν δεν έχει δει ποτέ της ραμόνι και ούτε καν ξέρει τι θα πει θάλασσα, μια και δεν επισκέφτηκε ποτέ την Απωνία, εντούτοις τα φοβάται παθολογικά και, παρ' όλες τις κοροϊδίες που τρώει από το θαρραλέο αντρούλη της, τρέμει στην ιδέα ότι κάποια μέρα μπορεί να βρεθεί κάνα ραμόνι στη σούπα της. Δεν έχει δει μεν, αλλά η πλούσια φαντασία της τα φανερώνει αυτά τα καταραμένα τα ραμόνια στους εφιάλτες της και είναι πλάσματα απαίσια, με νύχια γαμψά και σιδερένιες περικεφαλαίες, με όπλα εντελώς διαφορετικά από τα φοβερά καναπουτσάρ, τα οποία μελετά και βελτιώνει διαρκώς το Ινστιτούτο Σκοτ Πόλαρ της αγαπημένης της πατρίδας.

Μαγειρεύει τώρα στην κουζίνα της η ωραία Μουλίν και σκέφτεται με τρόμο πού να βρίσκεται ο Τεν. Στριφογυρνά πάνω στα ξώφτερνα ψηλοτάκουνά της, που δεν παύει να τα φορά μέρα νύχτα, αν και είναι εντελώς ακατάλληλα για την κακοτράχαλη αγροτική περιοχή όπου κατοικεί, την Κοιλάδα του Χρόνου δηλαδή. Απαξ και της είπε κάποτε ο Τεν ότι πεθαίνει στη θέα του λικνιζόμενου κορμιού της πάνω σε αυτά τα ψηλοτάκουνα, το θέμα είναι ληγμένο για την όμορφη Μουλίν• γιατί η Μουλίν είναι η ωραιότερη γυναίκα της χώρας και ο Τεν αναγκάστηκε να μονομαχήσει στο σκάκι με τον πρωταθλητή Τάλατ Μπλεντ για να κερδίσει την καρδιά -και το κορμί της, εννοείται- μια και η Μουλίν ήταν ανέκαθεν φαν του σκακιού, είχε κάνει και πρόεδρος της Ν.Ε.Σ. (Νομανσλανδιακή Ενωση Σκακιστών) για ένα φεγγάρι. Είναι η μοναδική παρτίδα που έχει χάσει στη μέχρι σήμερα καριέρα του ο Τάλατ με τη συννεφιασμένη όψη. Ευτυχώς για τη Μουλίν, βέβαια, γιατί θα ήταν τρομερό να μένει κλεισμένη στο μουντό πύργο του σκακιστή αντί να πιλαλάει ελεύθερη στα λιβάδια της Κοιλάδας του Χρόνου -με τα ξώφτερνα ψηλοτάκουνα, βεβαίως.

Μαγειρεύει, λοιπόν, η σέξυ και πανέξυπνη Μουλίν σιγοτραγουδώντας το σουξεδάκι της μόδας που τυχαίνει να είναι και ύμνος σύνθημα των αντιραμονιστών «είμαι σέξυ και πανέξυ και ραμόνια δεν θα βρέξει» και στη σκέψη της τριγυρνούν ραμόνια, μπαλώνει τις κάλτσες του Τεν και ραμόνια μπερδεύονται στις κλωστές, ξεσκονίζει και ραμόνια ανασύρονται από σκοτεινές γωνίες, σφουγγαρίζει και ραμόνια αναδεύονται στον κουβά του σφουγγαρίσματος, ιδρώνει και αποδίδει τη φούντωση σε ραμόνια που έχουν διεισδύσει στο δέρμα της. Η κατάσταση πάει να γίνει τραγική, το καταλαβαίνει και βγαίνει έξω, να σκαλίσει τα παρτέρια. Παραμονεύουν όμως ραμόνια κάτω από το χώμα, μερικά είναι γαντζωμένα κάτω από τα πέταλα των λουλουδιών ή ξεπροβάλουν σαν αγριεμένα αγκάθια από τα κοτσάνια τους, κάποιο άλλο, τεράστιο ραμόνι, κρυφογελάει πίσω από τον κορμό της συκιάς έτοιμο να της ορμήξει, η κατάσταση είναι αφόρητη, ξαναμπαίνει στο σπίτι, ξαπλώνει στον καναπέ και ανοίγει τηλεόραση.

Τα πράγματα όμως δεν είναι καθόλου καλύτερα, γιατί στην οθόνη παρελαύνουν ραμόνια, κάθε παρουσιαστής και ραμόνι μεταμορφωμένο σε παρουσιαστή, κάθε δημοσιογράφος και κρυφό ραμόνι. Τηλεφωνεί στο κινητό του «Τεν, αγάπη μου, θα αργήσεις;» τον ρωτά κι εκείνος «όχι, μωράκι μου, σε λίγο φτάνω, τώρα πετάω πάνω από τους Υδρογονανθρακούς» απαντά και η Μουλίν αρχίζει να στρώνει τραπέζι.

Ο ήλιος βάφει ακόμα πιο ρόδινα τα βουνά γέρνοντας προς τη δύση, ακούγεται το μουγκρητό του ιπτάμενου βουβαλιού και μετά ο χτύπος της αυλόπορτας που κλείνει. Επιτέλους! Ο Τεν είναι σπίτι.

«Τεν, τα χέρια σου! Να πλύνεις καλά τα χέρια σου!» του φωνάζει η Μουλίν από την κουζίνα, όπου βάζει τις τελευταίες πινελιές στο στόλισμα της πιατέλας.

«Τι θα φάμε σήμερα, αγαπούλα;» ακούγεται η φωνή του από το μπάνιο και «αυτό που σου αρέσει!» απαντά η Μουλίν, «μακαρόνια με παστουρμά και σάλτσα αντσούγια!» και, συμπληρώνοντας το καθιερωμένο «τι μού 'φερες σήμερα;», περνά με την πιατέλα στο καθιστικό, την ακουμπά στο χαμηλό τραπεζάκι μπροστά στον καναπέ, χαμηλώνει το φως και περιμένει. Ο Τεν βγαίνει από το μπάνιο τινάζοντας αγέρωχα τα νερά από τα πλούσια μαλλιά του -ο μόνος πλούτος που επιτρέπει στον εαυτό του ο λιτός ήρωας και που μοιράζεται ευχαρίστως με τη γυναίκα του είναι αυτές οι τρίχες- απλώνει τα χέρια, η Μουλίν πέφτει ξέπνοη στο στέρνο του -γκάπ!- και «Επιτέλους, αγάπη μου, φοβήθηκα τόσο» του λέει και κάθονται να φάνε.

Μεταξύ τυρού και αχλαδίου, που λένε, η γυναίκα ξαναρωτά «τι μού 'φερες» και ο Τεν απλώνει το χέρι στην τσέπη του -πεταμένου πρόχειρα στη διπλανή πολυθρόνα- σακακκιού του, βγάζει ένα κουτάκι και «δες το και μετά θα σου πω τί είναι» της λέει, εκείνη ανοίγει το κουτάκι, βγάζει ένα υπέροχο δαχτυλίδι με ροζ πέτρα «τι πέτρα είναι αυτή;» ξαναρωτά, ο Τεν απαντά κλείνοντας το μάτι «ένα ραμόνι, καρδούλα μου!»

Η Μουλίν μένει προς στιγμή άναυδη και μετά ξεραίνεται στα γέλια, νευρικά γέλια, κοντεύουν να σπάσουνε τα τζάμια. «Ραμόνι; Αυτά είναι τα ραμόνια λοιπόν; χαχαχα!» καταφέρνει να πει ανάμεσα στα τρανταχτά γέλια και ο φόβος πετάει μακριά, φεύγει, πάει πέρα από βουνά και κορυφογραμμές, χάνεται μέσα στο σκοτάδι και οι εφιάλτες δεν θα ξαναζωντανέψουν πια. Τέλος.

Ετσι συμβαίνει πάντα, ησυχάζει ο νους όταν ο φόβος παίρνει συγκεκριμένη μορφή, εικονοποιείται, που λένε, παύει να είναι κάτι τι ακαθόριστο και θολό. Φοβάται κανείς εκείνο που φαντάζεται, αυτό που σκορπίζεται μέσα στη σκέψη και τη διαλύει και γιγαντώνεται από το λίπασμα της φαντασίας. Ο σπόρος του φόβου, όταν φυτεύεται στο μυαλό, είναι επικίνδυνος. Ετσι την πάτησε η ωραία και πανέξυπνη Μουλίν, που φοβόταν τα φαντάσματα που η ίδια κατασκεύαζε μέσα στο δικό της το κεφαλάκι.

__________
ΣΗΜ.1. Η ιστοριούλα αυτή γράφτηκε με αφορμή τη δράση «Ημέρα ενάντια στο Φόβο», που προτείνει το καινούργιο blog «Φόβος: ο Δούρειος Ιππος της Εξουσίας» και καλεί τους απανταχού bloggers να γράψουμε σήμερα κάτι για το Φόβο. Παρακαλώ όσους γράψουν κάτι τι σχετικό, να ενημερώσουν.

ΣΗΜ.2. Λεπτομέρειες για τη δράση αυτή, αφίσες, βίντεο, μπανεράκια, κλπ, εδώ: www.grfear.blogspot.com

ΣΗΜ.3. Η Νομανσλάνδη είναι μια χώρα μακρινή, μια χώρα που δεν υπάρχει, αν και βρίσκεται ταυτόχρονα κρυμμένη βαθειά μέσα μας, μόνο που χρειάζεται λίγο ψάξιμο για να την ανασύρουμε στην επιφάνεια, να αναγνωρίσουμε την ανυπαρξία της. Η χώρα αυτή γεννήθηκε στο blog του Ν. Σαραντάκου.

ΣΗΜ.4. Είναι το πρώτο "χτενισμένο" κείμενο που ανεβάζω στο διαδίκτυο, το πρώτο που έγραψα προηγουμένως σε αρχείο rtf και όχι κατευθείαν εδωπέρα. Παρακαλώ, χαιρετήστε το!

Ο φόβος φυλάει τα έρημα ή τα… ελέγχει;

2011-02-22T18:19:00.003+02:00

Από το ιστολόγιο:
RODIA (Rodia)

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια πολύ πολύ παλιά εμπειρία μου:

Ημουνα δεν ήμουνα τεσσάρων χρόνων όταν είχα πάει με τους γονείς μου διακοπές σ’ ένα νησί. Ενα βράδυ οι γονείς ήταν με την παρέα των φίλων τους σ’ ένα ταβερνάκι και’γώ έπαιζα με άλλα παιδάκια πιο πέρα. Επειδή όμως ήμουνα η πιο μικρούλα, τα παιδιά ήθελαν να με ξεφορτωθούν κι έφυγαν να παίξουν μακρύτερα, πίσω απο ένα τοίχο, λέγοντάς μου πως αν πάω μαζί τους -πίσω απ’ τη γωνία δηλαδή- θα με φάει ο… μπαμπούλας!

Λυπημένη πολύ, πήγα κοντά στους δικούς μου κι ο πατέρας μου με ρώτησε γιατί δεν παίζω με τ’ άλλα παιδιά. Του είπα για τη γωνία και το μπαμπούλα, με πήρε απ’ το χέρι για να πάμε μαζί να δούμε τι γίνεται εκεί πέρα -τι συμβαίνει “μετά τη γωνία” δηλαδή…

Οση εμπιστοσύνη κι αν ένοιωθα προς τον πατέρα μου, πλησιάζοντας τη γωνία έτρεμα απο φόβο! Σέρνοντας σχεδόν φτάσαμε. Εκλεινα τα μάτια μου φοβούμενη αυτό που πιθανά ν’ αντίκρυζα… Ενα μικρούτσικο παιδάκι ήμουν!

Φτάσαμε τελοσπάντων κι ο πατέρας μου είπε να μη φοβάμαι και ν’ ανοίξω τα μάτια να δω. Ανοιξα τα ματάκια μου κι αντίκρυσα ένα περιβάλλον παρόμοιο μ’ αυτό που υπήρχε πριν την περίφημη “γωνία”…

Ηρέμησα τότε κι αυτή η ηρεμία μ’ ακολουθεί σ’ όλη μου τη ζωή! Συνειδητοποίησα πολύ αργότερα πως ΤΟΤΕ είχα ξορκίσει το φόβο μου όχι μόνο για τη “γωνία” του τοίχου, μα και κάθε φόβο που θα δυσκόλευε στο εξής τη ζωή μου…

Εδιωξα το φόβο απο μέσα μου μ’ αυτή την απλή πράξη -την πράξη του καλού μου πατέρα! Του το χρωστάω και του το έχω πει…
__________________
σχόλιο στο παλιό φόρουμ του Pathfinder, 3 Σεπτεμβρίου 2002, 11:14 από rodia
ανασυρμένο απο τα σκουπίδια του πισι, ανεβαίνει με την ευκαιρία του αφιερώματος «Ημέρα κατά του φόβου»

Ο ιός του φόβου

2011-02-22T18:16:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Roadartist......in athens...!!! (Roadartist)

Ο Φόβος είναι ο ιός της εποχής μας. Έχει κατακλύσει τις ψυχές, έχει κυριεύσει τα σώματα. Φόβος για το αύριο, για την ανεργία, για την εγκληματικότητα, για τις σχέσεις, για το διπλανό σου, για το μετανάστη, για τη μηδενική ανάπτυξη, για τις φρούδες ελπίδες, για την καθημερινότητα που συνεχώς δυσκολεύει.

Ζούμε σε περίεργες εποχές. Σε φάση απότομης αλλαγής. Κανείς δε ξέρει που ακριβώς οδηγούμαστε.. Σε τέτοιες συγκυρίες σαν ναυαγοί ψάχνουμε απεγνωσμένα για σανίδα σωτηρίας, και τότε ότι παρουσιαστεί, δίχως ψύχραιμη σκέψη, το βαπτίζουμε λυτρωτικό!

Ο Φόβος είναι το βασικότερο όπλο και κόλπο του συστήματος. Το σύστημα θέλει δούλους. Χρειάζεται ρομπότ, άβουλες μηχανές. Άτομα εγκλωβισμένα στο τρόμο. Προσπαθεί να γεμίσει τις ψυχές με αναπάντητα ερωτηματικά, με ανασφάλεια, με δισταγμούς, να σε οδηγήσει στην απομόνωση, στην ηττοπάθεια και στη μοναξιά. Έχει σύμμαχους σε αυτό και το παλεύει συνεχώς.

Ήδη βλέπεις την αλλαγή παντού τριγύρω. Οι άνθρωποι αντί να ενωθούν, να συσπειρωθούν, να αντιμετωπίσουν μαζί τις αλλαγές, τις δυσκολίες, αντί να βρεθούν και να επικοινωνήσουν, να σκεφτούν λύσεις, να στραφούν προς στο συνάνθρωπο, να ανταλλάξουν χαμόγελα, να γίνουν ευρηματικοί, να ενωθούν με το διπλανό τους, να αισθανθούν πιο δυνατοί, να συμπαρασταθούν, να βοηθηθούν, να επικοινωνήσουν, να ψάξουν συλλογικά για τη διέξοδο και να παλέψουν να την κατακτήσουν.. Επιλέγουν την απομόνωση, κάνουν στροφή προς τον εαυτό τους, την απραξία και την απελπισία.

Όσο πιο φοβισμένος αισθάνεσαι, τόσο ευκολότερα σκύβεις το κεφάλι. Η μεγαλύτερη επανάσταση είναι η κριτική σκέψη και η αισιοδοξία. Το σύστημα δε θέλει δυναμικούς, αισιόδοξους ανθρώπους και θα σε πολεμήσει όσο μπορεί. Πιστεύω στη στιγμή που το άτομο καταλαβαίνει τη δύναμη του, συνειδητοποιεί πως το σημαντικότερο αγαθό είναι η ελευθερία του, ψάχνει εσωτερικά τι είναι αυτό που του δίνει ευτυχία, στέκεται στο διπλανό του και διεκδικεί μαζί του, στρέφεται προς την πράξη, το συλλογισμό, την ομαδικότητα.

Όσο ο φόβος κυριεύει τον κόσμο, όσο τα προσωπεία κρύβουν τα συναισθήματα, όσο μαγκώνουν τα χείλη, όσο καταπιέζονται οι συνειδήσεις, τόσο θα θες να φωνάξεις, μα θα σωπαίνεις. Τόσο θα γίνεσαι πιο αδύναμος και πιο ανίσχυρος.

Εσύ που κάποτε υπερασπιζόσουν τον αδύναμο, εσύ που έψαχνες και έτρεχες να βοηθήσεις, τώρα κλείνεσαι στον εαυτό σου, τώρα μισείς τον διπλανό σου, σου φταίει ο μετανάστης, σου φταίει ο άστεγος, ο άνεργος, τώρα βλέπεις τις αδυναμίες και αντί να συγκρουστείς, εθελοτυφλείς και τις προσπερνάς βαδίζοντας πιο βιαστικά.. Δε συγκρίνεις και δεν αναλογίζεσαι τις ευθύνες σου... αντίθετα κρύβεσαι…

Καιρός να βγεις στο δρόμο. Καιρός να ξαναβρεθείς με τους φίλους σου. Καιρός να σταθείς στο διπλανό σου. Όσο οι καιροί δυσκολεύουν, τόσο να είμαστε κοντά στον άλλο.

Μόνος κανείς δεν κερδίζει ποτέ τίποτα.
Ενωμένοι μπορούμε να κάνουμε πιο πολλά.
Ξέφυγε από την απομόνωση, νίκησε το φόβο σου.
Μοιράσου. Εκφράσου. Αγωνίσου.

Σε αυτές τις περίεργες μέρες. Στις τόσο δύσκολες συγκυρίες, με αυτές τις ριζικές ανατροπές, το όνειρο δεν πρέπει να σβήσει. Τώρα πρέπει να γίνουμε μαχόμενοι και συγκρουσιακοί άνθρωποι. Να διεκδικήσουμε αυτό που μας στερήθηκε.

Η μόνη διαφυγή από το αδιέξοδο, είναι να αντιληφθούμε πως έχουμε δύναμη και να την αξιοποιήσουμε.

Δε θ' αφήσω αυτές τις μέρες να με πάρουν από κάτω
τους φόβους που με τρέφουν θα τους κάνω κάτι άλλο

θα αλλάξω τη ζωή μου σε κάτι θετικό

και κάθε άσχημη ενέργεια θα τη στείλω στο καλό

θα δώσω σημασία σ' αυτά που εσύ πετάς

μιας και στο τίποτα μπορείς να βρεις αυτό που ζητάς

Στα σκουπίδια βρίσκουν τα σκυλιά φαγητό

Τις περιοχές αυτές τις προστατεύει ο θεός

όπως τους άνεργους, τους άστεγους, κι όσους ζουν στο μέλλον

Σε αυτούς που αγαπούν και πιστεύουν, φιλιά στέλνω

Τώρα που τα σύννεφα προς το βορρά φεύγουν

και χιλιάδες παιδιά σ' αυτόν τον κόσμο μεγαλώνουν

ρίχνοντας το βλέμμα τους σε πλαστικά καλώδια

σε κτίρια, σε φώτα ή σε γυμνασμένα πόδια

Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω

τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο

κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία

Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα

πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία

σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία

(Στέρεο Νόβα, Ηλίθια αστεία)

Το ιστολόγιο συμμετέχει στην "Ημέρα ενάντια στο Φόβο".

Για περισσότερα δείτε εδώ.

Δείτε το βίντεο "Φόβος: Ο Δούρειος Ίππος της Εξουσίας"

Θρησκεία, η ιδεολογία του Κενού και ο Φόβος

2011-02-22T18:09:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Ροΐδη Εμμονές (Ρο)

«Καθήλωσον εκ του φόβου σου τας σάρκας μου,
από γάρ των κριμάτων σου εφοβήθην» (Ψαλ. 118, 120)

Η υποβάθμιση της αξίας της ζωής παράλληλα με την υποβάθμιση της προσωπικότητας μέσω κυρίως των εξ αποκαλύψεως μονοθεϊστικών θρησκειών, στηρίζονται στην ενοχή, στο φόβο της τιμωρίας• μετατοπίζοντας το κέντρου βάρους της δογματικής τους, όχι σε αυτή τη ζωή αλλά σε κάποια άλλη, μετά θάνατον. Το είδος αυτού του φόβου δεν περιορίζεται μόνο στα φυσικά φαινόμενα (κατώτατο είδος φόβου, κατά Φόυερμπαχ) όπως τρικυμίες, παλίρροιες, σεισμούς κλπ. περιλαμβάνει όλα τα πιθανά κακά, στο άπειρο φόβο του ανθρώπινου ψυχισμού, στρέψε λοιπόν τη ψυχή σου στα μελλοντικά δεινά, διότι ο φόβος του Κυρίου μας βοηθά να εργαζόμαστε την σωτηρία μας, κατά την μαρτυρία του Αποστόλου Παύλου, ο οποίος συμβουλεύοντας τους Φιλιππισίους, λέει τα εξής: «μετά φόβου και τρόμου την εαυτών σωτηρίαν κατεργάζεσθε» (2,12). Ο άνθρωπος λοιπόν κατά την χριστιανική δογματική, εισερχόμενος στο πρώτο στάδιο του θείου φόβου αρχίζει να γνωρίζει την ρυπαρότητα της ψυχής του και ολοένα καθαιρούμενος από τα πάθη εισέρχεται στο δεύτερο στάδιο του θείου φόβου. «Ο φόβος Κυρίου αγνός, διαμένων εις αιώνα αιώνος» (Ψαλμ. 18, 10)[1]. Η ζωή σε τούτο τον κόσμο είναι απλώς ένα προοίμιο για την άλλη, την «αληθινή» ζωή.

Βέβαια, αυτή η αντίληψη δεν ήταν δυνατόν να επικρατήσει ολοκληρωτικά. Η ζωή είναι πιο ισχυρή για να μπορέσει κάποιος να την εξαφανίσει με αυτόν τον τρόπο. Αναδύεται από παντού. Αυτό που έγινε όμως δυνατό, είναι ο εμποτισμός της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων με το φόβο μιας αιώνιας τιμωρίας με ό,τι πιο σαδιστικό μπορούσε να δημιουργήσει η αρρωστημένη φαντασία των φανατικών καλόγερων του μεσαίωνα που στερήθηκαν και οι ίδιοι, οι περισσότεροι από αυτούς τουλάχιστον, τη ζωή στο όνομα φαντασιακών δογμάτων. Δόγματα που καλλιεργούν το συμβιβασμό με τη δυστυχία, στο όνομα των ανταμοιβών στον άλλο κόσμο, την υποταγή στην εξουσία των επίγειων ισχυρών, μιας και αυτό είναι το θέλημα του θεού-πατέρα, και που δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για αυτόνομη σκέψη και ελευθερία δράσης. [2]

Η καρποφόρα περιέργεια ή η σκέψη στον άνθρωπο δεν είναι πλέον αναγκαία αν πιστεύει την αλήθεια του Θείου Λόγου (ή Θείου Φόβου).

«Αναρίθμητα», λέει ο Καλβίνος στο «Θεσμό της χριστιανικής θρησκείας», «είναι τα κακά που περικυκλώνουν τη ζωή του ανθρώπου και την απειλούν με αναρίθμητα κρούσματα θανάτου. Ανέβα στο πλοίο• μόνο ένα βήμα είσαι μακριά από τον θάνατο. Κάτσε πάνω στο άλογο• το πέσιμο ενός ποδιού βάζει τη ζωή σου σε κίνδυνο. Περπάτα στους δρόμους της πόλης• υπάρχουν τόσα πολλά κεραμίδια στις στέγες και είσαι εκτεθειμένος σε τόσους πολλούς θανατηφόρους κινδύνους. […] Παρατήρησε τα άγρια ζώα, όλα είναι εφοδιασμένα με όπλα για την καταστροφή σου. Τι μπορεί συνεπώς να είναι πιο άθλιο από την ανθρώπινη ζωή.» …

Ορθόδοξο αντίστοιχο με αυτό του Καλβίνου: «Όσο ασκείται κάποιος στο αγαθό, άλλο τόσο αποκτά και τον φόβο του Θεού, γνωρίζει και τα μικρότερα σφάλματα του, τα οποία ποτέ δεν τα είχε μέχρι τότε επισημάνει, επειδή ευρισκόταν στο σκοτάδι της αγνωσίας του. Ιδού ένα παράδειγμα: Κάποιος βαδίζει την νύκτα σ’ ένα ολισθηρό δρόμο και γεμάτο λάσπη. Του συμβαίνει να πέσει και να λερωθεί, αλλά λόγω του σκότους της νυκτός δεν μπορεί να αντιληφθεί κατά πόσο λερώθηκαν τα ρούχα του. Την επομένη ήμερα, όταν ταξιδεύσει, βλέπει υπό το φως του ηλίου πόσο λερώθηκαν τα ρούχα του από τα λασπόνερα και τις βρωμιές. Το ίδιο συμβαίνει και με αυτόν που είναι αρχάριος στον φόβο του Θεού. Γνωρίζει ότι έπεσε και είναι λερωμένος, αλλά δεν γνωρίζει με λεπτομέρεια σε ποια φοβερή κατάσταση ευρίσκεται».[3] Από τους θείους Πατέρες που ομιλούν για τους καρπούς του φόβου του Θεού:

- Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος: «Ο φόβος του Θεού είναι το θεμέλιο για το ταξίδι του ανθρώπου προς τους ουρανούς»,

- Ο άγιος Νικόδημος «Ο φόβος του Θεού είναι πηγή, μητέρα και ρίζα της συνέσεως και όλων των αρετών».

- Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει ότι «ο θείος φόβος μας βοηθεί στην εφαρμογή των εντολών του Κυρίου και στην καθαρότητα του σώματος…»

- «Όποιος απέκτησε τον θείο φόβο δεν φοβάται τίποτε» κατά τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος: «Όποιος έγινε δούλος του Θεού, δεν φοβάται τον Δεσπότη του, ενώ όποιος δεν έχει τον θείο φόβο, αυτός φοβάται ακόμη και τη σκιά του» (Λόγος 21ος).

- «Ο φόβος του Θεού», κατά τον άγιο Μάξιμο τον ομολογητή «γεννάται από την πίστη προς τον Θεό, ενώ ο Ιωάννης της Κλίμακος λέγει ότι προέρχεται από την γνώσι του εαυτού μας» (Λόγος 25ος).

- Άγιος Πέτρος ο Δαμασκηνός : «Γι’ αυτό και εγώ είμαι τόσο κακός και χειρότερος από έναν άπιστο και δεν θέλω να εργασθώ για να εύρω την βαθειά πίστη και με αυτή να έλθω στον φόβο του Θεού και στην αρχή της σοφίας του Πνεύματος». Ο ίδιος άγιος διαιρεί τον θείο φόβο σε δύο είδη και συγκεκριμένα: «Είναι ο φόβος του Θεού που λέγεται και πρωταρχικός και ο άλλος ο τέλειος που γεννάται από τον πρώτο».

- Για τον πρώτο φόβο μας ομιλεί η Αγία Γραφή, όταν λέει: «τω δε φόβω Κυρίου εκκλίνει πας από κακού» (Παροιμ. 15, 27) και πάλι: «Καθήλωσον εκ του φόβου σου τας σάρκας μου, από γάρ των κριμάτων σου εφοβήθην» (Ψαλ. 118, 120). Αυτός ο πρώτος φόβος του Θεού προσιδιάζει στους δούλους: «Εκκλινον από κακού και ποίησον αγαθόν» (33, 15) και πάλι: «Καθήλωσον εκ του φόβου σου τας σάρκας μου, από γάρ των κριμάτων σου εφοβήθην» (Ψαλ. 118, 120). [4]

Στα μονοθεϊστικά δόγματα, η θεϊκή Αγάπη δεν προσφέρεται, δεν εκτείνεται σε μεγαλύτερη ποσότητα ή πεδίο από αυτό του θείου Φόβου, αντιθέτως• αποτελούν κρίκους της ίδιας συνειδησιακής αλυσίδας. Η αγάπη μπορεί και δημιουργεί το καλό μόνο τόσο όσο ο φόβος δημιουργεί το κακό. Ο Φόυερμπαχ στις σημειώσεις του περί Φόβου το υπογραμμίζει: «όσο ο φόβος μπορεί να δημιουργεί το κακό• αιώνια διαρκεί ο ουρανός της αγάπης, όμως αιώνια διαρκεί επίσης η κόλαση του φόβου• αναρίθμητα είναι τα πλήθη των αγγέλων που η αγάπη έθεσε μέσα στον κόσμο, όμως αναρίθμητα είναι επίσης και τα πλήθη των διαβόλων που έθεσε ο φόβος• η αγάπη εκτείνεται μέχρι την αρχή του κόσμου, όμως ο φόβος μέχρι το τέλος του• η αγάπη δημιούργησε την πρώτη, ο φόβος όμως την τελευταία μέρα του κόσμου. Κοντολογίς, όπου σταματάει η δημιουργική παντοδυναμία του ανθρώπινου φόβου, εκεί σταματάει επίσης η παντοδυναμία της θεϊκής αγάπης.» [5]

Κι όμως, πολύ πριν εμφανιστούν τα δόγματα των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών…

«Στον Όμηρο, τα πρόσωπα δεν νοούνται χωριστά από τα σώματά τους. Η ανδρεία, η ομορφιά, η δύναμη, αξίες που έχουν ως βάση τους το σώμα, είναι και αξίες που μετατρέπουν τους ανθρώπους σε θεούς. Η ψυχή είναι η πνοή που διατηρεί το σώμα στη ζωή, το σώμα όμως είναι η βάση όλων των λειτουργιών» Michela Marzano, Η φιλοσοφία του σώματος, εκδόσεις ΔΟΛ 2007.

…και φυσικά Ελλείψει άλλης πρότασης, το κενό καλύπτεται, σχεδόν πάντα, από το Θεό

… ή αυτό που εύστοχα ονομάζει ο R. Dawkins, «Η λατρεία των κενών».

Εκείνο που ανησυχεί τους θεολόγους είναι ότι με το πέρασμα του χρόνου και με την πρόοδο της επιστήμης, τα κενά συρρικνώνονται, και ο Θεός κινδυνεύει να μην έχει τελικά «τι να κάνει και πουθενά να κρυφτεί […]» ο R. Dawkins, αναφέροντας τον γνωστό πλέον και σε μας Mark Ridley (‘Δαρβίνος’, εκδ. Πατάκη) «Οι περισσότεροι επιστήμονες αισθάνονται πλήξη με ό,τι έχουν ήδη ανακαλύψει. Η άγνοια είναι εκείνο που τους ωθεί να συνεχίσουν». Ενώ οι μυστικιστές απολαμβάνουν το μυστήριο και επιθυμούν να παραμείνει μυστήριο. Οι επιστήμονες απολαμβάνουν το μυστήριο για διαφορετικό λόγο: τους προσφέρει κάτι να κάνουν. Γενικότερα, ένα από τα ομολογουμένως κακά αποτελέσματα της θρησκείας συνίσταται στο ότι μας διδάσκει πως είναι αρετή να ικανοποιούμαστε χωρίς να κατανοούμε» [6]

Περιοχές για τις οποίες υπάρχει έλλειψη στοιχείων –ή κατανόησης- υποτίθεται αυτομάτως ότι ανήκουν, ελλείψει άλλης πρότασης, στον Θεό. Αυτή η λανθασμένη επιχειρηματολογία δεν είναι περισσότερο πειστική από την εξής δήλωση: «Ο υποφαινόμενος [όνομα] δηλώνω προσωπικά ανίκανος να σκεφθώ οποιονδήποτε τρόπο με τον οποίο [κάποιο βιολογικό φαινόμενο] μπορεί να έχει διαμορφωθεί σταδιακά. Επομένως, αυτό είναι πολύπλοκο κατά μη αναγώγιμο τρόπο, άρα έχει σχεδιαστεί» [7] (προφανώς από το Θεό).

Η πραγματικότητα, όσο κι αν δυσαρεστεί θεολόγους, δημιουργιστές ή θρησκευόμενους, κι όσο κι αν θεωρούν ότι «υποβιβάζεται» ο άνθρωπος εντάσσοντάς τον σαν μέρος της όλης φυσικής εξέλιξης, είναι άλλη, οι επιστημονικές αποκαλύψεις είναι καταιγιστικές.

Άπειρες ζωές ανθρώπων και κάθε είδους βιολογικών οργανισμών, ζώων και φυτών, βακτηρίων, μικροοργανισμών έρχονται και φεύγουν και στην ουσία είναι αποτέλεσμα της έκφρασης ενός κωδικοποιημένου μηνύματος που αποτελείται από τα ίδια «γράμματα», απλώς μπαίνουν με διαφορετική σειρά, σχηματίζουν διαφορετικές «λέξεις» κι αυτό ισχύει για όλους τους βιολογικούς οργανισμούς. Η βάση μας είναι τα ίδια μόρια. Κάποιες αλλαγές στη διάταξη των «γραμμάτων» και σχηματίζεται διαφορετικός οργανισμός, άνθρωπος, δέντρο, βακτήριο ή ένας σκύλος. Αυτός ο κώδικας δημιουργείται σταδιακά μέσα από τις διαδικασίες της εξέλιξης, δεν υπάρχει δηλαδή εξαρχής. Στο σύνολό της η εξέλιξη παίρνει τυχαίο χαρακτήρα.

Κατιτίς αφιερωμένο στους εθνικιστές όλων των αποχρώσεων περί «ανωτερότητα της φυλής»: Οι διαφορές στο γονιδιακό μας υλικό με των άλλων ανθρώπων είναι της τάξεως των χιλιοστών τοις εκατό, αυτό δείχνει την κοινή μοίρα αλλά και τη βαθύτερη ενότητά μας με όλους τους ανθρώπους και ουσιαστικά με ολόκληρη τη φύση. [8]

Οι ίδιοι (τα θρησκευτικά δόγματα) οι οποίοι θεωρούν τον άνθρωπο ξεχωριστό, θεόπνευστο, διότι ο θεός τους, τους τίμησε, ασχολήθηκε προσωπικά• πλάθοντάς τον, βουτώντας τα χέρια του στη λάσπη, είναι παραδόξως, οι ίδιοι που τον ενοχοποιούν με τη σφραγίδα του αμαρτωλού από την ώρα της γέννησής του (προπατορικό αμάρτημα), εκείνοι που του ενοχοποιούν τα βασικά ένστικτα της ζωής, όπως το σεξουαλικό που θεωρείται αμαρτία όχι μόνον σαν πράξη αλλά και σαν σκέψη ακόμα της πράξης, που σκοπό έχουν να νιώθει μονίμως βρόμικος, αμαρτωλός, υποδουλωμένος, ταπεινός. Οι ενοχές που του δημιουργούνται τον κάνουν ελέγξιμο, χειραγωγίσιμο. Η εκδήλωση χαράς• το γέλιο θεωρούνταν μέχρι πρόσφατα –κι έχουν σε ορισμένες περιπτώσεις και σημερινή ισχύ- όργανο του Σατανά.

Το θέμα είναι ανεξάντλητο. Η ανάρτηση αυτή δεν είναι πλήρης, πως άλλωστε θα μπορούσε να ήταν. Θα έλεγα μάλλον ότι πρόκειται για σχεδίασμα (και είναι) μελλοντικού δοκιμίου πολλών σελίδων…

Τέλος, θα ήθελα να τελειώσω με ένα απόφθεγμα του Λούθηρου:

«Η λογική είναι πόρνη του Διαβόλου, που δεν κάνει τίποτε άλλο από το να διαβάλλει και να βλάπτει οτιδήποτε λέει και κάνει ο Θεός» [9]

…

Το ποστ αναρτήθηκε στα πλαίσια της «Ημέρας ενάντια στο Φόβο». Δείτε περισσότερα στο ιστολόγιο: http://grfear.blogspot.com……..

[1] «Πνευματικοί Λόγοι» Ιερομ. ΚΛΕΟΠΑ ΗΛΙΕ, εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη

[2] Δ. Πετρίδη «Ο Θάνατος, οι θρησκείες και η ιδεολογία του Φόβου», εκδ. Πολύτροπον σελ 38.

[3] Λ. Φόυερμπαχ, «Παραδόσεις για την ουσία της θρησκείας», εκδ. Τροπή σελ.394.

[4] ο. π. Νο [1]

[5] ο. π. Νο [3] σελ. 397

[6] Richard Dawkins, «Η περί Θεού Αυταπάτη», εκδ. Κάτοπτρο. σελ. 153

[7] ο.π. σελ. 154

[8] ο. π. Νο [2] σελ. 31

[9] Christopher Hitchens «Ο Θεός δεν είναι μεγάλος» εκδ. Scripta. σελ. 83

Ο Φόβος

2011-02-22T17:58:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
RadioBlogspot (Βαγγέλης Μίχος)

Φοβάμαι πως ήρθε η ώρα να σταματήσω την ενασχόλησή μου με το ραδιόφωνο.

Προσωπικά και επαγγελματικά, ανυπέρβλητα εμπόδια δεν μου επιτρέπουν να συνεχίσω αυτό που μου έδινε οξυγόνο να ζω.

Ευτυχώς κάποιοι φίλοι διαδικτυακοί μερίμνησαν, αυτή η εκπομπή να έχει ένα εξαιρετικό θέμα.

Τον Φόβο

Δεν τολμώ να πω με βεβαιότητα ποιος είναι ο βασικός "ένοχος"

όμως , μπορώ να πω πως προετοιμάστηκε με επαγγελματισμό και μεράκι και το αποτέλεσμα φαίνεται ξεκάθαρα σε όλες τις δραστηριότητες της ομάδας.

Υπέροχο το βίντεο, υπέροχα τα μπάνερ.

Μα αυτό που έκανε ξεχωριστή αυτή την προσπάθεια, ήταν οι δεκάδες αναρτήσεις φίλων blogers που άφησαν το στίγμα τους στην γειτονιά μας, σαν ιάματα για τους φόβους όλων μας.

Κάποιες από αυτές θα ακουστούν από αυτή την τελευταία εκπομπή radioblogspot, συνοδεία τραγουδιών και μουσικών θεμάτων που ελπίζω να είναι αντάξια των σκέψεων που θα ακουστούν.

Εύχομαι να καταφέρω να σώσω την εκπομπή και να είναι στην διάθεση όσων δεν είχαν την δυνατότητα της ζωντανής σύνδεσης.

Καλή ακρόαση.

Ημέρα ενάντια στο φόβο

2011-02-21T02:37:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Psi-action (Post.Scriptum.Inter-Action.)

Σήμερα είναι η “ημέρα ενάντια στο φόβο” ή, καλύτερα, η μέρα ενάντια σε όσους εκμεταλλεύονται αυτό το ανθρώπινο συναίσθημα για να ισχυροποιήσουν τη θέση τους και να επιτύχουν τους σκοπούς τους.

Σας προτείνω, λοιπόν, να επισκεφτείτε το grfear -που δημιουργήθηκε ειδικά για τη σημερινή μέρα- και να ακολουθήσετε τους συνδέσμους για πολλά ενδιαφέροντα κείμενα με θέμα το φόβο.

Το παρακάτω μουσικό κομμάτι αφιερώνεται στους bloggers που έγραψαν για το φόβο, σε μια εποχή που όλο και περισσότεροι προσπαθούν να μας φοβίσουν.

|Sing a song of violence and listen for the sound

All the little soldiers start to come around

Start it with a rumour, a whisper in an ear

Suspision don't take very long before it turns to fear

??? Said I need a reason, made of up and low ???

??? Feel what they're fighting, just tell them where to go ???

Give the chance of glory, give the chance of fame

Give the boy an enemy, give the dog a name

Keep the factions fighting, start them off the school

Keep the factions fighting so you divide and rule

Football teams are splendid and fashion just a tool

Keep the factions fighting so you divide and rule

Fear can be a bum thing

A silly and a dumb thing

Fear can be the one thing

That keeps us all apart

Frightened of the humans and frightened of their stares

Frightened of the poisons they pump into the air

Frightened of the chemicals they spray upon the land

Frightened of the power they hold within their hands

Frightened of bureaucracy and frightened of the law

Frightened of the government and who it's working for

Frightened of the children who won't know who to cope

With a world in rack and ruin from their technocratic dope, dope, dope

Fear can be a bum thing

A silly and a dumb thing

Fear can be the one thing

That keeps us in the dark

...

ΥΓ. Με την ευκαιρία, διαβάστε και το: The only thing we have to fear is the ‘culture of fear’ itself του Frank Furedi

Η τέχνη και η τεχνική του φόβου

2011-02-21T02:30:00.001+02:00

Από το ιστολόγιο:
Πρόσωπα – Ρίτσα Μασούρα (ritsmas)

Πρόσωπα της Ρίτσας Μασούρα ( Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή, 16-1-2011)
Οριστικά πια εντός των χρονικών ορίων του 2011, οι `Ελληνες, ίσως περισσότερο από άλλους ευρωπαϊκούς λαούς κρατάμε με το ζόρι την ανάσα μας. Αν την απελευθερώσουμε δίχως ζύγι, ο κίνδυνος να εκλυθούν στην ατμόσφαιρα τα μύρια όσα μικρόβια του οργανισμού μας είναι μεγάλος.Μαζί και οι τεράστιες αγωνίες μας.Κι όμως, δουλειά του ανθρώπινου σώματος, μεταξύ άλλων, είναι να αναπνέει.Να στρέφεται προς το οξυγόνο και να το χρησιμοποιεί. `Οπως δουλειά του ανθρώπινου μυαλού, μεταξύ άλλων, είναι να αφουγκράζεται τα μικρά και τα μεγάλα. Τα όσα μας προσεγγίζουν εν είδει απειλής. Αυτά που φοβάμαι πως αδρανοποιούν τις δημιουργικές δυνάμεις, που καθηλώνουν πολλούς σε οπισθοδρομικές συμπεριφορές, που φράσσουν τις πύλες εξόδου προς την καινοτομία. Είναι αλήθεια ότι ανάμεσά μας ζουν `Ελληνες που δεν έχουν συνειδητοποιήσει το τί μας συμβαίνει. `Η ακόμη κι αν το συνειδητοποιούν, παινεύονται στους φίλους ότι δεν τους αφορά. Καμιά φορά σκέπτομαι ότι πάντα έτσι ήταν ο κόσμος γύρω μας. Μοιρασμένος κόσμος.

Corey Robin

Κι όμως, έχουμε κάθε λόγο να συζητήσουμε μεταξύ μας ως κοινωνία. Ως ένα σύνολο ατόμων με πολλά κοινά συμφέροντα και πολλούς κοινούς στόχους. Να συζητήσουμε δίχως το φόβο της απώλειας του γνώριμου περιβάλλοντος, δίχως άσκοπες κριτικές που ροκανίζουν τον πολύτιμο χρόνο μας.Είναι αφελές να ακινητοποιείται η ζωή μας στο τί μπορεί να εννοεί ο Πάγκαλος αποκαλώντας τους δημοσίους υπαλλήλους «κοπρίτες». `Η τί είδους μυστική διπλωματία είναι αυτή που ασκείται στο Ερζερούμ. (Γιατί, υπήρξε ποτέ κάτι άλλο πλην της μυστικής διπλωματίας ; ). Προφανώς, αυτές οι απορίες εντάσσονται στο ενδιαφέρον μας για τα κοινά. Αλλά δεν παράγουν έργο. `Εχω την αίσθηση ότι η έλξη του μέλλοντος είναι πιο ουσιαστική. Ναι, αφού προηγηθεί η ιστορία του φόβου.Οι ειδικοί διατείνονται ότι ο φόβος συσπειρώνει.Ναι, αρκεί να μην μας ακινητοποιεί. Αυτή την εκδοχή αναλύσει στο βιβλίο του «Η Ιστορία μας Πολιτικής Ιδέας» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια) ο Αμερικανός πανεπιστημιακός Corey Robin .Ο καθηγητής του Brooklyn College αναφέρεται στον όρο πολιτικός φόβος, υπονοώντας πρώτον την ανησυχία που νοιώθουν οι άνθρωποι για κάτι που απειλεί την ευδαιμονία τους και τον εκφοβισμό που ασκείται από κυβερνήσεις ή ομάδες προς ανθρώπους που δεν είναι βαθύτεροι γνώστες των πραγμάτων.

Κλασσικό παράδειγμα, η 11η Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο των «Νιού Γιορκ Τάιμς», Ντέιβιντ Μπρουκς, το κυρίαρχο ρεύμα εκείνης της εποχής ήθελε τους Αμερικανούς και μαζί τους όλους εμάς να καλλιεργούμε τον «ιδιωτικό μας παράδεισο». Η μακαριότητα ήταν το λαμπρό άνθος της ειρήνης και της ευημερίας. Στην πραγματικότητα, ο σάπιος καρπός της παρακμής και της κατάπτωσης.Η 11η Σεπτεμβρίου έγινε ο εφιάλτης που ξύπνησε τους Αμερικανούς από το επιπόλαιο, αν όχι ολέθριο δεκάχρονο όνειρο.Ο φόβος οδήγησε τον κόσμο στην εγρήγορση, τον πόνο, την αποφασιστικότητα, ακόμη και την αγάπη. Κατέστησε και πάλι δυνατή την ηθική και ενσυνείδητη δράση.Για λίγο βεβαίως, γιατί ο άνθρωπος επιστρέφει γρήγορα σε κλασσικές θέσεις. Η ιστορία του φόβου, όμως, είναι συνυφασμένη με τη φύση μας, είτε κάποιοι εγκλωβίζονται τη θεολογική έννοια του, είτε κάποιοι αντιλαμβάνονται τη ζωή ως συνυφασμένη με το φόβο της απώλειας, της καταπίεσης ή της παρακμής.

Υφίσταται όμως και ο πολιτικός φόβος.Ο προσφυγή στο φόβο συναντάται και στις ευνομούμενες κοινωνίες και συχνά γίνεται πολιτικό εργαλείο στα χέρια των κυβερνώντων. Ο Γάλλος φιλόσοφος Ρεϊμόν Αρόν έλεγε ότι ο φόβος αποτελεί αρχέγονο και επομένως υπο-πολιτικό συναίσθημα. Ο πολιτικός φόβος ως εργαλείο χειραγώγησης, ακόμη και μέσω τηλεοπτικών σταθμών επιτείνει τη διάχυτη ανασφάλεια ενός λαού που ήδη αντιμετωπίζει την ηθική αναρχία και την κοινωνική κατάρρευση. Εδώ ακριβώς βρισκόμαστε εμείς. Στον αστερισμό του πολιτικού φόβου, ο οποίος όμως δεν μπορεί να αποτελέσει το θεμέλιο ενός ηθικού ή πολιτικού επιχειρήματος. Αντί λοιπόν να αναλύουμε όσα δεν κατέχουμε, τουλάχιστον ας συσπειρωθούμε, χωρίς να πέσουμε στην παγίδα του φιλελευθερισμού του φόβου. Ας βγούμε από το ατομιστικό μας καλούπι. Παραφορέθηκε. Ο `Ελληνας άστεγος έχει «καταλάβει» τη λεωφόρο Κηφισίας, έξω από την Αγία Τριάδα, έχει κάνει υπνόσακο κάδο απορριμάτων στον `Αγιο Δημήτριο, στήνει ουρές έξω από τα λιγοστά κέντρα Αστέγων για μια γωνιά, ένα ράντσο, μια βρώμικη τουαλέτα. Θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαστε μοναχικό πλήθος, ούτε ακατέργαστος κόσμος.

Το κείμενο είναι αναδημοσίευση, ειδικά για σήμερα. Η σημερινή μέρα είναι αφιερωμένη στο Φόβο. Μπορείτε να βρείτε τις αναρτήσεις των άλλων blogger για την ημέρα αυτή εδώ.

Ο προβολέας της

2011-02-21T02:23:00.001+02:00

Από το ιστολόγιο:
Ποίηση στη σκάλα (manos)

εκεί που καταλαβαίνεις ένα σφάλμα σου και δε λες δε θα το ξανακάνω σκοντάφτοντας μεθυσμένη μετά από ξενύχτι, στη λακκούβα πρώτα και μετά στο γρατζουνισμένο γόνατο· εκεί που χαμογελάς σ’ έναν άγνωστο έξω από ένα φαρμακείο και ρωτάς το φαρμακοποιό εννοώντας το πώς πάει ο αγώνας· ιδίως σε μια περαστική όταν χαμογελάς που δεν ξέρεις αν είναι όμορφη ούτε αν θέλεις να την ξαναδείς, ας μη δούμε καθαρά το πρόσωπό της· όταν δεν βλαστημάς τους οδηγούς λεωφορείων που κάνουν απεργία αλλά τους λες ευχαριστώ για τις άπειρες φορές που σε οδήγησαν στη δουλειά σου ή σε πήραν μέσ’ απ’ τη βροχή· σαν σκέφτεσαι ζεστά κάθε γυναίκα που έχεις αγκαλιάσει κι έχεις αφήσει επειδή έπρεπε να κάνεις λάθος· στο ότι δεν τολμάς να μιλήσεις για απουσία μπροστά σ’ ένα κορίτσι που έχασε τον μπαμπά του· στο ποίημα που διαβάζεις στο κρεβάτι και κλαις για όλους τους θανάτους που δεν πέρασες· όσο κάνεις διαρκώς καινούργιες δοκιμές για τα ίδια παλιά λάθη· και φωτίζει σωστά τα δεδομένα αλλά σου επιτρέπει να παρασύρεσαι από αυτό που σε συγκινεί βαθιά, εκεί ωστόσο δεν θα σημαδέψει· όπως οff θα μας δείξει εκείνους που δε λένε εγώ πιστεύω στις σχέσεις αλλά σχετίζονται επικίνδυνα με τους άλλους· και αυτόν που είναι εκεί όταν τον χρειάζεσαι και κυρίως ξέρει πότε πρέπει να λείπει· και αυτόν που στέκεται σωστά· ακόμα κι όταν τον έχουν πυροβολήσει στα πόδια· και εσένα που κάνεις έρωτα κάθε μέρα και είσαι εκεί· και περπατάς πολύ.
Αυτά θα της έλεγα να σημειώσει και τίποτα περισσότερο για τις μέρες που θα παίρναμε απόφαση να κοιτάξουμε πέρα απ’ το φόβο.

- - Το post αυτό γράφτηκε για την “Ημέρα ενάντια στο φόβο”. Δείτε περισσότερα εδώ.

Ο φόβος μας φέρνει πιο κοντά

2011-02-21T02:21:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Πο Πο Culture! (Mr. Arkadin)

Μπορεί η Χρυσή Σφαίρα καλύτερης δραματικής σειράς να πήγε στο «Boardwalk Empire», το γκανγκστερικό δράμα εποχής με τον Στιβ Μπουσέμι, αλλά η πιο επιτυχημένη δραματική αμερικανική σειρά της σεζόν είναι μάλλον το «Walking Dead», που προσφέρει απλόχερα αίμα και βία, παρουσιάζοντας μια στρατιά αιμοσταγών ζόμπι να κατασπαράσσουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Προϋπόθεση για να το απολαύσει κανείς αυτό το θέαμα είναι να αντέχει το αίμα και τη θέα της κατακρεουργημένης σάρκας, και κυρίως να απολαμβάνει τα αλλεπάλληλα «μπου», το αίσθημα του φόβου, κάτι που προφανώς έχουμε εμπεδώσει πια για τα καλά στη μαζική κουλτούρα. Εκπαιδευτήκαμε εδώ και μερικά χρόνια με τους βρικόλακες και τα βαμπίρ κάθε είδους και τώρα είμαστε έτοιμοι να περάσουμε στο επόμενο στάδιο. Δεν είναι τυχαίο ότι την ώρα που τα downloads του «Walking Dead» δίνουν και παίρνουν έσκασε στις αίθουσες και το «Let me in», το (απαραίτητο) αμερικανικό ριμέικ του σουηδικού βαμπιροδράματος «Ασε το κακό να μπει». Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι το μότο της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας: εθισμένοι στην κουλτούρα του φόβου, τον αφήνουμε να εισβάλλει και να καθορίσει τον τρόπο ζωής μας. Ειδικά στην Ελλάδα, περάσαμε τις πιο τρομοκρατημένες γιορτές των τελευταίων δεκαετιών - «αν το 2010 σου φάνηκε δύσκολο, περίμενε να δεις το 2011» ήταν το πνεύμα στο οποίο κινήθηκε ο δημόσιος λόγος.
Τέσσερις εβδομάδες μέσα στο 2011, διατελούμε σταθερά σε κλίμα ελεγχόμενου πανικού και καθησυχαστικού φόβου, με την πτώχευση, τα σκληρά μέτρα, το φάντασμα της δραχμής και την ανεργία να σκοτεινιάζουν τις μέρες μας - ακόμη και ο νόμος για το κάπνισμα απειλεί να επανέλθει κι αυτή τη φορά να εφαρμοστεί. Κι εκεί που πολλοί έβλεπαν ως λύση στην οικονομική δυσχέρεια τη μετανάστευση, ήρθε να τους τρομοκρατήσει η ίδια η Φύση, με τη μορφή θεομηνιών και ακραίων καιρικών φαινομένων: πλημμύρες στην Αυστραλία, καταστροφές στη Βραζιλία, φονικό ψύχος στην Ευρώπη, ούτε να μεταναστεύσει κάποιος δεν μπορεί.
Δεν είναι παράλογο δηλαδή που μέσα σε αυτό το κλίμα επέστρεψε σαν κερασάκι στην τούρτα ο φονικός ιός Η1Ν1 να εμπλουτίσει τον φόβο με μια δόση πανικού - και να θυμίσει στον κόσμο ότι υπάρχουν τόσα αδιάθετα και χρυσοπληρωμένα εμβόλια, είναι κρίμα να πάνε χαμένα. Την ίδια στιγμή, ένας άλλος φόβος έχει επανακάμψει δριμύτερος: αυτός του ηλεκτρονικού φακελώματος. Μπορεί πια το barcode και η μαγνητική ταινία να μην έχει πάνω της τον μπαμπούλα του «666», που κάποτε κατέβαζε στους δρόμους παπάδες και τσεμπεροφορούσες γριές, αλλά μια μερίδα πολιτών είναι πρόθυμη να ρισκάρει τα δικαιώματα του πολίτη, αρνούμενη την περίφημη κάρτα μέσα από την οποία θα περνούν όλες μας οι οικονομικές συναλλαγές. Το ενδιαφέρον είναι ότι όλοι αυτοί οι κατά φαντασίαν Τζούλιαν Ασάντζ, που πιστεύουν ότι στις ηλεκτρονικές πληροφορίες που ανταλλάσσουν κρύβονται στοιχεία που απειλούν κυβερνήσεις (όχι ότι οι κυβερνήσεις απειλήθηκαν από τα κουτσομπολιά που αποκάλυψε το WikiLeaks) είναι πρόθυμοι να ξεράσουν κάθε τους προσωπικό δεδομένο στο Facebook, προκειμένου να ξαναβρεθούν με τους παλιούς τους συμμαθητές και να φλερτάρουν στο μεγάλο παγκόσμιο ηλεκτρονικό νυφοπάζαρο. Αλλά κάπως έτσι, η ιστορία του Facebook έγινε η πιο ενδιαφέρουσα κινηματογραφική ιστορία της χρονιάς, όπως απέδειξε και το βραβείο που πήρε στις Χρυσές Σφαίρες.

(Δημοσιεύτηκε στο τελευταίο τεύχος του εβδομαδιαίου "Big Fish", την κυριακή 23/1 - το αναδημοσιεύω επειδή κάτι συζητάνε για τον φόβο στο τουίτερ, και είπα να συμβάλλω με όποιον τρόπο μπορώ).

Ο παρεξηγημένος Φόβος

2011-02-21T02:17:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Περιβάλλον (Παντελής)

Ξορκίζουμε, διώκουμε, αναθεματίζουμε τον φόβο. Τον αναλύουμε, τον ανατέμνουμε, τον ενοχοποιούμε. Κανείς δεν αγάπησε ποτέ τον φόβο.

Ο Φόβος όμως είναι ο καταλύτης για τη δημιουργία των κοινωνιών και σχεδόν όλων των κοινωνικών δομών.

Ο Φόβος οδήγησε το ανθρώπινο είδος να ζει σε αγέλες, ομάδες, φυλές, κοινωνίες και οι κοινωνικές δομές οδήγησαν με τη σειρά τους στην έκρηξη της εξέλιξής μας ως είδος.

Ο Φόβος οδήγησε στην εφεύρεση των θρησκειών και των θεών που με τη σειρά τους οδήγησαν στην δημιουργία της ηθικής, των ιερών κανόνων, του Νόμου και του Κράτους.

Ο Φόβος κρύβεται σχεδόν πίσω από κάθε φιλοσοφική θεώρηση απ' άκρου εις άκρον της γης - εκτός ελαχίστων περιπτώσεων.

Ο Φόβος είναι αυτός που βρίσκεται στη βάση των πάντων. Αυτό που μισούμε δεν είναι ο φόβος αυτός καθ' εαυτός αλλά την πιθανότητα να αποκαλυφθεί η αδυναμία πίσω από αυτόν. Η αδυναμία μας κάνει ευάλωτους. Ο Φόβος μας προστατεύει.

Είναι πανάρχαιος ο Φόβος κι έρχεται από την ίδια πηγή που πηγάζουν όλα τα Αρχαία ένστικτα που έχουν να κάνουν με την επιβίωση, όχι μόνο την ατομική αλλά και του είδους.

Λατρέψτε τους Φόβους σας γιατί όσα βλέπετε γύρω σας κι όσα διαβάζετε είναι παιδιά δικά του. Όλα

Συλλαβίζοντας το Φ Ο Β Ο

2011-02-21T02:14:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Πεντανόστιμη (pentanostimi)

To φόβο τον συλλαβίζουμε απο τα γενοφάσκια μας,ειτε ως απειλή τιμωρίας απο τους μεγάλους,ειτε ως εκδίκηση του Θεού για τις υποτιθέμενες αμαρτίες μας.
Η υπακοή στα ''πρέπει'' και τα ''μη'',η συνακόλουθη ενοχή αν δεν ακολουθήσεις τα κοινωνικά στερεότυπα,γίνεται δεύτερη φύση,γίνεται η φωνή μέσα σου, που σε ελέγχει αν βαδίζεις ''σωστά'',συμφωνα δηλαδή με οσα άλλοι εχουν αποφασίσει για σένα.
Ο φόβος ειναι ενα ύπουλο διαβρωτικό της ψυχής και της ελευθερίας μας,που οξειδώνει θανατηφόρα την ιδια μας την υπόσταση ως ανθρώπινων όντων.
Κι αν σε ατομικό επίπεδο ο καθείς πορεύεται με τα οπλα του,αντιδρά η όχι,υποκύπτει η ενσωματώνεται εκών-άκων,σε συλλογικό επίπεδο ο φόβος δημιουργεί πειθαρχημένα στρατιωτάκια ,αν κατορθώσει η εκάστοτε εξουσία να ΄΄περάσει΄΄την πολιτική του φόβου,να φτιάξει την αγέλη που επιθυμεί για να πετυχαίνει τους στόχους της.
Για να ευδοκιμήσει και να βλαστήσει ο Φόβος,πέρα απο το αρχέγονο ένστικτο αυτοσυντήρησης,απαιτείται το κατάλληλο εδαφος που καλλιεργείται απο εντεταλμένους γεωπόνους της συνείδησης.Με μακρόχρονη εμπειρία στην ''επιστήμη'' τους ξέρουν πότε θα ρίξουν το δηλητηριώδες λίπασμα,πότε θα σκαλίσουν και πότε θα ποτίσουν τα ...φυτά.
Τους γνωρίζουμε καλά,του βλέπουμε και τους ακούμε κάθε μέρα,και στις μέρες μας.
Ζούμε ιστορικές εντος και εκτός εισαγωγικών μέρες στον τόπο μας.Καταστάσεις που δεν ειχαμε ποτέ διανοηθεί πως θα αντιμετωπίσουμε τον 21ο αιώνα,ειναι πλέον η καθημερινότητά μας.Πολλοί απο μας αντιδράσαμε και αντιδρούμε στην μετατροπή μας σε παρίες της ζωής ,οπως αποφάσισε η κυβέρνηση,η τρόικα ,το ΔΝΤ.

Το μεγα πλήθος ομως ακόμα στέκεται αμήχανο,οργισμένο,θυμωμένο,αλλά πάντως,αμήχανο και με ενοχές.Η πλύση του εγκεφάλου εγινε πριν ληφθούν τα μέτρα που ξεθελιώνουν κατακτήσεις χρόνων.Εγινε επιστημονικά,μεσω των ΜΜΕ,που εντέχνως εσπερναν κάθε μέρα τον τρόμο στην επιθεώρηση των οκτώ,μεσω των δηλώσεων μεγαλοαξιωματούχων της κυβέρνησης Παπανδρεου.Εγιναν κι απο τον ίδιο, εντελώς ξεδιάντροπα,με ψέματα και εθνοσωτήριο λόγο.''Πρέπει να σώσουμε την πατρίδα''-''κυβερνω λαό διεφθαρμένων'' ''μονόδρομος η πολιτική μας''.Σκάσε και κολύμπα,υπήκοε.
Κι ο υπήκοος,υποταγμένος στους εσωτερικούς του φόβους οτι μπορει τα πράγματα να γίνουν χειρότερα απο ο,τι ειναι,ξεχνά ποιός ειναι,τρυπώνει στη φωλιά του και ελπίζει στο '''μη χειρότερα......
Φοβάται την αναταραχή αφου μαθήτευσε στην αδιασαλευτη τάξη των πραγμάτων.Μοιρολατρικά σχεδόν δέχεται πως δεν γίνεται αλλοιώς.
Κι ας ξέρει τη λαική ρήση ''αν ηξερε το άλογο τη δύναμή του΄΄ αλοιμονό μας....[στο αλογο βάλτε γαιδούρι].
Αλλά και ΑΥΤΟΙ φοβούνται.Τη μέρα που ο φόβος μας θα πάρει πόδι και στο χέρι μας και στην καρδιά μας κρατήσουμε σφιχτά την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ μας και την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μας.Οταν θα τον κοιτάξουμε κατάματα και του πούμε ,''δε σε φοβάμαι,ΦΟΒΕ''......
''Οι αστοι τρομάξανε και κάστρα φτιάξανε''λεει το παλιό επαναστατικο τραγούδι,για να σκεφτούμε ,και τώρα κάστρα φτιάχνουν,με απειλές,νόμους,καταστολή κατα όσων αντιστέκονται και λειτουργούν ως αλογόμυγες για ολη την κοινωνία.
Κάστρα και φράχτες.Κάγκελα στο μυαλό,μην κινήσθε,μην αναπνέετε,υπακούετε,για το καλό σας
Συλλαβίζοντας το Φ Ο Β Ο,τον συνειδητοποιώ,τον ψηλαφώ,τον κοιτάζω κατάματα και τον ξορκίζω.
Συλλαβίζοντας το Φ Ο Β Ο ,για να ξεφοβηθούμε,να αντεπιτεθούμε!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Η σημερινή αναρτηση γράφτηκε για την ''ημέρα ενάντια στο ΦΟΒΟ''μεσα απο τα blogs

ΕΔΩ http://grfear.blogspot.com ΘΑ ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο φόβος μου, του φόβου σου, τον φόβο του

2011-02-21T02:05:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Ουδέν Αμιγές (Riski)

Τελικά, δεν είναι όσο απλό το περίμενα. Όπως φαίνεται, είναι άλλο να μιλάω για τους φόβους μου και άλλο να μιλήσω για τον Φόβο. Όταν μιλάω για ένα του αποτέλεσμα, το απομονώνω και το περιεργάζομαι από απόσταση ασφαλείας, σαν ένα λυκοκούταβο μέσα σε κλουβί. Όμως στη φωλιά των λύκων στο δάσος, δύσκολα μπαίνεις. Ποιος θα καθόδευε στην κόλαση οικειοθελώς. Όλοι απαλά αγγίζουμε και μόνο παρακλάδια του, τον Φόβο τον ίδιο δεν τον κοιτάς ίσια στα μάτια, μέχρι να μην μπορείς να κάνεις αλλιώς.

Ιδιοτροπία του κατασκευαστή για να διαρκέσει το έργο του. Χωρίς τον Φόβο, η εθελουσία έξοδος απ' αυτό το χάος θα ήταν ρουτίνα. Χρειάζεται να φοβάσαι για να παραμένεις εδώ, αλλά χρειάζεται και να είσαι εδώ για να φοβάσαι. Για όσο αιφνιδιάζεσαι και για όσο αντέχεις. Δεν είναι κι εύκολο να το δεχτείς, ούτε να καταλάβεις γιατί το σχέδιο λέει ότι θα πάψεις να φοβάσαι μόνο όταν πεθάνεις, όταν το να πεθάνεις είναι αυτό που πιο πολύ φοβάσαι όσο ζεις.

Ωστόσο, όσο προχωράς όλο και μαθαίνεις τα κόλπα. Θυμάμαι την κόρη μου μικρότερη, όταν ανακάλυψε πως με τρομάζει χτυπώντας τα χέρια της μπροστά στα μάτια μου κι αφού το πέτυχε δυο τρεις φορές και μετά δεν τρόμαζα, πόσο απογοητευμένη μου είπε "τώρα που ξέρεις ότι θέλω να σε τρομάξω, δεν τρομάζεις". Έτσι είναι αυτά. Φόβος αναμενόμενος δεν είναι φόβος. Φόβος είναι το άγνωστο κι έτσι, όπως φαίνεται, είναι πολλά ακόμα που δεν ξέρω και δεν ξέρεις.

Σκέφτομαι μόνο πως, καμιά φορά, μ' έναν φόβο απέναντι, μπορεί να βρεις το δρόμο σου ευκολότερα, και ίσως αυτό να έχει μια αξία, αφού όσο μικρότερο το κόστος, τόσο το καλύτερο. Αν δεις ότι ο φόβος απέναντί σου είναι τα γεράματα, ευχαριστήσου το παιχνίδι. Αν είναι η αρρώστια, γέλα. Αν φοβάσαι την ανέχεια, ερωτεύσου. Αν φοβάσαι το σκοτάδι, γίνε φως.
Αν φοβάσαι το θάνατο, ζήσε.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Ημέρα ενάντια στο Φόβο

Ο φόβος της σιωπής

2011-02-21T02:01:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Ό,τι φας κι ό,τι πιεις (KitsosMitsos)

Αρχέγονο συναίσθημα ο φόβος. Φωλιάζει στα κατώτερα επίπεδα του εγκεφάλου και ενεργοποιείται προσπαθώντας να περιχαρακώσει τα κεκτημένα, τα οικεία που έχει ορίσει ο καθένας. Το ζητούμενο είναι το εύρος των οικείων του καθενός. Μη γελιόμαστε, πολλούς από τους φόβους τους έχουμε κληρονομήσει από οικογενειακές και κοινωνικές συμπεριφορές σε μικρότερες ή και μεγαλύτερες ηλικίες.

Σε κοινωνικές και άλλες συμπεριφορές πολύ συχνά βρίσκουμε τους εαυτούς μας να φοβούνται να κάνουν ορισμένα πράγματα γιατί μπορεί να υποστούμε τις συνέπειες. Οι συνέπειες αυτές συνήθως είναι μεγάλες και αόριστες - όσο πιο αόριστες και μεγάλες τόσο αυξάνει ο φόβος - ενώ η απάντηση σ'αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να είναι παραδείγματα του παρελθόντος για κάποιον που τόλμησε και τιμωρήθηκε. Τέτοιες ιστορίες βρίσκουμε από την αρχαιότητα και την μυθολογία, στις πιο σύγχρονες θρησκείες με την μορφή παραβολών και διδακτικών ιστοριών, ενώ διαιωνίζονται με αστικούς και μη μύθους.

Αν καθίσει κανείς και σκεφτεί όσο πιο λογικά μπορεί, συνήθως τέτοιου είδους μύθοι έχουν δημιουργηθεί από όχι τόσο πραγματικά γεγονότα, αλλά από την προσπάθεια να ελέγχονται και να περιορίζονται οι όποιες αντιδράσεις. Οι θρησκείες φοβερίζουν για να αποκτήσουν κοινό, οι κυβερνήσεις πειθήνιους πολίτες, ο στενότερος κοινωνικός κύκλος, μέχρι και οι γονείς, για να αποφύγουν καταστάσεις που δεν μπορούν να ελέγξουν. Το ζητούμενο είναι ποιοι από τους φόβους του καθενός μας είναι πραγματικοί και ποιοι αντέχουν στο να τους δοκιμάσουμε. Το όριο είναι δυσδιάκριτο, χωρίς να δοκιμάσουμε δεν ξέρουμε.

Ο φόβος δεν είναι πάντα συσσωρευμένη γνώση που μας βοηθά να αποφεύγουμε λάθη του παρελθόντος. Συχνά είναι δημιούργημα εσωτερικών και εξωτερικών δυνάμεων με σκοπό να αποτρέψουν. Πολλές φορές βολεύει, γιατί το να περιχαρακώνεται κανείς στο στενό οικείο σιωπώντας είναι εύκολο. Τι γίνεται όμως όταν το οικείο στενεύει τόσο που η μέχρι πρότινος βολική σιωπή δεν βρίσκει χώρο να γίνει κραυγή; Αγαπάμε τον φόβο μας, αγαπάμε τη σιωπή, αρκεί ο φόβος μας να μην μας κρατά δέσμιους σ'αυτή.

Στο ιστολόγιο Φόβος: Ο Δούρειος Ίππος της εξουσίας έχει ξεκινήσει συζήτηση για τον φόβο με συμμετοχές από διάφορα ιστολόγια. Το άσμα σχετικό και άσχετο μαζί.

Φόβος vs Λογική

2011-02-21T01:58:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Ονειροπαγιδευμένος (Μανος)

Πόσο φοβάσαι; Στην καθημερινή σου τροχιά πόσο νιώθεις το φόβο να βαριαναπνέει πίσω από το αυτί σου; Αρκετοί από εμάς θα απαντήσουμε σαν την ανεξάρτητη Πακίτα Γκαλιέγο του καλλιτέχνη: «δεν τον γνώρισα (το φόβο). Και...μη με ρωτάτε γι’αυτό, παρακαλώ. Είμαι...ευαίσθητη σ’αυτό το θέμα». Μην ψάχνεις μπαμπούλες και απειλές πρόσωπο με πρόσωπο. Είναι εκεί, προβάλλεται μέσα από τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, πάνω στις αποδείξεις του σούπερ μάρκετ, ανάμεσα στα λόγια του ανερχόμενου πολιτικού άνδρα.

Ο Μπάρακ Ομπάμα σε ομιλία του το Δεκέμβρη του 2007– αρκετούς μήνες πριν αναλάβει την Προεδρία των ΗΠΑ – ρωτήθηκε από φοιτητή κολεγίου για το αίσθημα φόβου που έχει καταλάβει την αμερικάνικη κοινωνία από την 11η Σεπτέμβρη του 2001 και μετά. Διαβάστε προσεκτικά την απάντηση του νυν Προέδρου των ΗΠΑ:

"We have been operating under a politics of fear: fear of terrorists, fear of immigrants, fear of people of different religious beliefs, fears of gays that they might get married and that somehow that would affect us"…"We have to break that fever of fear…Unfortunately what I've been seeing from the Republican debates is that they are going to perpetuate this fearmongering…Rudy gets up and says, 'They are trying to kill you'…It's absolutely true there are 30,000, 40,000 hard-core jihadists who would be happy to strap on a bomb right now, walk in here and blow us all up. You can't negotiate with those folks. All we can do is capture them, kill them, imprison them. And that is one of my pre-eminent jobs as president of the United States. Keep nuclear weapons out of their hands."

Ο έμπειρος πολιτικός, πίσω από τον οποίο εργάζονται κοινωνιολόγοι και επικοινωνιολόγοι, κατακρίνει την πολιτική του φόβου που σαν πυρετός καίει την αμερικάνικη κοινωνία και δηλώνει παρών στον αγώνα εναντίον της. Ελάχιστες λέξεις μετά όμως ενισχύει αυτή την τακτική αναφέροντας συγκεκριμένους αριθμούς σκληροπυρηνικών μουσουλμάνων-εν δυνάμει τρομοκρατών, την αδυναμία συνεννόησης μαζί τους, τις βίαιες εκδοχές δράσης εναντίον τους, ενώ δεν ξεχνά να κάνει και μια αναφορά στην κατοχή πυρηνικών όπλων. Όταν ο φόβος βασίζεται στην πραγματικότητα, μπορεί να αποδειχθεί υπερπολύτιμο εργαλείο στα χέρια των πολιτικών. Το μίσος, η ελπίδα, ο φόβος, η αγωνία υπερτερούν έναντι της προβολής εμπειρίας, οράματος, ή ακόμα και του θυμού, λένε οι πολιτικοί ψυχολόγοι.

Όλα ξεκίνησαν αρκετές χιλιάδες χρόνια πριν, όταν στον πρόγονο μας η ανάπτυξη του αισθήματος του φόβου ήταν επιτακτική ανάγκη. Η αντίδραση στις κινούμενες σκιές, στους περίεργους ήχους και στις οσμές που πλησίαζαν όφειλε να είναι άμεση. Ο φόβος βοήθησε τον άνθρωπο-κυνηγό να επιβιώσει απέναντι στις απειλές αποτελώντας έτσι ένα εξελικτικό πλεονέκτημα. Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό για τον ανθρώπινο οργανισμό από την ίδια την επιβίωση. Και ο φόβος του έδωσε το δικαίωμα να την περιφρουρεί ακόμα καλύτερα. Είναι εντυπωσιακός ο νευρολογικός μηχανισμός που έχει ως επίκεντρο την αμυγδαλή του εγκεφάλου και δίνει στο φόβο προτεραιότητα έναντι στη λογική: πόσες φορές χρειάστηκε ως παιδιά να πείσουμε τον εαυτό μας ότι δεν υπάρχει τέρας κάτω από το κρεβάτι, ενώ γνωρίζαμε ότι βάσει λογικής ένα τέρας μάλλον δε θα χωρούσε εκεί;

Η λογική λοιπόν υστερεί στα νευρικά δίκτυα του μυαλού μας έναντι του φόβου. Γενικά, τα αρνητικά συναισθήματα όπως η απέχθεια και το μίσος διεγείρουν ευκολότερα συμπεριφορές απ’ό,τι συναισθήματα όπως η χαρά και η ελπίδα. Τα επιτελεία των υποψήφιων πολιτικών αρχηγών, βουλευτών, πρωθυπουργών κ.ά. γνωρίζουν τη δύναμη του φόβου και την ασκούν επιδέξια στους ψηφοφόρους τους. Το όπλο του φόβου είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό όταν αφ’ενός έχει ένα σαφές σημείο αναφοράς, π.χ. μια πολιτική ομάδα ή μία ξένη χώρα. Ας σκεφτούμε δηλαδή πόσο μπορεί να συσπειρωθεί το εκλογικό σώμα απέναντι στο φόβο επίθεσης από μια γειτονική χώρα στηρίζοντας μαζικά τον εκάστοτε ηγέτη του και πόσο λιγότερο απέναντι στην ιδέα της οικονομικής και κοινωνικής παρακμής στην οποία οδηγεί το σύνολο των πολιτικών μιας κυβέρνησης.

Αφ’ετέρου, ο φόβος λειτουργεί αποτελεσματικά σαν εκλογικό όπλο, όταν απειλεί να επιφέρει αρνητικά αποτελέσματα βραχυπρόθεσμα. Πόσο περισσότερο θα τρομάξει το εκλογικό σώμα η άμεση μείωση μισθών απ’ό,τι μία ενδεχόμενη μελέτη που επιβεβαιώνει απόλυτα την καταστροφή του κλίματος για τις επόμενες γενιές; Αν αντιπαραβάλλουμε τη βαρύτητα των δύο αρνητικών γεγονότων, είναι εύκολο να καταλήξουμε στο ποιο από τα δύο είναι σημαντικότερο και πλέον καταστροφικό. Όταν συνδυάσουμε αυτή τη διαφορά σπουδαιότητας των δύο γεγονότων με τη ρεαλιστική ένταση του φόβου που νιώθει ο μέσος ψηφοφόρος, τότε αποκαλύπτεται περίτρανα μπροστά μας η ανατριχιαστική ισχύς του φόβου έναντι της απλής λογικής.

Το ποστ αυτό έχει γραφτεί στα πλαίσια της "Ημέρας ενάντια στο φόβο".
Δείτε περισσότερα εδώ: http://grfear.blogspot.com/

Ποιον φόβο αγάπησα πάλι

2011-02-21T01:52:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Old Boy (Old Boy)

Μια σειρά από εξαιρετικά ποστ, ένα καταπληκτικό βίντεο και άλλα πολλά που αφορούν την «Ημέρα κατά του φόβου» θα βρεις εδώ. Όπως θα διαπιστώσεις αν αρχίσεις να διαβάζεις τα ποστ, η πολιτική διάσταση του φόβου καλύπτεται επαρκέστατα, οπότε ας αλλάξω λίγο κλίμα και διάσταση.

Άνοιξη προς καλοκαίρι 1985, τέλος Ά Γυμνασίου, ο Δημήτρης Σαραβάκος έχει μόλις φτάσει ένα βήμα από το να παίξει τελικό Πρωταθλητριών και στον καημό του πάνω γράφει το «Οut in the Fields». Εκείνη την εποχή έχουμε αρχίσει να φτιάχνουμε με ένα φίλο εβδομαδιαίες λίστες με τα ΤΟP 10 των τραγουδιών μας, τις οποίες με ευλάβεια συντάσσουμε και συγκρίνουμε σε αντίστροφη μέτρηση πριν τις μάχες με σουμπούτεο, με τσόχα όχι καρφωμένη, αλλά σε μοκέτα, γεγονός που σε συνδυασμό με το ότι εκείνος σαν γνήσιος γάβρος έπαιζε συρτά, οδηγούσε αφενός σε κακοποίηση του θεάματος και αφετέρου σε τερατογενέσεις, όπου η ομάδα του Παπαγγέλη και του Παπαχρήστου κέρδιζε συστηματικά την ομάδα του Ζάετς και του Ρότσα.

Μπορεί ο Μητσάρας να αδυνατούσε να τους σκίσει σουμπουτεϊκά το τμήμα της ανατομίας τους που όριζε το σύνθημα, αλλά τουλάχιστον τους το έσκιζε τραγουδιστικά αφού το «Οut in the Fields» έμενε στην κορυφή και δεν έλεγε να την εγκαταλείψει. Aργότερα ήρθαν και τα «Εmpty Rooms» και και τα «Οver the Hills and Far Away» και τα «Friday on My Mind» και τα «Still Got the Blues» και ναι, η ηλεκτρική κιθάρα του Γκάρι Μουρ συνέχισε να μου γαμά το είναι (με την καλή έννοια· βλέπεις το ρήμα «γαμώ» χρησιμοποιείται σαν πασπαρτού για αδιερεύνητους ψυχαναλυτικογλωσσολογικούς λόγους), ωστόσο η καρδιά μου ανήκε πάντα εκεί έξω στα λιβάδια, αν και διατηρώ μια ιδιαίτερη ανάμνηση από το «Still Got the Blues»: νύχτα καλοκαιριού, φώτα κλειστά, τρανζιστοράκι ανοικτό, οι καψουριάρικες πενιές του Γκάρι, κι εγώ να μελώνω σκέτα, χωρίς να μελώνω για κάποια συγκεκριμένη· περίεργο ον ο άνθρωπος.

Κάπου πρέπει να οδηγήσει όμως όλο αυτό, κάπως πρέπει να συνδέσω το χθεσινό θάνατο του Γκάρι Μουρ με κάποιο φόβο μου, ώστε να βρεθεί μια στοιχειώδης πρόφαση για το εκτός θέματος ποστ. Ας εξετάσω τις εκδοχές που ξεδιπλώνονται μπροστά μου μαζί σου, αγαπημένε μου αναγνώστη, σύντροφε πιστέ:

- Ο φόβος του θανάτου, του πεπερασμένου, είμαστε δεν είμαστε, τίποτα δεν είμαστε βρε, ζήσε πριν πεθάνεις κλπ κλπ;

- Ο φόβος του χρόνου που τρέχει γρήγορα, χθες ήταν 1985 κι έπαιζα σούμπουτεο, σήμερα -χθες για την ακρίβεια- σου λέει μια θεία πως αυτά είναι τα καλύτερα χρόνια του γιου σου και πως θυμάται από τα δικά της παιδιά ότι φεύγουν χωρίς να το καταλάβεις;

- Ο φόβος που σε καταλαμβάνει ξαναβλέποντας μετά από δεκαετίες το βίντεο κλιπ, πως οκ η μουσική αντέχει και με το παραπάνω, αλλά σου 'ρχεται να ξεκαρδιστείς στα γέλια με την όλη αισθητική της εποχής, ενώ όταν ο Γκάρι στην αρχή του τραγουδιού λέει «Νο colour or religion ever stopped a bullet from a gun» κάνει μούτες βγαλμένες από τις καλύτερες σκηνές παρωδίας έβερ;

- Ο φόβος πως διηγείσαι αναμνήσεις από ροκ τραγούδια και μιλάς για σουμπούτεο; Ο φόβος που σε πιάνει βλέποντας πως το «Still Got the Blues» γράφτηκε το 1990, άρα δεν ήσουν πια παιδί, άρα ποιόν φόβο είχες αγαπήσει πάλι και δεν είχες συνδέσει το τραγούδι με ένα συγκεκριμένο πρόσωπο και πολύ περισσότερο με μια συγκεκριμένη ιστορία μαζί του; Ο φόβος πως άργησες τόσο πολύ να πάρεις μπρος;

- Ο φόβος πως μικρός εσύ δεν έσουρνες τους παίκτες, πως ήσουν τύπος και υπογραμμός, ενώ τώρα έχεις φτάσει στο άλλο άκρο; Ο φόβος πως έχεις όχι απλώς αλλάξει, αλλά αλλοιωθεί;

- Μήπως πάλι ο φόβος πως έχεις εξαρχής μπλέξει το σωστό με το λάθος; Πριν δυο βράδια με έκραζε φίλος (χωρίς εισαγωγικά η λέξη, κι ας τον συναντούσα πρώτη φορά) για κάτι που είχα γράψει προ μηνών και το οποίο στα δικά μου μάτια ήταν κάτι με το οποίο τα έχωνα για κάτι που μου είχαν κάνει, ενώ στα δικά του τα μάτια ήταν απολογητικό και ήταν σαν να ζητούσα συγγνώμη από αυτούς τους οποίους εγώ θεωρούσα πως καυτηρίαζα.

- Ο φόβος πως είμαι τόσο άρρωστα εγωκεντρικός που αδυνατώ να πειθαρχήσω σε ένα απλούστατο πλαίσιο και γράφω πάλι για τον εαυτό μου, ενώ θα έπρεπε να γράφω για τον φόβο τον κοινό; Ο φόβος πως δεν μου πάνε οι συλλογικότητες, πως ο ατομισμός μου είναι την ίδια ώρα η σκλαβιά μου και η ελευθερία μου; Ο φόβος που με έπιασε κάποια στιγμή κατά τις εβδομάδες που οι συμμετέχοντες αντάλλαζαν ενθουσιασμένα ιδέες για το πώς πρέπει να στηθεί τα μπλογκ της ημέρας κατά του φόβου; Ο φόβος πως αυτόν τον ενθουσιασμό, αυτό το πάθος, αυτό το δόσιμο, δεν μπορώ να τα μοιραστώ; Ο φόβος πως δεν θέλω να συζητάω και να ξανασυζητάω για τους στίχους, τη μελωδία, την ενορχήστρωση και την παραγωγή ενός κοινού τραγουδιού, αλλά απλά να κάθομαι στη γωνιά μου και να γράφω τα δικά μου;

Το σκιάχτρο

2011-02-21T01:50:00.001+02:00

Από το ιστολόγιο:
Όλα στα κάρβουνα (dimitris rousounelos)

Το σκιάχτρο

Φοβάμαι μην πάρει φωτιά η αποθήκη του Σαμ και κινδυνεύσει η Λόλα.

Μπορώ βέβαια να διακρίνω το κουσούρι, περάσανε πια τόσα χρόνια και δεν είναι ανάγκη να γίνω σήμερα ρεζίλι των σκυλιών για κάτι που με κυνηγά από τ’ άγουρα τηλεοπτικά μου χρόνια. Στο κάτω κάτω άγουρα ήτανε και σιγά μην είμαι ο μόνος με το σύνδρομο του Σοκολάτα Καρνέισον.

Είναι όμως κι άλλοι φόβοι που βρήκανε χαβά κι άλλο δεν κάνουν από το να σε επαναφέρουν καθημερινά στην πεζή πραγματικότητα. Κι ας λαχταράς μια πιο τσιριτρί τσιριτρό κατάσταση, μια ρώγα από σταφύλι ν’ απολαύσεις ντάλα Αύγουστο. Η μόνη χαρά που σ’ απόμεινε, σου βγαίνει ξινή. Έτσι σπουργίτι που κατάντησες, ήδη το ‘χεις στο γύρο της σκούφιας σου: δεν πάει άλλο!

Σε λάθος ώρα ήρθε ο ποιητής, σε λάθος τόπο η επίσκεψή του. Γιατί ποτέ δεν μας είπε καθαρά πως αν θες ν’ ακούσεις κελαϊδίσματα πρέπει να πάρεις τοις μετρητοίς τα λόγια του. Δεν ήταν τυχαίο που όρισε πως δεν σ’ αφήνουνε να “κοιμηθείς”, γιατί αυτόν τον ύπνο τον πρωινό είναι που πρέπει να στερηθείς για να χαρείς τ’ αηδονάκια. Κι αυτό να δεις, αυτό που ισχύει για τις Μανωλάτες, θα ισχύει και για τις Πλάτρες. Πως μας ξέφυγε αυτή η λεπτομέρεια;

Και πως στη συνέχεια συνέβη να χάσουμε τον ύπνο μας, συμμέτοχοι ενός συλλογικού κι ασύνορου χασίματος ύπνου, σ’ έναν τόπο που καλόμαθε και δεν λέει να ξυπνήσει. Συνένοχοι σε μια πατρίδα που συνειδητά πουλά το έχει της, τα “αυτά” και τα “εκείνα”, ένα σμήνος σπουργίτια που απώλεσε τη χαρά του ονείρου, αυτό το “κάτι μες στην καρδιά”.

Καμιά φορά λένε ψέμματα οι ποιητές χατήρι της τέχνης τους.

Στ’ αμπέλια δεν σ’ αφήνουνε να κινηθείς τα σκιάχτρα, έτσι φοβιστικά που στέκουν σα ντραγάτες. Φωτιά τους πρέπει στ’ αχυρένια τους μυαλά, στα σωθικά τους τα άσπλαχνα.

Αν είναι να ‘ρθουν τούμπα, ας έρθουν όλα τούμπα κι αν είναι μια ελπίδα να αχνοφέξει, ας είναι από τους μύθους που πέφτουν, από τα σκιάχτρα που καίγονται κι από το γεγονός ότι κανείς ποτέ δεν μέθυσε απ’ το πολύ σταφύλι.

Να δεις που θα χρειαστεί να οινοποιήσουμε τις καλύτερες ποικιλίες μας, για να μεθύσουμε σήμερα με το αθάνατο κρασί του …Έντεκα!
___________________________

Το ποστ αυτό γράφεται στα πλαίσια της “Ημέρας ενάντια στο φόβο“.
Κλήθηκα να συμμετάσχω σε μια συλλογική απόπειρα να ξορκίσουμε τον φόβο που μας επιβάλλεται στην καθημερινότητά μας. Σπεύδω λοιπόν ν’ αναρτήσω την ελάχιστη ετούτη συμμετοχή, να κάνω το φόβο μου post, για να τον e-ξορκίσω!

Δείτε περισσότερα εδώ: http://grfear.blogspot.com/

Μικρό μονόπρακτο για το φόβο.

2011-02-21T01:44:00.000+02:00

Από το ιστολόγιο:
Ο Δύτης των Νιπτήρων (Δύτης των νιπτήρων)

ΕΓΩ: Τι θα γίνει, θα γράψεις για το ομαδικό μπλογκάρισμα περί φόβου;
Ο ΔΥΤΗΣ: Ρε συ, τι να γράψω, δεν μούρχεται τίποτα.
ΕΓΩ: Πρέπει να γράψεις, όλος ο καλός ο κόσμος θα γράψει, τρεις προσκλήσεις σου κάνανε.
Ο ΔΥΤΗΣ: Μα δεν μπορώ να γράψω με δοσμένο θέμα, τρεις φορές προσπάθησα.
ΕΓΩ: Βάλε αυτό του Κορτάσαρ, για το πώς να νιώσετε φόβο.
Ο ΔΥΤΗΣ: Το έχω βάλει παλιά, ξέχασες;
ΕΓΩ: Βάλε εκείνη την τρομακτική φράση του Στήβενσον.
Ο ΔΥΤΗΣ: «Γιατί, με κάποιο διαβολικό τέχνασμα που θά ‘ταν κακό κι αταίριαστο να κριθεί από άνθρωπο, εκείνη βρισκόταν κρεμασμένη από ένα συνηθισμένο καρφί, με μια συνηθισμένη λεπτή μάλλινη κλωστή από κείνες που μαντάρουν τις κάλτσες». Αυτή λες;
ΕΓΩ: Μμμ, ναι, μόνη της δεν φτάνει.
Ο ΔΥΤΗΣ: Άσε που το θέμα είναι ο φόβος απέναντι στην εξουσία, ο φόβος και το μνημόνιο, ξέρεις. Πάλι εστέτ θες να με πούνε;
ΕΓΩ: Ε, γράψε κάτι. Αφού τόσες ιδέες έχεις. Τζάμπα βλέπεις τόσα δελτία κάθε βράδυ;
Ο ΔΥΤΗΣ: Μα όσα σκέφτηκα μου φαίνονται αυτονόητα, ή κοινότοπα. Άσε που θα τα έχουν πει πολύ καλύτερα οι άλλοι. Εσύ τόπες, συμμετέχει όλος ο καλός ο κόσμος.
ΕΓΩ: Γράψε για τους Αιγύπτιους, αυτοί δεν φοβούνται.
Ο ΔΥΤΗΣ: Έγραψα, τόσβησα. Δεν μου βγαίνει σου λέω.
ΕΓΩ: Γράψε ότι ο φόβος ξεπερνιέται όταν κάνεις το μεγάλο βήμα, γράψε ότι φοβόμαστε το φόβο.
Ο ΔΥΤΗΣ: Χμφφφ…
ΕΓΩ: Ώχου, σε βαρέθηκα βρε δύτη. Μη γράψεις τίποτα στην τελική.
Ο ΔΥΤΗΣ: Και τι θα πουν οι άλλοι που τους κρέμασα; Φοβάμαι.
ΕΓΩ: Μη φοβάσαι, δεν θα πουν τίποτα, φίλοι είναι.
Ο ΔΥΤΗΣ: Εσένα φοβάμαι.
ΕΓΩ: Και γω εσένα.
Το ποστ αυτό έχει γραφτεί στα πλαίσια της “Ημέρας ενάντια στο φόβο”. Δείτε περισσότερα εδώ: http://grfear.blogspot.com/

Τα επιμύθια του φόβου

2011-02-21T01:41:00.001+02:00

Από το ιστολόγιο:
Ο βιβλιοθηκάριος (Γιώργος Κατσαμάκης)

Όταν ο φόβος μας πιάνει στον ύπνο, τα όνειρά μας γίνονται εφιάλτες.
*****
Ο φόβος καμιά φορά στην απελπισία του απάνω δολοφονεί.
*****
Ποιος δεν φοβάται; Μόνο όποιος δεν έχει τίποτα πια να χάσει.
*****

Ο φόβος ως πολιτικό μήνυμα διανέμεται από αυτούς που έχουν τον τρόπο να τον απευθύνουν σε όσο πιο πολλούς αποδέκτες γίνεται.
*****
Οι πομποί του φόβου, φοβούνται.
*****
Ο φόβος εκδικείται όσους τον αψηφούν.
*****
Ο φόβος είναι σπόρος που φυτεύεται μέσα μας από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Η καλλιέργειά του είναι επίπονη. Όταν ο καρπός του ωριμάσει είναι πια αργά για θερισμό.
*****
Ο φόβος είναι εργαλείο πολιτικής εξουσίας.
*****
Ο φόβος είναι εργαλείο που απαιτεί επιδεξιότητα στη χρήση του, ειδάλλως μπορεί να προκαλέσει κάποιο ατύχημα.
*****
Ο φόβος δεν επιλέγει τα υποκείμενα, αλλά τα αντικείμενά του.
*****
Ο φόβος είναι το κατηχητικό της υποδούλωσης.
*****
Ο φόβος συσπειρώνει, και αφού ενώσει τα θύματά του, πιο εύκολα πια τα οδηγεί στο γκρεμό.
*****
Ο φόβος συσπειρώνει, δεν ενώνει.
*****
Ο φόβος είναι πολιτικώς μεταδιδόμενο νόσημα.

*****

Ο φόβος είναι μια τρομακτική ιστορία, τα επιμύθια της οποίας δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ.
*******************************
Ο «Βιβλιοθηκάριος» συμμετέχει στη δράση ενάντια στο φόβο με την επωνυμία «Φόβος : ο δούρειος ίππος της εξουσίας» στην οποία συμμετέχουν και δεκάδες άλλα ιστολόγια.
Ο «Βιβλιοθηκάριος» θεωρεί ότι η άσκηση πολιτικής φόβου σήμερα στη χώρα μας από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και την πολιτική εξουσία απαιτεί την αντίδραση των πολιτών.

Φόβος: Ο Δούρειος 'Ιππος της Εξουσίας | Fear: The Trojan Horse of Power

7/2: Ημέρα κατά του Φόβου

Nα φοβάσαι ρε! Τι σου ζητάνε;

Ασύμμετρη απειλή, ασύμμετρος φόβος

Φοβάσαι;

Ο Φόβος φυλάει τσίλιες... ...για του φόβου το αληθές

Η ασφυξία του φόβου

Φόβος

Blog day Φ\Ο/Β\Ο/Σ

Fear factor

Δέκα μονάδες φόβου

Ο φόβ(ο)ς φ(υ)λά(ει) τα έρ(η)μα.

Του Αγίου Φόβου

Η γυναίκα που μιλούσε με το φόβο

Ο Φ>ό<ΒΟΣ

Τι χρώμα έχει ο φόβος;

Χάι λάιφ

Ο φόβος...της Εξουσίας

Conquering fear

Φόβος: Στήριγμα του Σοκ και Δέους

7/2: Ημέρα κατά του Φόβου

Ονειροφοβία

Φοβάμαι...

Το μόνο που σε φοβίζει είναι ο φόβος

Η πλατεία Ταχρίρ ως αντίδοτο στον φόβο

Φόβος και Τρόμος

Ατρόμητος ή καπετάν Τρομάρας;

ένα ερωτηματολόγιο αυτοαξιολόγησης για το φόβο ως πολιτικό εργαλείο και πώς θα το αχρηστέψουμε

Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Ο φόβος του ανώνυμου Μπλόγκερ

Φόβος

Φόβος: το Κλουβί

Ο φόβος στα χρόνια της Σ.Σ.Σ.*

Nothing to Fear...

Ο φόβος να πεθάνει πρώτος

Μία, του φόβου φτέρα

Ο κύκλος των Χαμένων Φοβικών

Η Μουλίν φοβάται τα ραμόνια

Ο φόβος φυλάει τα έρημα ή τα… ελέγχει;

Ο ιός του φόβου

Θρησκεία, η ιδεολογία του Κενού και ο Φόβος

Ο Φόβος

Ημέρα ενάντια στο φόβο

Η τέχνη και η τεχνική του φόβου

Ο προβολέας της

Ο φόβος μας φέρνει πιο κοντά

Ο παρεξηγημένος Φόβος

Συλλαβίζοντας το Φ Ο Β Ο

Ο φόβος μου, του φόβου σου, τον φόβο του

Ο φόβος της σιωπής

Φόβος vs Λογική

Ποιον φόβο αγάπησα πάλι

Το σκιάχτρο

Μικρό μονόπρακτο για το φόβο.

Τα επιμύθια του φόβου

ένα ερωτηματολόγιο αυτοαξιολόγησης για το φόβο ως πολιτικό εργαλείο
και πώς θα το αχρηστέψουμε